Dil 'kehta' hain..

learning new alphaets

2011-06-10T03:28:00.000-07:00

These are the new alphabets that came to mind these days..
algorithms
bayes
C++
dijkstara
euler
fibonacci
google ;)
hamiltanion
ieee
jsp
k-means
linux
map-reduce
neural network
os
python
quicksort
random numbers
svm
top k
ubuntu
vc dimension
www
xml
youtube
zombie

मशीद

2011-05-18T21:01:00.000-07:00

मला रस्त्यावरुन चालत / गाडी चालवत जाताना आजुबाजुला दिसणार्या देवळांकडे पाहुन नमस्कार करायची सवय आहे. हो, सवयच म्हणावं लागेल! म्हणजे कित्येकदा तर ते मंदीर नक्की कुठल्या देवाचं आहे हे ही माहित नसतं पण सवयीनं हात कपाळाकडे जातो किंवा मान झुकतेच. रोज ऑफिसला जाता येता मला किमान १५ देवळं तरी दिसतात. आणि हो.. एक मशीद सुद्धा दिसते. खरतर मशीदीमधली प्रार्थना (हो, नमाजच. पण इथं आधी लिहिल्याप्रमाणे खरच दोन्ही सारखंच तर आहे!) खूप वेळा कानावर पडते. कित्येकदा आत जावसंसुद्धा वाटतं पण नाहीच गेले कधी! असो!

तर ही रोज दिसणारी मशीद. अगदी सिग्नलच्या चौकात आहे. त्यामुळे गर्दीच्या वेळेला तर हमखास मी सिग्नलला थांबलेली असताना सगळं लक्ष मशीदीकडेच जातं. बुरखाधारी बायका त्यांच्या चिल्ल्यापिल्ल्यांना घेवून लगबगीनं आत जात असतात. एखादा भिकारी मशीदिच्या दारात लोकांकडे आशेने बघत बसलेला असतो. बाईकवरुन आलेला एखादा तरूण आत जाताना मात्र डोक्यावर पांढरी टोपी घालत असतो. कुठल्याही देवळाबाहेर असेल असंच दॄश्य!

एक दिवस सिग्नलला थांबलेली असताना अचानकच मी नमस्कार केला. मशीदीकडे पाहुन. मग ती हि सवय लागली. काल त्या सिग्नलला आल्यावर ब्रेक लावणार गाडीला इतक्यात समोरच्या गाडीवर मागे बसलेल्या एक खेडवळ बाईकडे लक्ष गेलं. ती - साधंसं सुती लुगडं, कपळावर लाल कूंकू, सावळा रंग - ती हात जोडत होती - मशीदीकडे पाहुन. का कुणास ठावुक, पण फारच भारी वाटलं!

नापास (न झालेल्या) मुलीची गोष्ट

2011-01-27T20:24:00.000-08:00

"नापास होणं" यात चर्चा करण्यासारखं काय असतं - ते मला अजुन समजलेलं नाही! एखाद्या दिवशी आईनं केलेल्या पोळ्या चिवट झाल्या किंवा एखाद्या कोकणातल्या मुलीनं "मकई की रोटि, सरसोंका साग" वगैरे पहिल्यांदाच बनवलं आणि ते पुर्णपणे फसलं - तर आई आणि ती मुलगी नापास की काय?! नाहीच! कारण पोळ्या चिवट व्हायला नीट न दळलेल्या कणकेपासुन ते बर्नरची आच नीट न असणं अशा कित्येक गोष्टी कारणीभूत असू शकतात. तसचं त्या बिचार्या कोकणकन्येला आमसुलाच्या साराची सवय, तीला कसं लगेच "मकई की रोटि, सरसोंका साग" जमणार? तसंच आहे! १०० पैकी मार्क द्यायचे ठरवले तर त्या चिवट पोळ्यांनाही कदाचित ३५ मिळायचे नाहीत! after all, in the world of relative grading...! :)

आमच्या घरात मात्र "पास"/"नापास" ह्यावर इतर बर्याचशा घरांप्रमाणेच चविष्ट चर्चा मी नेहमीच बघत आले आहे. मग ती मी शाळेत असतानाची असो किंवा माझी भाची आत्ता शाळेत असतानाची असो! विषय आणि मुद्दे तेच! पास/नापास एकवेळ समजु शकतो माणुस कारण असे टप्पे माणसाच्या आयुष्यातली प्रगती (नक्की कसली?) दर्शवितात (म्हणे!). पण, साडे नव्याण्णव मार्क का मिळाले (अहो, म्हणजे १०० का नाहीत)? - अशा गोष्टी म्हणजे जरा जास्तच नाही का? या आणि अशा कित्येक प्रश्नांच्या सरबत्तीला मी तोंड दिलेलं आहे आणि माझी भाचीसुद्धा तोंड द्यायला हळुहळु शिकत आहे! असो!

माझ्या सुदैवाने(च म्हणावं लागेल), मला "पास/नापास" ला कधी तोंड द्यावं लागलं नाही. माझं शिकत असताना एक तत्व .. आरे बापरे.. नाही म्हणजे साधाच नियम म्हणा.. होता. तो म्हणजे - "परिक्षेचा फडशा पाडायचा". मला अभ्यास करायला, पेपर लिहायला, उत्तरं अधोरेखित करायला वगैरे वगैरे इतकं प्रचंड आवडायचं की ठरवूनदेखील मी शाळा-कॉलेज च्या परिक्षामध्ये कधी नापास झाले नसतेच बहुतेक! त्यामुळे एका प्रकारच्या प्रश्नांच्या सरबत्तीमधुन माझी सुटका झाली! पण त्यामुळे असं व्हायचं की - "एव्हढा चांगला अभ्यास करतेस, आणि काय ग आयत्या वेळेस अशा चुका करतेस - थोडं अजुन वाचलं असतंस, पाठ केलं असतंस, तर पैकीच्या पैकी मिळाले असते" अशा कॉमेंट्सना मात्र सामोरं जावं लागायचं. कोणी विशेषतः गणिताच्या बाबतीत मला असं म्हणालं की - "गणित बरोबर आहे पण मधल्या २ स्टेप्स खाल्यास! नाहीतर पैकीच्या पैकी मिळाले असते" - की मला एव्हढा प्रचंड राग यायचा! मला वाटायचं - त्या स्टेप्स काय लिहयच्या! - किती सोप्प्या आहेत त्या! शिक्षकांना तर कळेलही तेवढं!! अशा न आवडण्यार्या गोष्टी न केल्यामुळे जे काही मार्क्स जायचे तेवढ्याची बोलणी मात्र यायची वाट्याला!

पण "नापास" या शब्दाने खरंतर माझ्या आयुष्यात प्रवेश केला होता. पण तो खोटा-खोटा! म्हणजे - चौथीत असताना, शिष्यवृत्तीच्या सराव परिक्षेत, मी एकदा मजाच केली होती! म्हणजे बाईंनी सांगितलं पेपर-अ सोडवा आणि मी (झोपेत!) सोडवला पेपर-ब! झालं! MCQ असल्यामुळे पेपर चेक करताना फक्त पर्याय तपासले गेले आणि मी १०० पैकी २० मार्क्स मिळवुन चक्क नापास झाले! एकदम "नापास" असा मानसिक धक्का बसल्यामुळे (किंवा लोकांनी दिल्यामुळे) मी भोकाड पसरलं आणि नंतर माझ्या बाईंनाच शंका आली आणि सगळा उलगडा झाला!

असं एकमेव खोटं "नापास" सोडलं तर लोकांच्या दृष्टीनं महत्वाच्या अशा कुठल्या परिक्षेत नापास झाले नाही मी. मला नेहमी वाटायचं, कसं वाटत असेल नापास झालं तर? खरंच का ती आयुष्य संपवण्याइतकी लाजिरवाणी गोष्ट आहे? हळुहळु मला जाणवलं की लोकांकडुन नेहमीच "नापास" ही जाणीव करुन दिली जाणारच! आपण १०० % दिले असतील तर कुठलीच गोष्ट मनावर घ्यायची गरज नसते!

मजा म्हणजे - या कधीच नापास न झालेल्या मुलीबद्दल सगळ्यांना भारीच विश्वास निर्माण झाला होता आणि दुर्दैवानं तो "अभ्यास / शिक्षण" या पलिकडे गेला होता! म्हणजे ही "नापास" न झालेली मुलगी सगळीकडेच पास च होत राहणार असा दुर्दम्य (उगिच!) विश्वास! आणि त्यातच ती नापास झाली! कशात माहितिए? - चारचाकी गाडी चालवण्याच्या परिक्षेत! आणि तिथच तिला कळलं - की - ती आजवर कधी नापास झाली नाही कारण आजवर तिनं तिच्या मनासारखं केलं - मनाविरुद्ध केलेली / शिकलेली ही एकच गोष्ट - चारचाकी चालवायला शिकणं! अजुनही कोणी मला म्हटलं की घे आता चारचाकी आणि त्यातुन जा ऑफिसला - की मला ऐकुनच कंटाळा येतो.

theoretically मात्र आई.आई.टी. मध्ये कित्येक वेळा आम्ही "नापास" झालेलो आहोत! मग ते CS601 मधले 17/70 असोत किंवा अतिप्रसिद्ध CS636 मधले 5.5/35 असोत! ते मार्क्स घरी सांगायची वेळ आली नाही म्हणुन ठीक, नाहितर बोलणी अटळ होती! पण त्या 5.5 किंवा 17 मध्ये प्रचंड मजा होती! कधी कधी तर 5.5 हेच सर्वोत्तम मार्क्स असायचे! तेव्हा तर आनंद गगनात मावत नसे! :D अशा वेळी तर "नापास" हे गावीही नसायचं कोणाच्या!

पण जवळ्जवळ १२-१४ वर्षांनीदेखील माझ्या भाचीला त्या आणि तशाच प्रकारच्या प्रश्नांना तोंड द्यावं लागतंय म्हणजे खरंच कठीण आहे! "परिक्षा" आणि 'मार्क्स" या जगात हरवलेल्या लोकांमध्ये राहणारया एखाद्याला, ज्याचं/जिचं माझ्यासारखं परिक्षेवर प्रेम नाही आहे - अशांसाठी हे किती त्रासदायक ठरेल!

"मतकरी", "दुनियादारी" आणि "दुर्दम्य"

2011-01-06T20:52:00.000-08:00

पोस्टच नाव वाचून तुम्ही काय विचार केला असेल, खरंच माहीत नाही. पण हे पोस्ट आहे, माझ्या एका अत्यंत आवडत्या लेखकाबद्दल आणि आवडत्या २ पुस्तकांबद्दल...

खरं तर मी "पुस्तक वेडी" / "वाचन प्रेमी" वगैरे कधीच नव्हते... शाळेत क्रमिक मराठी पुस्तकांशिवाय मी फ़क्त दररोज येणारा "सकाळ", त्यासोबत येणार्या पुरवण्या आणि दिवाळीत येणारी "पाडवा विशेष" पुरवणी किंवा फार फार तर "साप्ताहिक सकाळ" या पलिकडे काही वाचलं नाही... नाही म्हणायला, पु. लं. चं थोडं फार दहावीच्या सुट्टीत वगैरे वाचलं असेल, इतकच... मराठीची ही तर्हा, तर हिंदी आणि इंग्रजी बद्दल तर बोलायलाच नको... हिंदी वाचनाचा मला खूप कंटाळा यायचा... अजूनही येतो... माझं खरं "वाचन" सुरु झालं ते वयाच्या एकविसाव्या वर्षी... तेव्हा मी बंगळूरात कामानिमित्त, घरापासून दूर अशी होते... घरी, पुण्यात कधीच केल्या नाहित अशा गोष्टी मी तिकडे पहिल्यांदा केल्या... जसं की "स्वयंपाक" :D तसंच एक "वाचन"... सुरुवात झाली ती इंग्रजी पुस्तकांपासून... मग हळुहळु कल मराठी पुस्तकांकड़े वळला...

पूर्वी कधी तरी "झी मराठी" वर एक मालिका लागायची... "गहिरे पाणी" - मी ही मालिका अतिशय आवडीने पहायचे... जेव्हा मराठी वाचन सुरु केलं तेव्हा पहिलं पुस्तक वाचावंस वाटलं, ते "रत्नाकर मतकरीं" चं... काही पुस्तकं वाचल्यावर लक्षात आलं की मतकरी सगळच काही रहस्यमय लिहित नाहित... उदाहरणच द्यायचं झालं... तर त्यांचच "माणसांच्या गोष्टी" हे पुस्तक... एका वाक्यात सांगायचं तर - माणूस एकच पण त्याचा दोन प्रसंगापरत्वे बदलणारा स्वभाव - तो बदल किती अतर्क्य असतो कधी कधी, याच्या गोष्टी... हे पुस्तक मला खूप आवडलं.. आणि ते ही रहस्यप्रधान नसून देखिल! परवाच घरी मतकरींचचं अजुन एक छानसं पुस्तक वाचायला मिळालं... "शांततेचा आवाज" - खरं सांगायचं तर हे पुस्तक मी नावावरून "रहस्यमय" असेल असं वाटल्यामुळे घेतलं पण नंतर कळलं की या सुद्धा साध्याच गोष्टी आहेत... काही लेखकांच्या लिहिण्याच्या पद्धतीमुळेच आपण त्यांच्या प्रेमात पडतो. मतकरींच्या बाबतीतही हेच आहे. रहस्यमय असो किंवा नाही, त्यांचं पुस्तक हातात घेतलं की ठेवावसच वाटत नाही!

व. पु. - नाही! त्यांचं लिखाण मला कधीच आकर्षक वाटलं नाही. सर्वात पहिलं वाचलं ते "पार्टनर" - खरच खूप बोअर झालं! अशातच एक दिवस - शनिवारी लायब्ररीमधुन "दुनियादारी" आणलं. रविवार कसा गेला, समजलच नाही! एका बैठकीत संपवलेलं हे एकमेव पुस्तक असावं! त्यातलं काय आवडलं हे सांगणं खरच कठीण आहे कारण जेव्हा दुनियादारी पुस्तकावर बेतलेली मालिका झी मराठीवर लागायची तेव्हा मला ती अशक्य बोअर झाली! असो! :)

आय.आय.टी मध्ये असताना रुपालीकडुन "दुर्दम्य" बद्दल ऐकलं होतं. खूप दिवसांपासुन इच्छा होती की वाचावं. टिळक म्हणजे माझे आदर्श - दैवत म्हटलं तरी योग्य! गंगाधर गाडगीळ लिखित या चरित्राने अतिशय सुन्दर अनुभव दिला. यामधल्या एका उतार्याबद्दल मी इथे आधी लिहिलं आहेच. या पुस्तकाच्या वाचनाबद्दलच्या २ मस्त आठवणी आहेत. एक म्हणजे मला एरवी बस मध्ये पुस्तक वाचताना प्रचंड झोप येते पण या पुस्तकाचं अर्ध्याहून अधिक वाचन माझं बस मध्येच झालंय! पुणे-मुम्बई एशिआड मध्ये! :) आणि उरलेलं KReSIT च्या SIC 312 मध्ये! त्याची मजा म्हणजे - हे पुस्तक मे लॅबमध्येच नेऊन ठेवलं होतं. प्रोजेक्ट करून बोअर झालं की वीस एक पानं वाचुन काढायचे मी. मागल्या वर्षी डिसेंबर-जानेवारी च्या सुमारास vldb deadline च्या वेळेस असंच एकदा वाचत होते आणि माझ्या गाईड vldb संबंधी काही बोलायला लॅबमध्ये आल्या. त्यांनी पुस्तक पाहुन त्याबद्दल विचारलं. मी लगेच टिळकांबद्दल भरभरुन बोलायचा आणि पुस्तकाची जाहिरात करायचा चांस मारला! :D vldb सोडुन आम्ही "दुर्दम्य" वरच बोलत बसलो! इतका की त्यांनी (त्या बेंगाली आहेत, पण टिळक बेंगाल मध्येही कमालीचे लोकप्रिय होते!) मला "मी ते नंतर वाचायला घेइन" असं सांगितलं! मगच मी माझी बडबड थांबवली! ;) पण मराठीत असल्यामुळे त्यांनी ते वाचलं नाही ती गोष्ट वेगळी!!

"Rules"!

2010-11-24T20:06:00.000-08:00

A small (made_huge) incidence happened today morning. It's my Day-9 at Sybase and Day-7 to park in the company parking. As usual, I drove in at the parking security area anticipating usual sequence of security check - I will open my bag, the security lady will check it, then she will check pep+'s dickie and then I'll flash my campus access card and I'll go in and park pep+. But, as soon as I entered the area, the security guy stopped me. It went on like this-
He: "You don't have sticker for cybercity. You can't park in here."
I: "Which sticker?"
He: "Sticker that every vehicle has. You don't have it. You can't park in here."
I: "How am I supposed to know about the sticker?"
He: "Everyone knows about it. Didn't you get the mail?"
I: "No, I did not. And I don't know anything about it. Let me park in."
He: "Take your vehicle on one side. It's blocking other vehicles."

I did as he said. By the time I moved, the other lady (who checks my bag and all, every day) started.
She: "You can't park. You don't have sticker."
I: "Right you are. But, Nobody gave me sticker. Tell me whom to collect it from. I'll do that asap."
She: "No, it's been 4-5 months now, you should have had it on your vehicle by now."

This sentence hit me.
I: "What! I joined last Monday! Which 4-5 months you are talking about?"

But, somehow I could not stand there. May be, I felt insulted. I don't know. Without speaking a word, I took my pep+ off the security area; Crossed the road and parked in Pay_and_Park area.

Later I felt like crying. I probably did.

I decided to complain about those two security guards when I'm going to collect the sticker. Only then I could feel better.

But, the Q still remains. Was it my fault? No. I was not aware of it. Neither I got any mail about it. Was it their fault? No. They were doing their assigned duty. But, probably yes. Is that a way to talk? What was insulting to me? Of course NOT that I had to park in Pay_and_Park. Those 5 bucks don't cost me much. But, the way they interacted. But, what if say, instead of me, there was a terrorist who had stolen the access card from someone and is trying to park a vehicle, say with a bomb? Not very surprising, these days. Then, in that scenario, what they did - was right.

My morning was spoiled; (Or did I myself spoil it by thinking too much?)

So, to keep myself cool, I decided as follows-
1. May be I have similar looks as that of a terrorist. So, they did not trust me.
2. I will complain about them when I'll go collect sticker.
3. Next time I won't cry.
4. I am strong enough. I should have stood there itself to prove my point. But, don't I have work? Why should I prove myself to those security guards? huh!
5. Write a blog post. Clear my mind and start working.

the city to which I share some unknwon bond..

2010-09-18T22:23:00.000-07:00

My first face_to_face with this city was in 2005. Like many others who join Software companies after their B.E., I too went to this city for my first ever job. Within a couple of weeks, I was wandering on its streets, crossing hallis_and_pallis, walking through n-th mains and m-th crosses, passing juice centers and all_in_one restaurants ending with "sagara". Yeah, that's Bengaluru for me! The way I see it and the way I like it! Kannadigas might still be calling it Bangalore but I love calling it Bengaluru only!

The first thing I liked the moment I entered the city was its climate. It was all good, can't explain or compare it with my native, but it was pleasant and it is always! The next striking thing was - this place is not crowded, like say Mumbai! You can easily walk on streets and get into buses! Next I loved these juice centers at almost every corner of each road! I remember, during my stay there I had continued my fast on Chaturthi every month by relying on these Juice_walas. We used to have 2 fruit juices and a fruit plate on fast_day! :) It's not just that the quality of juice is good at these places but the way they keep the juice center clean and neat, all racks filled with fresh fruits, professional way of handling customer orders, ones in a while the workers wearing uniform as well.. anyone would feel like entering it just like that! And not just juices, one gets all varieties of sandwiches and sometimes pizza also at these junctions. I recently saw an advertisement in front of one such juice center in Koramangala, with a mcDonald's style "Combo meal" that contained sandwich, fruit plate or juice and chips! :)

Our initial stay in Bengaluru was quite pleasant as we were provided with Company accommodation. Real thing started when we had to search for house. I still remember my friend and I going on C.M.H road and 100 ft. road and other areas around Indira Nagar in search of so_called Paying Guest accommodation! We were taking down contacts of agents and calling them at the same time we were trying to find n-th main and m-th cross near some xyz showroom! It was all fun! The houses - all of them - had kind of a similar shape and structure in general. On ground floor, mostly the owner would stay and on first (and sometimes second) floor would be given to the PG girls on sharing. We always wondered the way these houses were almost touching each other and one could easily peek into say the hall of another house and tell which channel they are watching! Initially I was kind of scared by this, seeing it's very easy for thieves for enter the house as they have all connected terraces and balconies! :D Looks like, IT was the main reason that such PGs came into existence. As this was probably not anticipated, all the houses were kind of given extension after years of their construction! We also wondered like how could one shift the luggage in or out of the house where even walking up or down those tiny_width stairs was a tricky thing!?!

I stayed in Bengaluru for almost an year but always felt sad that I missed an opportunity to learn another language! I could not learn kannada partially because I met very few kannadigas (like Mumbai, there are many non-kannadigas here - probably more than the number of kannadigas?!?) and partially because I already had many acquaintances so that I hardly needed to interact with native people. The motivation behind learning kannada definitely came from the fact that BMTC buses would have the route / destination written in kannada script and only numbers mentioned in English. But the sad part is - bus 201 and bus 201D might go in totally different directions! :( So, one has to remember not just the number but also digits after that. So, finally I made some attempts at learning at least the script and ended up learning only "k", "g", and "r' ;) Sometimes, one may luckily get route details put up nicely near the bus stop, but I have found it rarely!

BMTC journey in Bengaluru is fun as I've already stated because it is comparatively easy for one to get into the bus :D I have been traveling by bus in Pune for almost 10 years of my life and have seen people complaining that it's tough to get into the crowded buses in Pune, but I always felt more than tough, it was tricky. But this trick, I never got to use in Bengaluru! :D This was some 5 years back! But, now given that the airport has shifted 40+_km away from the center of city, Vayu vajra shuttles from and to airport is a real pleasant surprise for someone like me who makes plans to visit Pune for GaNapati just 5 days in advance!!

Each encounter that I had with the native people, be they bus drivers / conductors or juice_walas, I felt that they all are dedicated to their job and they do it to their best. Sometimes, I feel motivated looking at them! Specially when I see "vayu vajra" bus conductor giving a royal treatment to someone new to Bengaluru and giving him almost a virtual map of how should he go to his destination! This "Aaha!" feeling is hard to get these days.

Okay, let me stop now and probably share an experience which I had. I got into 201D from domlur to get down at Sony world and gave Rs. 10 to the conductor. She (yes, she!) kept the note inside her pocket (and not the usual money_bag conductor carries) and did not give me the ticket either! Being my first trip to Sony world, I did not know the fare either! After waiting for a couple of minutes, I asked her again for the ticket and she gave me one worth Rs. 6. I again waited for some time to get Rs. 4 back and she did not! I then said - "ticket diya hai, chaar rupaye baaki hai" - to this not she but the driver replied - "ticket diya hai na, bas ho gaya!" Later while discussing with a group of friends, I realized that many had some such similar experience. Then onwards I decided to give Rs. 6 change and get the ticket worth that (to save my money!!) But, one day this funny thing happened! Unfortunately I did not have change and I again gave the conductor a note of 10 on my way back to Dumlur. I told him I wanted to get down at "Dell". He said something in kanaada. Assuming he did not get the stop name (as it is probably not a standard name, Dell company is around so we call the stop "Dell") - thus I tried to explain to him which stop I want to get down at - in Hindi. Then he again said some (other) sentence in kannada. I said - "kya?" to which he replied - "how much?" (:)) I said - 6 and to my surprise, he replied "very good!" and returned Rs. 4! :) It was really a funny experience as he kind of took my test!

:)

Here comes another weekend and I start my journey in this beautiful city! Be it army area near HAL airport or be it residential area like Indiraganar / Koramangala or be it some IT park like EGL or even shopping area like Forum / Garuda - Bengaluru is all the same and special in its own way!! This feeling I somehow (and unfortunately) do not get in my Pune, as I feel it totally different in say Sadashiv Peth against Koregaon Park or Senapati Bapat Road. I like roaming in the city.. just like that!!

I'm sure I'm going to miss Bengaluru when I'm about to leave!

affair of the heart :)

2010-07-07T21:17:00.000-07:00

Let's see if this can collectively be taken as a definition of marriage --
- u have to be very good friends, first of all
- u have to have a very good understanding of each others' nature and respect for each and every facet of that nature. A person could be short-tempered, but one has to love that aspect as well and not criticize on that, That is rather than expecting the other one to learn to be calm and not be short-tempered, one should be adapting to other one's nature as one has accepted it with respect
- u have to have marriage as a way to achieve something else, that is marriage itself is not your final objective
- u have to have a set of things A which are important for both of u, a set of things B, which u both consider redundant and set of things C which u both can tolerate
- u have to have things in your life which are important for you - outside marriage. u have to have respect for these things in each others' life.
- u should not be dependent on each other financially / socially or whatever. in fact, u should be totally independent, yet after forming a bond, each one will see benefit of relationship
- u need not have kids. i believe that there is lot within us, yet hidden. Rather than giving it a chance and freedom to become visible, why restrict ourselves by age and say that now it's time to raise next generation? - as in why not make ur life / ur career than building ur kids'? if u think, u have reached a limit in ur life, in a sense that u cannot achieve more / all ur capabilities are already utilized - may be, thinking about kid makes sense - otherwise, is this what is expected to be followed just like that? over the years? over the generations? birth-eduction-job-marriage-kids-their education-and so on...?
I completely agree that right from tolerating the pain of child birth, to the point you feed ur kid, raise him/her, see to their progress, make them good people, make them aware of what is important/good and what is not - is entirely a good learning experience, but still I feel that unless you are uself sure that u are wise enough that u can take someone else's responsibility, one should not jump into it
- marriage is a way two people take a pledge that they will help each other to achieve the goals in each others' lives - as long as those don't conflict with the goals in their own life. and this makes it completely optional thing - if u have ur parents supporting u in whatever u do, u may not even need to get married! with this, why do u need anyone to support u for that matter? fine, if u need, why just one enough? why not a group of people? or may be different people at different periods of time? One may argue that in a conventional marriage institution, multiple physical relationships are discouraged and so it is important that one has just single partner. But in this new definition / concept put, that aspect is assumed to be taken out. This is not something called platonic love - as it more refers to a couple who have same (spiritual?) objective in mind and they help each other achieve it. This is totally different.

now, with this point, i feel - why then the marriage only across genders? from whatever has been said so far, if the physical relationship is completely taken out of the relationship, how does it matter whether its within the same gender or across the gender? with the new concept / definition of marriage (which is already stated), i really don't see this difference. but my experience says that - of course i have many male friends and i don't feel any physical attraction for them, still i tend to share more with a male friend than a female friend. so even if sex_aspect is taken out, still there is something more to a relation between male-female than male-male or female-female, at the level of mind / brain (which i don't know exactly what is what)

When confused, ask Google! :P Found something like 'marriage of convenience' - though they refer to something totally different in that wikipedia article, I guess, the concept stated above can be considered as 'marriage of convenience' (probably)

Love Vs. Like

2010-06-08T22:26:00.000-07:00

The most haunting confusion - I guess in almost everyone's life!

One likes someone or the other, isn't it? That may be a celebrity, a classmate, a guy/girl staying in the neighborhood - anyone. And that keeps changing. Also, tough to distinguish between love and like. And the reason I feel is, like is something well known, well defined. You like a person when you either like some physical thing in them - eyes / smile / and so on or you like their nature or their brilliance or their aura (for no reason!) So "liking someone" is kind-of well defined.

But there are numerous definitions of "loving someone". Everyone creates their own definition. Some consider love = like. Some consider loving = caring. Some consider loving = thinking_about_the_person_every_now_and_then. For some, love = marriage. For others, love = sex. For few, loving = being possessive, and so on. As the definition changes, so is the act of loving.

Is "like" a prerequisite for "love"? Everyone loves their parents and parents love their children. If considered technically, this love might not involve liking. There are parents who keep complaining that their kids are not brilliant, their daughter is fat, their son is not a social person and he should change his nature, and so on; But, they do love their kids. There are kids who keep complaining that their dad is very strict, their mom is always busy with her office / meetings and can't stay at home, that their parents are not up-to-date in terms of having knowledge related to say, internet / computers and technology. But, still, kids love their parents. I think, the "care" aspect of love is very strong here. Once you care for someone, how s/he looks, s/he behaves, s/he is good at studies, s/he earns - all this does not matter. Is that called selfless love? Or, that is not love? It's just like + care?

Depends! One may define like+care = love, other may not.

For some, love happens only once in a lifetime. For others, it's like - ye nahi aur sahi. Few things mentioned above _are_not_considered_ valid for one-many relation, e.g. sex. But, marriage (subsumes sex!) / thinking_about_them / being_possessive are all okay. care - is kind of odd man out. You may care for several people in your life. Are you loving all?

Talking about sex makes things more complicated. According to me, sex has more to do with "like" and not "love". Love is kind of a thing which is above everything else. If you are perfectly fine with no_marriage, no_sex, no_possessiveness and anything that might affect other person's life whom you consider you 'love' - then may be you really love them. I consider the love between parents and kids as the only natural love. You love them or don't. No matter how wealthy your parents are, how up-to-date their knowledge is, how strict they are - doesn't matter. Similarly, they love their kids - no matter how beautiful they are, how intelligent they are. If one can love a person at this level - which I consider the topmost - that is something I would call - love. All others are just likings. You like a person, and think that may be it's good if you get married with him/her. You like a person and start being possessive about them. If you love them, you_being_possessive might be annoying to them and you will not do that. If you love them, you will love them no matter whether they are ready to marry you.

In this sense, I don't think love happens just once in a lifetime. For me, I think, love = care. I care for many people and do whatever I can for their well being. No matter how they behave with me - because the_way_they_behave_with_me is a part of them and I like it when I like them. I don't like them because they are good to me. I like them because I like them, and probably I care for them because I like them. For me, love ends here.

पूर्ण-अपूर्ण

2010-06-07T01:35:00.000-07:00

"अगं, ती विड्याची पानं कुठंयेत? अरे अमोल, तरी मी म्हणत होते, सगळं नीट एकत्र छान जमवून ठेवा.. आयत्या वेळेस अशी गडबड.. पण आमचं कोण ऐकतंय!"
"अगं आजी, ही बघ इथेच आहेत.. तू उगीच tension घेऊ नको. सगळं कसं जागच्या जागी आहे.. हेहे.."
अमोल असं म्हणाल्यावरदेखील आजीची गडबड काही कमी झाली नाही. जवळपास ५० वर्षांनी घरातलं असं कार्य होतं - नातीचं लग्न! आजीला काय करू अन काय नको असं झालेलं. त्यात अलीकडे तिची तब्येतही जरा ठीक नसायचीस पण नातीचं लग्न काय ठरलं, नवा उत्साहच संचारला जणू! म्हणजे आजी लग्न करून या घरात आली तेव्हा अवघी वीस वर्षांची होती. मग पुढची ३-४ वर्ष अरुंधती चा जन्म, बालपण यात गेली.. आणि त्यातच तिच्या धाकट्या नणंदेच म्हणजे अरुंधतीच्या सुमन आत्याचं लग्न झालं.. पुढल्याच वर्षी तिच्या लग्नाचा पन्नासावा वाढदिवस काही का! नाही म्हणायला केतकीच लग्न झालं पण त्यानंतर काही घरातलं असं लग्नकार्य नाही. पण आज राधेचं - तिच्या नातीचा लग्न होतं!

अरुंधती आपल्या आईचा उत्साह पाहण्यात तल्लीन झाली होती. तिला एकदा वाटून गेलं - आपल्या वेळेस ही आईला अशीच हौस असेल, पण ती कधी पुरी झालीच नाही, आता आपल्या लेकीच्या लग्नात तरी तिला आजी म्हणून मिरवू देत. तब्येत काय, वयोमानाप्रमाणे कमी-जास्त होणारच! पण एवढी खुश आहे - असू देत.. जरा गडबड केली तरी! राधा आज नेहमीपेक्षा काकणभर जास्तच सुरेख दिसत होती. तिला पाहून अरुंधतीचे डोळे भरून आले. मन अचानक भूतकाळात गेलं. पण तिनं कष्टानं त्याला मध्येच अडवलं, नव्हे समजावलं - आज राधेचं लग्न, तिने निवडलेल्या जोडीदारासोबत. या वेळेस पुन्हा त्या आठवणी नकोएत. जे झालं ते झालं, त्याने तात्पुरते परिणाम झाले, पण अरुंधती म्हणते तसं - "nothing matters in long run" आणि आता तर सगळं उत्तम चालू आहे!

"अमोल, अरे. सुमन आत्या कधी येतेय? किती उशीर!" अरुंधतीने विचारलं.
"हान, आजी, आईबाबांसोबतच येईल - निघालेच आहेत. मगाशीच फोन केलेला मी."
अमोल केतकीचा म्हणजे सुमन आत्याच्या मुलीचा मुलगा. राधेला भाऊ नाही त्यामुळे अगदी कालपासूनच अमोल लग्नाच्या तयारीत मग्न होवून गेला होता. लग्न घरच्या घरीच करायचं ठरलं होतं. अगदी (मनाने) जवळच्या लोकांनाच बोलवायचं असा राधेचं निश्चयच होता; आणि सुदैवाने तिच्या होणार्या जोडीदाराचीदेखील याला संमती होती. केशवचं कुटुंबदेखील तसं लहानच होतं. त्याच्याकडूनसुद्धा फार असे नातेवाईक येणार नव्हतेच. आणि "ओळखीच्याच" सगळ्यांनाच बोलवायचं ठरलं असतं तर मात्र एक प्रचंड मोठ्ठीच जागा लागली असती - कारण राधा-केशवच्या ओळखी फार!

आज केतकी आणि सौरभच राधेचं कन्यादान करणार होते. खरतर, कार्यक्रम छोटेखानीच होता. court marriage आजीने अगदीच ऐकला नसतं म्हणून घरच्या घरी धार्मिक विधी आटोपायचे असं! अरुंधती आज नेहमीप्रमाणेच शांतपणे सगळीकडे लक्ष देत होती. कुठे गडबड नाही, धावपळ नाही.

तिला वाटलं, आज सिद्धार्थ असता तर? त्याला किती हौस असायची सणांची / कार्याची.. तो नेहमी म्हणायचा कि आपल्या मुलांची लग्न आपण त्यांना त्यांच्या पसंतीने करू द्यायची पण एकदम मोठ्ठा समारंभ करायचा.. सिद्धार्थ खरच किती भोळा होता. साधा सरळ होता. त्याला वाटायचं, आपलं शिक्षण, संस्कार, स्थिरस्थावर नसली तरी पोटापुरता पैसा मिळवून देणारी नोकरी.. यापुढे आपलं अनाथ असणं आड येणार नाही. अरुंधतीच्या घरचे तसे समजूतदार आहेत आणि मुख्य म्हणजे अरुंधतीच्या सुखासाठी ते आपल्या लग्नाला परवानगी देतीलच. त्याच्या एका गाण्याच्या कार्यक्रमाला अरुंधती आली होती आणि तिथेच तिला तो आवडून गेला. मग गाण्यांच्या कार्यक्रमाच्या पुढे स्वतंत्र भेटी होऊ लागल्या. अरुंधती अतिशय मनस्वी. तिला तो अनाथ असूनदेखील स्वतःच्या पायावर उभा आहे याचं प्रचंड कौतुक, ती त्याला म्हणायची - तू गाण्याचा रीतसर शिक्षण सुरु का नाही करत? तुला आपोआपच त्याची आणखी जाण येईल आणि तुझा गाणं आणखीच सुंदर होईल. पण तोदेखील तितकाच मनस्वी पण प्रचंड हळवादेखील. त्याने गाणं शिकण्याचा पुष्कळ वेळेस प्रयत्न केला पण ते त्याला जमलं नाही. दर वेळेस शिकवलेली गोष्ट त्याच्या आवाजात लगेच भिनून जायची पण त्याच्या स्वत:मधून कधी काही निर्माण झालंच नाही. ताना किंवा आलाप घ्यायच्या म्हटलं की सिद्धार्थ अगदीच भांबावून जायचा. त्याला काहीच सुचायचं नाही. आधीच त्याचा स्वभाव असा की मनासारखा झालं नाही की चिडचिड करणारा.. मग त्याचा patience अजिबात राहायचा नाही आणि तो गाणं शिकणं सोडूनच द्यायचा. कित्येक वर्षांनंतर त्याने orchestra join केला होता. जिथे तीच तीच जुनी गाणी - किशोर, रफीची म्हणायचा तो. सुरेख म्हणायचा पण स्वतःहून वेगळं असं नाहीच कधी!

अरुंधतीच्या घरीदेखील त्याच्या गाण्यावर सगळेच बेहद्द फिदा होते. पण कोणाला ही कल्पना नव्हती की अरुंधती त्याच्या गाण्यासोबतच त्याच्याही प्रेमात पडली आहे. अरुंधती स्वतः गाणं शिकलेली पण आवड म्हणून. तिचं career पत्रकारितेच. अरुंधतीला मात्र नेहमी वाटायचं की तिच्या घरचे लोक सहजासहजी मान्यता देणार नाहीत सिद्धार्थला. आणि तिला तिच्या स्वतःपेक्षा जास्त काळजी होती ती सिद्धार्थची. अनाथाश्रमात लहानपणापासून लोकांच्या उसन्या मायेवर जगात आलेला सिद्धार्थ अरुंधतीमध्ये पूर्णपणे गुंतला होता. त्याच्या हळव्या स्वभावाचा विचार करताकरता तिला कधी कधी वाटायचं, जर लग्न नाही झालं तर..? हा कसा पचवेल ते सगळं?

अशातच एकदा तो दिवस आला. अरुंधती गेले कित्येक महिने लग्नासाठी टाळाटाळ करत होती.. कुठल्याही स्थळाला नाहीच म्हणत होती. कारण तिला घरी सांगण्यापूर्वी सिद्धार्थला मनाने बळकट करायचं होतं, कुठल्याही परिस्थितीत तो खचून जाणार नाही हे त्याच्याकडून वदवून घ्यायचं होतं.. मगच ते दोघं घरच्यांच्या कुठल्याही निर्णयाला सामोरे जातील - असं तिनं ठरवलं होतं. एका संध्याकाळी नेहमीप्रमाणे दोघं सिद्धार्थच्या घरी भेटले असताना तिनं हा विषय काढला. अपेक्षेप्रमाणे सिद्धार्थ प्रचंड excite झाला होता. घरी सांगायचा विषय काढताच तो प्रचंड कावराबावरा झाला, आपण अनाथ म्हणून तिच्या घरच्यांनी नाकारलं तर? - लगेचच हा प्रश्न त्याच्या चेहऱ्यावर उमटला. अरुंधतीने जमेल तितक्या शांतपणे त्याला समजवायचा प्रयत्न केला. जे होईल त्याला सामोरं जावंच लागेल, खचून चालणार नाही - सर्व प्रकारे. सिद्धार्थ त्या क्षणी प्रचंड हळवा झाला. तो अरुंधतीला तिच्यात किती गुंतला आहे, how possessive he feels about her - सांगत राहिला. अरुंधतीचा पाय निघेना आणि त्या रात्रीच त्यांच्या लग्नावर कायमची फुली मारली गेली.

पुढचा आख्खा महिना अरुंधतीने प्रचंड दडपणाखाली काढला. test positive आली होती. घरी सांगणं भागच होतं आता. एक दिवस तिनं सिद्धार्थला कसबसं तयार केलं आणि घरी सांगायचा ठरवलं. सिद्धार्थ तेव्हा म्हणाला, की आता तर ते मला नाकारू शकणार नाहीत. अरुंधतीला वाटलं, या शाश्वतीसाठीच तर त्या दिवशी याने मुद्दामून असं वेड्यासारखं वागण्याचं नाटक तर केलं नाही? की एकदा अरुंधतीचा पाय अडकला आपल्यामध्ये की तिच्या घरच्यांना ऐकावंच लागेल? या विचाराने ती प्रचंड घाबरली. म्हणजे, एका अर्थाने त्याने आपलं फायदा घेतला? आणि आपण त्याच्या मनस्थितीचा किती विचार करत राहिलो? प्रचंड तणावाखाली ते दोघं तिच्या घरी आले. आणि अर्थातच तिच्या वडिलांनी केवळ अनाथ या कारणासाठी नव्हे तर त्याने आपल्या मुलीचा फायदा घेतला असा आरोप करत लग्न नाकारलं. सिद्धार्थने पुढच्या दोनच दिवसात आत्महत्या केली. आणि उरली ती एकटी अरुंधती - जिची अवस्था फक्त तिच्या आईला समजत होती. तिच्या वडिलांनी खूप वेळा सांगूनदेखील तिने ऐकलं नाही, राधेला जन्म दिला.

आणि आता तिला एकदम वाटलं, सिद्धार्थ असता तर? ज्या वेळेस त्याची प्रचंड गरज होती, ज्याच्यासाठी आपण आयुष्य पणाला लावून जगायला तयार झालो, त्याने भ्याडपणा दाखवला आणि तरीही मला आज त्याची आठवण यावी? तिच्या पाठीवर तेव्हढ्यात केतकीचा स्पर्श झाला. तिचे भरून आलेले डोळेच सगळं काही सांगून गेले. केतकी आणि सौरभने तिला खूप सावरलं होतं. त्यांनी राधेला आपलीच मुलगी मानलं होतं. आजी, केतकी, सुमन आत्या, सौरभ, अमोल आणि राधा आणि आता केशव - काय कमी होतं? सगळं उत्तम सुरु होतं!

What's wrong with me?

2010-06-02T08:34:00.000-07:00

I don't feel like

competing with people anymore
craving for benefits anymore
keeping eye on who is getting what
keeping track of who achieved what
studying for exams / submissions
visiting places / attending meetings where people discuss about who is up to what
making a plan for my future in terms of financial and social well-being
making choices taking into consideration the opportunity costs involved
analyzing people anymore
answering questions by others and posing question to them
explaining "my" way / "my" reasons to do things

I feel like

doing what I want to, at that moment
learning math
reading physics
knowing how and why things work
learning to play violin
attend a music concert
watch a drama
visiting places for no reason
teaching kids
trying an innovative recipe
spending Sundays with family
making a short film just like that
helping a kid grow the way s/he wishes
being a backup to those who need some
spending just enough time to make required amount of money and devote all remaining time for myself

मृत्यू, धर्म आणि विधी

2010-05-23T23:03:00.000-07:00

गेल्या आठवड्यात सुहास शिरवळकरांच "कट्टर" वाचलं. हिंदू-मुस्लीम संघर्ष, धर्मांतर, हिंदुंवर होणारे जुलूम, त्यातही तग धरणारा एक हिंदू आणि शेवटी त्याच्या संघर्षाची आणि बलिदानाची गोष्ट म्हणजे कट्टर. पुस्तक वाचताना अशी छान चित्र डोळ्यासमोर उभी राहत होती. एक सुंदर असा अर्थपूर्ण सिनेमा त्यावर निघेल असं वाटला. असो. तर त्यात जेव्हा गोष्टीतला नायक "भरत" मरतो तेव्हा त्याच्या मागावर असणारे मुस्लीम त्याच्या पार्थिवावर हिंदू धर्माप्रमाणे अंत्यसंस्कार करण्याचा ठरवतात. खरतर, धर्मांतर करायला भाग पडणारे हे मुस्लीम लोक असतात आणि भरत त्याच्याच विरोधात जाऊन आपला प्राण गमावतो, तरीदेखील तो मुसलमानांचा सेनापती म्हणतो - "हिंदूच राहिला शेवटपर्यंत, हिंदुंप्रमाणेच शेवटचे विधी झाले पाहिजेत"

आज ही बातमी वाचली. एव्हढ्या भीषण अपघातानंतर खरच या गोष्टींना काही अर्थ उरतो का? का ही २ कुटुंब वेगवेगळ्या धर्माची असावीत म्हणून हे असं सगळं? परवाच स्टीव्ह जोब चं स्पीच पाहिलं, त्यात तो म्हणतो - "Death is the final destination we all share". मग खरच या सगळ्या गोष्टींना एव्हढा महत्व आहे?

Making decisions

2010-05-22T21:48:00.000-07:00

Whenever there is some new juice / ice cream center opened nearby, I visit it almost regularly and try each and every juice / ice cream flavor. The way I do it is as follows. I look at the menu card and short list a few of them.. not based on my liking but based on price may be! Then based on my liking, I chose the one that looks least favorable for me. On my next visit, I chose the second least favored and so on. I was telling this to a friend of mine yesterday - only to realize later the logic which I put behind such "least_favored_first" sequence is going to help me in making any decision in general.

One has to decide on something - whether to got for it or not, let's say X. There is something called Y which one is not much willing to do. There is something called Z which one likes to do. X and Z can co-exist. Y and Z make a better combination and X and Y make the toughest one; And one has to make a series of decisions, like probably go for Y, then if possible think about X if it could be done, if not may be Z and so on. One has some priors as already told but they come from one's mind, not necessarily from experience. (Of course, if they were from experience, the entire decision process would have been just a trivial one!)

As Z can happily co-exist with either X or Y, one will consider it as bonus, so one has to choose finally between just X or Y. Prior against Y is little higher than that against X - does not mean though that X is favored (hmm.. it's statistically wrong, but that's how it is!) One might tend to go for X in this case. But one has to also consider that - just because prior is high against Y, that makes one overlook probable risks involved in X. Y seems risky - this kind of prior makes one even NOT analyze X properly. Such a hurried decision only based on prior (that to against!) is entirely risky - no matter whether one chose X or Y.

Probably, the other way sounds wise. Though Y has higher against_prior, one can take a chance of choosing Y - get oneself convinced that Y indeed has a higher risk and one does not want to continue with it. Once that belief is there, one can easily face the hidden risks in X. The bottom-line - decide which has higher against_prior, get oneself convinced that it indeed does not suit one (if so) and then of course, the other option is always there as one always favored it apriori - than going with the less against_prior option, realizing that it does not suit one the way one thought previously and then getting back to higher_against_prior will be difficult - because one never favored it anyway.

Can link this to choosing ice cream flavors? Well, assume that my preferences are (in decreasing order) - tender coconut, anjeer, mango. People say mango is awesome! But, I am not crazy about mango so I kind-of give it lowest preference, or highest_against_prior. Then that means I am favoring tender coconut always - this is based on some information I already have - say from people telling me that it tastes good or may be because I like tender coconut and so have a reason to believe that I will like its ice cream also or something other than this. Note that, we have already assumed that I don't have experience of any of these flavors - else the decision is just trivial. As per my logic of choosing "least_favored_first", I go with mango. If I like it, well, good! I always have one more flavor to go for. If I don't like it - well, yeah! of course I knew I was not going to like it anyways! In both cases, I have a win-win. I can always taste other flavors or not taste may be, given that I liked mango so much! Another case - if I start with tender coconut - I like it - well and good! If I don't - well, this was my first preference, if I haven't liked this, the chance that I'll like other low preferences is still less - I might stop going to the ice cream shop altogether!

Sounds stupid?! hmm..! may be.. but it's gonna help me I think.

तनिष्क़

2010-05-17T06:31:00.000-07:00

गेल्या आठवड्यात एक मस्त जाहिरात टी.व्ही.वर पाहिली. म्हणजे, असंच आपलं लसूण सोलता सोलता टी.व्ही.कडे लक्ष गेलं आणि ती जाहिरात लागली होती. मी एक नजर टाकली. अधूनमधून बघितली. हातातलं काम चालूच होतं. आणि जेव्हा ती संपली, तेव्हा "अरे! काय मस्त" असं वाटलं! मला ती जाहिरात फार म्हणजे फारच आवडली. आणि मग ती नीट मन लावून न पहिल्याची हुरहूर लागली! आता पुढच्या वेळेस केव्हा टी.व्ही. बघणार कोण जाणे! :) म्हणून मग तू-नळी वर शोधली आणि पुन्हा पुन्हा पाहिली. हीच ती जाहिरात!

मला कपडे आणि दागिन्यांची अजिबात हौस नसली तरीदेखील मला हि जाहिरात प्रचंड आवडली. त्याचा मुख्य कारण म्हणजे - त्यांनी भारतीय स्त्रीयांच्या आवडीनिवडीची छान दाखल घेत, एकदम त्यांच्या हृदयालाच हात घातला! मला अशा थीम-बेस्ड जाहिराती फार आवडतात. म्हणजे एखाद्या हिरो किंवा हिरवीणीनं उगीचच नाचत गात एखादी जाहिरात करण्यापेक्षा सामान्यातल्या सामन्याला रिलेट करता येतील अशा जाहिराती! तनिष्क़च्या आत्तापर्यंत पाहिलेल्या सगळ्याच जाहिराती मला फेक (खोट्या / वरवरच्या) वाटायच्या. करायच्या म्हणून केलेल्या. पण ही मात्र! वाह! मस्तच!

माहितीचा अधिकार?! - ते काय असतं रे भाऊ?

2010-05-16T03:05:00.000-07:00

काल नेहमीप्रमाणे www.esakal.com चा tab उघडला. तर त्यावर "breaking news" दिसली - "मुंबईहून निघालेली 'शिवनेरी' बस जळाली. मुलुंड-ऐरोली पुलावरील घटना. सर्व प्रवासी सुखरूप" पण ती flash होणारी newsline सोडून अख्ख्या इ-सकाळ वर कुठेही काही बातमी नाही. आज सकाळी म. टा. मध्ये वाचली ती देखील अत्यंत थोडक्यात आलेली. म्हणजे आगीचं कारण वगैरे बद्दल काहीच नाही. आणि कहर म्हणजे काल एव्हढी breaking म्हणून flash केलेल्या बातमीला आज इ-सकाळ वर minimum coverage देखील नाहीये! coverage! साधा उल्लेख नाहीये!
मग संशय का येऊ नये?! कशावरून कोणतीतरी वेगळी कारणं लपवण्याचा प्रयत्न नाहीये? किमान आग का लागली याचा convincing explaination कळावं एव्हढीच अपेक्षा आहे!

"ठिकरी"

2010-05-11T22:10:00.000-07:00

व. पु. म्हटलं की खरंतर मी जरा धाकधुकीनच पुस्तक हातात घेते; कारण त्याचं लिखाण (मी जेवढं वाचलंय तेवढं) मला extreme वाटतं. म्हणजे "एक घाव दोन तुकडे" प्रकारचं. पण "ठिकरी" सकाळी हातात घेतलं आणि तासाभरात बघता बघता संपलंदेखील! पुस्तकाचं मुखपृष्ठच इतकं बोलकं! नेहमीप्रमाणे आधी पुस्तकाच्या मागच्या बाजूला पुस्तकातला एखादा परिच्छेद असतो तो वाचायला घेतला. तेव्हा कळलं की ही ठिकरी म्हणजे मला माहित असलेल्या टिपऱ्यांच्या खेळातली "टिपरी" - जिला खेळवणारा कोणी वेगळाच असतो; ती आपली या चौकोनातून त्या चोकोनात पडत जाते! म्हटलं तसं, पुस्तक हातात घेतल्यावर खाली ठेववेना. खरंतर स्त्रीप्रधान म्हणता येईल अशीच एक साधीशी गोष्ट! पण व. पुं.ची लेखणी लागल्यामुळे खूपच वेगळी वाटते. कित्येकदा अशी स्त्रीप्रधान / स्त्रीयांच्या प्रश्नांबाबत बोलणारी / त्यांच्या अत्याचाराला वाचा फोडणारी पुस्तक किंवा सिनेमे पाहून मला वाटतं की एखाद्याच्या आयुष्यात "सगळं कसं छान जुळून आलंय" म्हणतात त्याप्रमाणे एखादीच्या आयुष्यात "सगळंच कसं विपरीत घडत गेलं" असा कसं काय असू शकत - असा प्रश्न पडतो. अशा वेळेस गोष्टीपुरत का होईना "नशीब!" एव्हढं एकच उत्तर सापडतं! उदाहरणादाखल याच पुस्तकातलं एक वाक्य: "लग्नानंतर वेगवेगळे उपाय करूनही अनेकांच्या घरात पाळणे हलत नाहीत. पण असे हे अत्याचार झाले की हमखास अपत्याचं आगमन व्हायलाच हवं का? फसवणूक झाली म्हणजेही हाच अनुभव येतो."

असो!

शीर्षक: ठिकरी
लेखक: व. पु. काळे
प्रकाशन: मेनका
किंमत: ३०/- फक्त
पाने: ११०

राज्य-परिवहन मंडळाचा...!

2010-05-10T04:13:00.000-07:00

आज सोमवार. मी मुंबईच्या (बोरीवली एशिआड बस) सकाळी ७ च्या गाडीचं आरक्षण करून ठेवलेलं शनिवारीच. सहा वाजून ४० मिनिटांनी मी बसथांब्यावर पोहोचले. पाहते तर एक बोरीवली आधीच येवून थांबलेली. म्हटलं, वाह! आज काय नशीब जोरावर आहे! ७ ची क्वचितच ७ ला येणारी गाडी आज चक्क २० मिनिटं आधी! धावत जाऊन त्या कंडक्टर मुलीला विचारलं, "७ ची बोरीवली ना?"
ती म्हणे - "७ ची लागेल इथे शेजारीच."
(मी मनात) - तरीच! एवढी लवकर कशी काय! तरी एकदा खात्री करून घ्यावी..!
मी लगबगीनं ते announce करणारे बसलेले असतात, त्यांना गाठलं.
"७ ची बोरीवली? लागलीये का?"
"७१०६.. नंबर आहे, बघा लागली असेल तर"
ऐकताचक्षणी मी धावत परत आले, म्हटलं ह्या लागलेल्या बसचा नंबर बघावा आधी! तर तो काहीतरी ८२xx होता. म्हटलं, जाऊ देत! थांबा आता ७१०६ ची वाट बघत. तसंही अजून ७ वाजायचे होते!

वेळ: ७.१५
(मी मनात) अजून कशी आली नाही बस? माझं घड्याळ मेलं एक नेहमी पुढं असतं. नक्की किती वाजलेत कोण जाणे!
हळूच शेजारच्याच घड्याळ दिसतंय का, प्रयत्न केला बघायचा - अरे! झालेत की सव्वा सात खरंच.
मी शेजारच्या वेदांतच्या आईला (मगाशी तो रडताना त्याच्या आईने "वेदांत, इथे ओरडायला लावू नकोस" म्हणून एक धपाटा घातलेला होता त्याच्या पाठीत :() - तुमची बस कोणती?
त्या: पावणे सात ची मुंबई सेन्ट्रल. लेट आहेत गाड्या म्हणे आज! तुमची?
मी: बोरीवली, ७ ची. हो ना! फारच उशीर झाला! पावणे सात म्हणजे!
(मी मनात) चला पावणे सातवाले लोकदेखील अजून थांबलेत.. असू देत..असू देत.. येईल हो बस!
तरी राहवेना, एकदा पुन्हा announcer कडे जाऊन -
"काय हो, ७ ची बोरीवली - ७१०६ लागली का?"
तिसराच एक माणूस : "ओ, हे तिकीट जरा adjust करून द्या हो.. सोलापूरचं आहे.."
announcer त्या माणसाला : बघू? मगाचपासून ३ वेळा ओरडलो होतो इथून, तेव्हा नाही गाडीत येवून बसायचं? आता आलेत adjust करायला!
मी : अहो काका, ७ ची बोरीवली...?
तो माणूस : केव्हा? बस लागलेलीच नाही आणि काय म्हणता तुम्ही?
announcer त्या माणसाला : काय बस लागली नाही? अं? कधीच लागली बस.. त्यानंताराचीसुद्धा एक गेली.
तो माणूस : कधी? अजिबात बस लागलेली नाही platform लाच!
मी (मध्येच) : ७१०६, तुम्ही म्हनालेलास ना हा नंबर?
announcer त्या माणसाला : खोटं बोलू नका. (register दाखवत) बघा, ७५३३.. केव्हाच लागली आणि सुटलीपण. त्यानंतरची हि ७६१२ बघा सव्वा सातला गेली ही पण.
तो माणूस : ओ, त्यांनी चढू दिलं नाही. इकडे adjust करायला आलो ना म्हणून तर!
announcer त्या माणसाला : मग खोटं का बोललात आधी? बस लागलीच नाही म्हणून? आणा हिकडं ते!
मी (पुन्हा एकदा मध्येच) : ओ काका, बोरीवली...
चौथाच माणूस : बोरीवली शिवनेरी साडे सातची लागली का हो?
announcer या नव्या माणसाला : हां.. ती आहे बघा तिकडे. (बोट दाखवत)
(मी मनात) बस! झाला एवढा अपमान (?) पुरे झाला! तडक तिकडून निघून आले. पुन्हा बस ची वाट बघत.

वेळ: ७.३०
एका निम-आराम २ x २ बोरीवलीच्या बसचं आगमन झालं! म्हटलं, यांना एकदा विचारून पाहू, बस लेट आहे तर नेतात का या तिकिटावर?
मी: ओ काका, ७ ची बोरीवली लेट आहे, या बस मध्ये adjust होईल का तिकीट?
कंडक्टर काका: काय? ७ ची? आहो, गेली असेल ती केव्हाच!
मी: नाही, मी पावणे सात पासून आहे इकडे. नाही आलेली बस. लेट आहे. बघा ना इकडे adjust होतंय का?
कंडक्टर काका: असं कसं? तिकडं विचारून या एकदा.. गेली असणार बस!

मी घाबरले, तडक announcer कडे -
मी : ७१०६, ७ ची बोरीवली लागली नाहीच का अजून? साडे सात होवून गेले की!
announcer : ती? ती गेली की ८२६० सोडली तिच्याऐवजी.
मी : कधी? तुम्ही तर ७१०६ सांगितलेलं. मी कधीची थांबलेय वाट बघत.
announcer : ओ नाही.. तीच्या ऐवजी सोडली. बघू तिकीट...
हा.. २४ नंबरचं सीट ना? मगाचपासून ३ वेळा ती मुलगी (कंडक्टर) येवून विचारून गेली, होता कुठं तुम्ही? ती बस गेली ७ लाच!
मी : (मनातच..) असं कसं शक्य आहे! मग मी मगाशी विचारलं तेव्हा? काय झोपा काढतात का ही लोक?
मी काकांना : मग आता? पुढची बस कितीला आहे?
announcer : आता ८ ला आहे बघा. मी इकडे लिहून देतो. तिकिटाच्या माग.. ८ ची पकड आता!
मग त्याने "पुढील बसमधून प्रवासदर वजावळ" असं काहीतरी तिकिटावर (माग) लिहून मला उपकृत केलं.

मी धावत त्या बसपाशी आले.
मी : ओ काका, ती बस खरंच गेली! या बस मध्ये करा की adjust ! लिहून आणलंय तसं.
काका : नाही अहो, ही extra गाडी आहे. यात reservation adjust होत नसतं.
(मग तिकीटाकडे पाहून) - शिक्का नाहीये आणि यावर!

(आता मला काय स्वप्न पडलेलं की तो माणूस adjust केलं तिकीट की शिक्का देखील मारतो? सही तर त्याने केलेलीच!)

मी पुन्हा announcer कडे. या वेळेस वेगळाच माणूस होता! त्याला direct म्हटलं, "ओ, यावर शिक्का नाहीये". त्यानेदेखील काही न बोलता मारला शिक्का. :-o

मी पुन्हा त्या बसपाशी. बस जवळजवळ निघण्याच्या बेतात.
"ओ काका, आहे आता शिक्का, करा की adjust!"
"आवो, नाही होत extra गाडीला.."
"बर! मग याचं तिकीट किती?"
"१५०.. कशाला पण? येईल न ८ ला पुढची गाडी.. का उगीच ५ मिनिटासाठी?"
असं म्हणून त्याने गाडीचं दार बंदच केलं direct!

वेळ: ८.२०
मी जवळजवळ रडकुंडीला! बस न मिळण्यापेक्षा पैसे वाया जाताहेत की काय? या कारणानेच जास्त! हे तिकीट वाया गेला तर? पुन्हा १५०! नाहीSSSS...वगैरे!
तेवढ्यात कुठूनतरी "दादर चला दादर" अशी हाक ऐकू आली. मी direct चढलेच त्या बस मध्ये. मग त्या कंडक्टर ला (हो, हा काकाच्या वयाचा नवता :D) म्हटलं - "दादर? कितीची आहे? ८?"
तो : "नाही. ही extra आहे"
मी (मनात) : कर्म माझं!
पण मी almost त्या बस मध्ये जाऊन चढलेच होते. म्हणून मग...
मी त्याला : माझं हे तिकीट adjust ...
(पुढे काही बोलण्याआधीच..)
तो : तू आधी बसून घे. नंतर जागा मिळायची नाही.
मी (मनात) : पण आधी तिकिटाच विचारू.. नंतर म्हणेल नाही होणार adjust!
मी त्याला : नाही, पण हे extra गाडी..?
तो (पुन्हा) : आधी बस पाहू. तिकडं माग जागा आहे.
मी बसले एकदाची. मनात धाकधुक होतीच, म्हटलं, नंतर म्हणायचा - आधी का सांगितल नाही? आता दे तिकिटाचे पैसे!
पण नंतर मात्र त्याने अजिबात पैसे वगैरे मागणं तर सोडाच! पण तिकीट नुसता पहिला आणि विचारलं - की कधीची बस होती? - बस, एव्हढंच!
गेल्या दिड तासात मी पहिल्यांदा "हुश्श" केलं असेल! हा आत्ताचा कंडक्टर आणि ते मगाचचे २-३ जण सगळी राज्य-परिवहन मंडळाचीच माणस! पण केव्हढा फरक!

गुलमोहोर

2010-05-03T02:42:00.000-07:00

काल मस्तपैकी सुट्टीच्या मूडमध्ये एक मस्त मराठी सिनेमा टाकून द्यावा असं मनात आलं, आणि शोधाशोध सुरु झाली. LAN वरचे जवळजवळ सगळे मराठी सिनेमे / नाटकं पाहून झाल्यामुळे, आज काय? हा प्रश्न होताच! शोधताना अचानक "गुलमोहोर" दिसला. नाव एकंदरीत अनोळखी वाटलं, म्हटलं चला! एक तरी न पाहिलेला सिनेमा मिळाला एकदाचा! लगेच download केला. पार्सल आणलेली झकास चायनीज भेळ आणि पाणी अशी जय्यत तयारी करून मी सिनेमा download होण्याची वाट बघत बसले. तो होईस्तोवर small wonder चा एक एपिसोड पाहिला ;)

असो! तर एकदाचा झाला तो download! सुरु केला. सोनाली कुलकर्णी ला पाहून आठवलं की अरे, मला हा सिनेमा माहित आहे! "गुलमोहोर" - २००८ मध्ये आलेला एक मराठी चित्रपट. काही दिवसांपूर्वी हा चित्रपट टी. व्ही. (दूरदर्शन) वर दाखवण्यात आला होता म्हणे, आणि तेव्हा माझ्या एका मैत्रिणीने तिला तो न आवडल्याचं सांगितलं होतं. बऱ्याचदा मराठी चित्रपटांबाबतच्या तिच्या आणि माझ्या आवडी-निवडी एकदम उलट असतात त्यामुळे मला आशा होती कि मला हा सिनेमा नक्की आवडणार :P झालं देखील तसंच! (नाहीतर मी हे पोस्ट कशाला लिहित बसले असते? :-/ :P) असो!
सोनाली कुलकर्णी खरतर मला खूप आवडते. तिचा अभिनय मला प्रचंड भावतो (आत्तापर्यंत पाहिलेल्या तिच्या सगळ्या मराठी चित्रपटांपैकी "देवराई" मधला तिचा अभिनय मला उत्कृष्ठ वाटला, आणि नवीन कलाकारांना (सो.कु., सयाजी शिंदे, चिन्मयी सुमीत)घेवून केलेल्या "सखाराम बाईंडर" मधला अगदीच अजिबात नाही आवडला, असो!) तर ती, मोहन आगाशे, रजित कपूर (ब्योमकेश :D), गिरिजा ओक - म्हटलं, वाह! चित्रपट कसाही असला तरी अभिनयाची मेजवानी असणार! एक तो जितेंद्र जोशी सोडून! हो, म्हणजे आत्तापर्यंत मी त्याला नेहमीच विनोदी किंवा तशाच भूमिकांमध्ये पाहिलंय ("गोलमाल" त्यातल्या त्यात बरा!) आणि मला तो एकंदरीतच आवडत वगैरे नाही. म्हटलं, ठीके, चालवून घेवू :P.. तर अशा context मध्ये मी सिनेमा बघू लागले. खरतर पूर्ण चित्रपट flashback mode मध्ये आहे. विद्या (सोनाली कुलकर्णी) एका आदिवासी भागात अंगणवाडी शिक्षिका म्हणून काम करतेय. ती एक पत्र लिहितेय. सुरुवातीला कळत नाही, कोणाला लिहितेय? त्या पत्रातून ती काही लोकांचा उल्लेख करते. ती म्हणते - इथलं आयुष्य, इथली लोक खूप साधी सरळ आहेत. कित्येक हालअपेष्टा असूनदेखील ते आयुष्याच्या आनंदासोबत compromise करत नाहीत. ती इथे खुश आहे, पण तरीदेखील तिला अचानक आठवणी येतात - तिला आठवतो - देवेन, मीरा, राजन, रेवा आणि भगवान. हा चित्रपट, कदाचित सोनाली कुलकर्णी असल्यामुळे असेल, पण मी इतका समरसून पहात होते कि अचानक माझ्या डोळ्यासमोर एकदम mapping आलं - नावाचं आणि कलाकारांचं.. मीरा, गिरीजा ओक तर नसेल? भगवान? कदाचित रजित कपूर? देवेन - (नाव अमराठी वाटतंय?) जितेंद्र जोशी कि काय? अशी बरीच permutations डोळ्यासमोर तरळून गेली. अर्थात काही मिनिटातच याचा उलगडा होणार होता!

मग अचानक चित्रपट भूतकाळात गेला. विद्या एका कॉलेजमध्ये तात्पुरती शिक्षिका असते. ती, तिचा नवरा देवेन (ब्योमकेश!) आणि तिची बहिण मीरा (गिरिजा) विद्याच्या (भाड्याच्या) घरात राहात असतात. देवेन - एक नाटक कलावंत असतो, पण सध्याच्या काळात त्याला मनासारखं काम न मिळाल्याने काहीच उद्योग करत नसतो. विद्या जमेल तशी कामं (शिकवणं, भाषांतर करणं, लिखाण वगैरे) करत एक-एक पैसा जोडत असते. अशा संसारामध्ये पारंपारिकरित्या ज्या काही समस्या उद्भवू शकतात, त्या सर्वच थोड्याफार प्रमाणात असतात - उदाहरणार्थ, देवेन चिडचिडा बनणं, खूप मनस्वी (आधीच कलाकार! :)) असणं, पैशाच्या दृष्टीने सगळं स्थिरस्थावर नसल्यामुळे मूल होऊ न देण्यासाठी प्रयत्न, विद्याची स्वप्न, धडाडीने, अजिबात न थकता कामं करण्याची इच्छा, सोबत राहत असलेली मीरा - तिला देवेनचं खटकणार वागणं - त्याचं काहीच कामं न करणं, त्यामुळे विद्याला होणारा त्रास पाहून तिला दोन समजुतीचे शब्द सांगणं इत्यादी. सुरुवातीला दाखवल्याप्रमाणे देवेन घरातली सर्वच कामं स्वत करत असतो, विद्याला आयतं जेवण देण्यापर्यंत. हे बघताना मला खूप जाणवलं की, पुढे चित्रपटात काय होणारे माहित नाही, पण असं खरच एखाद्या कुटुंबात घडत असेल, तर आत्तापर्यंत आजूबाजूच्या लोकांनी का होई ना, पण देवेन ला भंडावून सोडलं असतं - असं म्हणून की तू बायकोच्या पैशावर जगतोस / तिची सेवा करतोस इत्यादी इत्यादी! असो!

(थोडं विषयांतर: विद्या भाषेची शिक्षिका वाटते - general context वरून - पण एकदा कॉलेजच्या वाचनालयात तिच्या हातात linear algebra चं पुस्तक दाखवलं आहे! छान वाटलं, कारण तो माझा अत्यंत आवडता विषय आहे :D पण गजेंद्र अहिरेच्या सिनेमात असं काही अपेक्षित नव्हतं!)

विद्या ज्या कॉलेजमध्ये शिक्षिका आहे, तिथेच आरक्षणाविरुद्ध असलेल्यांच्या विरोधात भगवान (जितेंद्र जोशी) नावाचा विद्यार्थी हिंसक आंदोलन करत असतो. सुरुवातीला हिंसेचा मार्ग कसा वाईट आहे, आंदोलन करायचं तर ते दुसऱ्या पद्धतीने करा- इतपतच सहभाग असणारी विद्या, भगवानकडे राजकारण्यांच्या स्वार्थामध्ये बळी गेलेला एक मोहरा - एव्हढ्याच दृष्टीने पहात असते. एका वळणावर विद्याला त्याची नव्यानीच ओळख होते. लग्नसंस्थेवर विश्वास नसणारी, UPSC करून करिअर करायचं असं ठरवलेली मीरा आणि विद्याच्याच कॉलेजमध्ये शिक्षक असणारा राजन यांचं एकमेकांवर प्रेम असतं. राजन एकदम सरळमार्गी, आशावादी, लग्नसंस्थेवर पूर्णपणे विश्वास असणारा, विद्याचा एक चांगला मित्रदेखील. देवेनसोबत एकदा त्याच त्याच गोष्टींवरून वाजल्यावर मीरा सरळ राजनकडे जाऊन राहू लागते. विद्याची तेव्हा देवेन आणि मीरा मध्ये कोंडी होते आणि ती देवेनवरच्या प्रेमापायी मीराची समजूतदेखील घालायला अयशस्वी होते. तेव्हा मीरा आणि विद्या दोघींनाही समजून घेण्याचे कामं राजन चोख बजावतो. या सगळ्यात स्वतःवर विश्वास ठेवणारी, देवेनवर जीवापाड प्रेम करणारी, त्याच्या प्रयत्नांना यश मिळून त्याला मनासारखं कामं करायला मिळावं यासाठी प्रार्थना करणारी, सतत हसतमुख असणारी विद्या मला फार आवडली. म्हणजे, कित्येक मुलींना असा मनस्वी, बाणेदार, कलाकार मुलगा आवडून जातो, पण जेव्हा प्रत्यक्षात त्याला साथ देवून, त्याच्यासोबत संसार करण्याची वेळ येते, तेव्हा त्यातल्या किती मुली इतक्या flexible बनू शकत असतील? आणि या सगळ्यात विद्या जेव्हा तिच्या permanant होण्याबद्दल किंवा तिच्यातल्या लेखिकेला ओळख मिळाल्याबद्दल भरभरून बोलते, तेव्हा एका क्षणी वाटून जातं की अरे, हिला कदाचित आपण देवेनपेक्षा जास्त मिळवलं, काही करून दाखवलं असं तर वाटत नाहीये? पण तसं नसतं, ती राजनसोबत जेव्हा बोलते, तेव्हा लक्षात येत की तिने फक्त देवेनखातर या सगळ्यात उडी घेतलीये, ती तिची महत्वाकांक्षा आहे म्हणून नव्हे! म्हणजे त्यात ती असदेखील म्हणते - जर देवेन कोणी बनू शकला असता, तर माझं एव्हढं सगळं झालंच नसतं.. आणि तरीही मला खंत वाटली नसती.

नंतर मात्र चित्रपट खूप गुंतागुंतीचा होत जातो. देवेनचं चिडचिड करणं मर्यादेपलीकडे जातं; त्याच्या मनासारखं काहीच होत नसतं, पण नेमकं त्याच वेळेस सगळं सुरळीत होतंय आणि हळूहळू सगळं मार्गावर येणार या आशेत आणि खुशीत असताना विद्या मुलाचा निर्णय घेते आणि त्या एका गोष्टीवरून देवेन तिच्यावर हात उचलतो. त्या वेळी तिला योगायोगाने भगवान भेटतो. रात्री घरातून मार खावून बाहेर पडलेली आणि रस्त्यावर भटकणारी विद्या भगवानकडे आसऱ्याला जाते. त्या वेळी एक नवीनच भगवान तिला सापडतो. आपल्या आईबद्दल प्रचंड प्रेम आणि आदर असणारा, आपल्यासारख्या वर्षानुवर्ष पिचल्या गेलेल्या गरीब, अडाणी लोकांसाठी हिंसक मार्गाने का होई ना पण आपलं आयुष्य समर्पित करायचं ठरवलेला, आणि तरीही अशा खडतर वेळेत साधी माणुसकी दाखवून तिला आधार देणारा. अशा वेळी सिनेमा खरतर एका पारंपारिक वळणावर जातोय की काय, अशी शंका मला आलेली. म्हणजे, देवेन कडून अशी वागणूक मिळालेली विद्या आता भगवान मध्ये तर गुंतणार नाही? पण तिथेच हा चित्रपट मला आवडून गेला कदाचित! तो अजिबात पारंपारिक वळणाने जात नाही. त्यांचं विद्यार्थी-शिक्षिकेचा नातं जपून, अधिक फुलवून आणण्याचच कामं विद्या करते. या सगळ्यात देवेन आणि ती कायमचे दुरावतात आणि कालांतराने ती आदिवासींच्या पाड्यावर जायचा निर्णय घेते. या सगळ्या गोष्टी पडद्यावर बघायला खरच छान वाटतात कारण त्यात सोनालीने अभिनयाची कमाल केली आहे! आणि जितेंद्र जोशीदेखील मला प्रचंड आवडून गेलाय या सिनेमात :)

सुरुवातीला आदिवासी पाडा, समाजकार्य असं बघून मला वाटलेलं की हा सिनेमा "हजारों ख्वाहिशे ऐसी" या हिंदी सिनेमाच्या अंगाने जाणारा तर नाही? तोदेखील एक खिळवून ठेवणारा सिनेमा वाटतो मला, पण हा वेगळा आहे, खूपच वेगळा. मोहन आगशेंच्या रूपाने विद्याला एक वडीलधारा आधार कॉलेज मध्ये मिळतो तर राजन च्या रूपाने एक चांगला मित्र! भगवान आणि तिच्या नात्याचे पापुद्रे तर खूपच सुंदर आहेत. सगळ्यात छान म्हणजे, या सगळ्यातून तरून जाताना विद्या भगवानला म्हणते - "सगळीच स्वप्नं काही तुटत नाहीत. एक फांदी तुटली म्हणून नवीन कोंब उगवायचा रहात नाही" - निव्वळ अप्रतिम! आणि मग शेवटी पुन्हा एकदा तशीच हसतमुखाने आदिवासी मुलांना पसायदान म्हणायला शिकवणारी विद्या पाहिली की हे वाक्य पुन्हा आठवल्याशिवाय रहात नाही!

या चित्रपटाची आणखी एक आवडलेली गोष्ट म्हणजे, विद्याचा आदिवासींसाठी जगण्याचा, त्यांच्यासोबत राहण्याचा निर्णय - जेव्हा देवेन तिला स्वत:पासून पूर्णपणे तोडून टाकतो तेव्हा पुन्हा नव्याने सुरुवात, संसार अशा गोष्टींमध्ये न गुंतता, ती स्वत:मधल्या शिक्षिकेच्या / लेखिकेच्या कलाने जाते - मला एकदम उंबरठा मधली स्मिता पाटील किंवा अर्थ मधली शबाना आठवून गेली! ते दोन्ही चित्रपट मला आवडलेले त्याचं एक कारण हा निर्णय हे होतं. तसंच कुठल्याही random सिनेमाप्रमाणे - and they lived happily - असं असलं तरी काही अनुत्तरीत प्रश्नदेखील हा सिनेमा ठेवून जातो. म्हणजे, अशा कुठल्याही संसारात जिथे नवरा एक कलाकार आहे आणि मनासारखं कामं न मिळाल्याने त्याची बायकोच सर्वेसर्वा बनून संसाराचा कणा बनतेय, अशा वेळेस शेवट नेहमी असाच व्हावा का? एका सीनमध्ये देवेन कामं न मिळाल्याने खूप frustrate होवून गेलेला दाखवलेला आहे; मी विचार केला - कित्येक मुलींच्याही मनात काही न काही करून दाखवायचं, आवडेल त्या क्षेत्रात उडी घ्यायची असं असेल, पण त्यातल्या किती अशा नवऱ्याच्या जीवावर आपण जगतोय असं वाटून frustrate होतात? कारण त्याला महत्वच दिलं जात नाही. मुलीनी कर्तृत्व दाखवणं redundant च नव्हे तर कित्येकदा unnecessary देखील समजलं जातं आणि त्यांच्याही ते अंगवळणी पडलं आहे. थोडाफार फरक अलीकडे बघायला मिळतोय खरा! तसं मुलांच्या बाबतीत घडलं की मात्र लोकांच्या टोचून बोलण्याने का होईना,अशा प्रकारचे सगळे संसार याच मार्गाने जात असावेत! आणि कदाचित म्हणूनच पिढ्यानपिढ्या पारंपारिक संसार सुखाचे चालू असावेत! असो! चित्रपटातल्या technicalities मला काही फारशा कळत नाहीत, पण एक छान अनुभव अभिनयसंपन्न असा हा चित्रपट मला देवून गेला, हे नक्की!

United We!

2010-05-02T02:28:00.000-07:00

I read an article-cum-story in Marathi newspaper "Sakal". To summarize for non-Marathi readers, it goes as follows. It mentions two incidences - in both of them, a "bhaai" kind-of a person tries to trouble some good person unnecessarily. In one of them, when the person looks for help from others who have been just silently watching the incidence, they continue to do so! The article puts forward few points and asks few questions. It asks- Aren't the "quiet" people themselves responsible for such incidences? Don't these so called "bhaai"s get motivated because others are afraid of them and they keep mum? Are we so helpless that if say, one of us goes through such a situation, we will have to back off because there is no one even to support us? And similar..

We all have learned a story in our childhood which signifies the power of being "united". A stick can easily be broken but not a bunch of sticks. We all appreciated the sense of "being united" and we keep telling the same story to our kids / younger siblings / nieces and nephews! And similarly many other such stories, which we only keep reciting over years and never follow them actually. When I read this article, following was the sequence of my thoughts.

- Why do people behave that way? Why don't they come forward and support?
- Well, what if I was one of those standing and watching this "quietly"? Would I have come forward?
- Umm.. may be! But, if someone else also comes to support, I may join them.
- What if I am the only one to support? Umm... don't know then!
- What if I was getting troubled by some "gunda/bhaai" kind-of a person? Will I expect support / help from others?
- Of course! (well, I myself was surprised at this! If I expect this from others, how did I say just one line before that I *may* join? Why did I not say that I *will* join?
- Is it because I am scared of such people? because I feel, why to get involved in such matters when I am safe? Let them see what to do..
- I am so selfish!
- And then everyone is! then how can I expect others to come forward when I am in trouble?! It's simply unfair!
- No, but I am not scared of anything.. it's just that I can't stand alone. I need someone then I may.. no no.. I will support.
- Why do I need someone? Why? Because, a stick can be broken and not a bunch of sticks..
- Umm.. I don't know..
- Fine! Can't I myself be so strong that even I alone am hard to break?
- What rubbish I am thinking!?
- please let me think about something else.. :(

And give up?? But this time I did not. I was in my lab when I read this. I locked the screen and went out of the lab. I stood in the balcony for some time and kept thinking about this. I suddenly remembered that two-three days back, I had joined a group on Facebook called "Justice for Ruchika" and then I laughed at myself! This is how I was going to be part of that group? Someone like me - who is scared of such people and who doesn't even have guts to stand in front of them, she is a part of this group!? Did I join it just like that? What if tomorrow, it's decided that all members of that group will be arrested? Who knows! Few years back, they did create trouble for Ruchika and her family, can they do the same for all who support her. Then what? Will I leave that group?

Uff! so many thoughts to deal with! then I decided not to think about all this and get back to my work. I can't believe myself but somehow I started thinking afresh on all this. This time, quite positive! It went on as follows.

Everyone is afraid of someone or something. It's a dialog from some movie I think - "duniyaa jhukati hai, jhukaane wala chaahiye". Isn't this similar? Even those "bhaai/gundaa"s are afraid of something / someone. They just don't need to, because no one scares them. No one unitedly oppose their "deheshat" or ragging or trouble. Is it so difficult for 20-25 people to start throwing stones on that gunda than keeping quiet? What will happen if they do so? What will happen in worst? What? Well.. nothing!! At least I could not find any answer.

Seems, this is something which is good in theory, hardly works in practice.. or may be the theory doesn't reveal the risks involved in following it practically..! United We_the_good_people_around_the_world_independent_of_caste_religion_gender_and_so_on..!

शाब्बास!

2010-04-28T02:09:00.000-07:00

हे आवडलेले आहे! :) अतिशय!!

(I hope, ही लिंक पुढे-मागे डेड होणार नाही!)

'ती'ची कथा

2010-04-26T21:59:00.000-07:00

ती! काय नांव बरं तिचं? असो, ते महत्वाचं नाही; कारण तशी एक ती तुम्हाला तुमच्या आजूबाजूला सहज भेटेल - तिचंच नांव द्या! कदाचित तुमच्या घरी केर-कचरा काढायला येणारी, किंवा मग धुणी-भांडी करणारी, किंवा मग कदाचित तुमच्या ड्रायव्हरची बायको किंवा तुमच्या सिक्युरिटी गार्डची बायको - कोणीही अशी जी कष्ट करते पण जिने शिक्षण घेतलं नाहीये. असं म्हणतात की बाईचा जन्मच कष्ट करण्यासाठी असतो - मी जेव्हा हे लहानपणी ऐकायचे तेव्हा मी ते अशा अर्थाने घ्यायचे - कि women are more powerful than men. पुढे लक्षात आलं की असा अर्थ अजिबातच नाहीये. आमच्या घरी धुणी-भांडी करायला येणारी कल्पना असो किंवा शेजारच्या घरात पोळ्या करायला येणाऱ्या सीताबाई असोत - एक गोष्ट कॉमन होती - शिक्षणाचा अभाव आणि गुरासारखं काम करत राहणं. वर घरी नवऱ्याचा / सासूचा मार / शिव्या आहेतच - कधी पैशावरून, कधी मुलगीच का होते दर वेळेस यावरून, तर कधी आज उशीर का झाला यावरून. म्हणजे, एकंदरीत जे प्रश्न स्त्रियांच्या बाबतीत आहेत,त्याचं खरतर अंतीम टोक या लोकांना अनुभवावं लागतं.

मध्ये एकदा मेस टेबलवर हा विषय निघाला; एकंदरीत असा निष्कर्ष निघाला की - आपण एका लिमिटनंतर या लोकांची काळजी करण्यात अर्थ नाही. कारण तुम्ही काय, मी काय, आपण भरल्या पोटी जेव्हा एखाद्याची काळजी करतो तेव्हा आपल्यात ते बळ नसतच जे त्यांना यामधून सोडवेल. शेवटी, सोसायचं तिलाच असतं; ते सोसणं तर आपण शेअर करत नाही, मग नुसतं बोलायला काय! कोणीही करेल ते! (मी नाही का आत्ता तेच करतेय!) उद्या आपण तिला म्हटलं समजा, आपण तुझ्या घरच्यांविरुद्ध तक्रार करू या. ती म्हणेल - नको नको, मलाच त्रास होणार त्याचा पुढे. आणि ते खरंदेखील आहे - त्यांच्या बाबतीत अशी तात्पुरती मदत असूच शकत नाही. घ्यायची तर पूर्ण जवाबदारीच घ्यावी लागेल त्यांची. पण आपल्यात तेव्हढ बळदेखील नाही कि आपण त्यांची पूर्ण जवाबदारी घेवू शकू. अशा वेळेस मला वाटतं की खरोखर आपण सुरक्षित आहोत त्यामुळे बहुदा आपली शक्तीच गमावून बसलोय किंवा त्या सुरक्षित असण्याची इतकी सवय आणि आवड निर्माण झालीये कि मग राहू दे वाटतं - विचार करायचा, चर्चा करायची, चाललंय ते कसे चुकीचं चाललंय बोलायचं (कदाचित असे ब्लॉगपोस्ट लिहायचे) आणि काही वेळाने गप्प बसायचं.

खरच, त्यांचं पूर्ण आयुष्य बदलून त्यांना चांगलं आयुष्य देण्याची आपली कुवत असूनदेखील आपल्याला ते जमत नाही! आणि त्या, तशाही परिस्थितीत लढत राहतात. in that sense, i still feel - (some) women are more powerful than men.

आम्ही (होऊ घातलेले) उच्चवर्गीय अर्थात माजी(?)-मध्यमवर्गीय!

2010-04-24T22:48:00.000-07:00

गेल्या काही दिवसांपासून मी "पैसे बचाव" अभियान सुरु केलंय. अर्थात अभियान म्हटलं असलं तरी त्याची व्याप्ती माझ्यापुरतीच आहे. म्हणजे काही गोष्टींमध्ये पैसे उगीचच खर्च करायचे (की उडवायचे?) नाहीत असा नियमच बनवून टाकलाय. उदाहरणार्थ - बऱ्याचवेळेस बाहेरचं खाल्लं जातं - त्याला काटछाट - किंवा एखादी आवडलेली वस्तू (बऱ्याचदा) गरज नसली तरी घेतली जाते तसं न करणं वगैरे. एक साधारण मध्यमवर्गीय, म्हणजे खाऊन पिऊन सुखी कुटुंब लक्षात घेतलं तरी कित्येकदा त्यामागे त्याकरिता आई-बाबांनी केलेल्या अडजस्टमेंट्स असतात. जसं जसं आपण अधिकाधिक स्वतंत्र होऊ लागतो, स्वत:च्या पायावर उभे राहतो आणि बऱ्याचवेळेस या गोष्टीने समाधानी असतो की आता आपल्या पालकांना आपल्यासाठी खर्च करावा लागत नाही; त्याच आनंदात आणि उत्साहात आपण कदाचित थोडा जास्तच खर्च करू लागतो! म्हणजे आज काल थोड्याफार फरकाने असंच दिसून येतं की, साधारण पदवी किंवा पदव्युत्तर शिक्षण झालं की रग्गड पगाराची नोकरी - मग ती कुठेही असो - आणि मग त्यासोबत आलेलं financial freedom. २५-२६ व्या वर्षी जेव्हा आपली आधीची पिढी नोकरीने स्थैर्य आलं की संसार थाटायची तिथे आपल्या पिढीतले बहुतांश लोक घर किंवा गाडी मध्ये फक्त स्वतःच्या हिमतीवर गुंतवणूक करू लागले - अशी गुंतवणूक आपल्या आधीच्या पिढीने over the years केलेली दिसते. अगदीच एखादा नोकरी ऐवजी शिकत असला तरीदेखील ज्या तुलनेत आपल्या आधीच्या पिढीतल्या लोकांना पैशाचा स्वातंत्र्य असे, त्यामानानं आपल्या पिढीला खूपच जास्त आहे.

माझ्या स्वतःच्याच बाबतीत मी याचं विश्लेषण केलं. घरी असायचे तेव्हा रोज नेहमीचं पोळी-भाजी-भात आमटीचं जेवण - केव्हा केव्हा चटणी/कोशिंबीर/पापड.. सणासुदीला पक्वान्नं आणि कोणी पाव्हणे असले तर काही विशेष.. म्हणजे फार फार तर पुलाव / बिर्याणी अशा व्हरायटीज किंवा पोळीऐवजी एखाद वेळेस पुरी.. पाव भाजी किंवा पिझ्झा किंवा तत्सम पो.भा. प्रकारात न मोडणारे so-called one dish meal म्हणजे डोक्यावरून पाणी. पण जे काही जेव्हा केव्हा केला जायचं त्यात काय मजा असायची! म्हणजे मला आठवतंय, असाच घरी एकदा काहीतरी समारंभ होता आणि मला काकडीच्या कोशिंबिरीसाठी काकडी कोचायचं काम दिलेलं! मला काकडी कोचायाला फार आवडतं :D त्यामुळे साहजिकच मी ते अगदी मन लावून करते. तेव्हा माझी आजी प्रत्येक येणाऱ्या-जाणाऱ्याला सांगत होती - बघा, किती छान कोच्तेय काकडी - अगदी बारीक, कुठेही मोठ्या फोडी उरल्या नाहीएत - वगैरे वगैरे.. :D तसंच एकदा फ्रुट-सलाड करताना जी फळांची टरफलं आणि साली फेकून दिलेल्या त्यात कुठलीशी चीजवस्तू (कात्री किंवा सुरी वगैरे) देखील फेकून दिली गेलेली - म्हणजे ती वस्तू काही नंतर सापडली नव्हती :D असो! तेव्हा खरोखर असेल त्यात समाधान मानण्याची वृत्ती होती. नशिबाने अजून देखील घरातले लोक तसेच आहेत - मृगजळामागे न धावता, आहे त्यात सुखात राहणारे; पण मग कधी कधी मीच बदललेय की काय असं मला वाटू लागतं!

घरापासून दूर राहायला लागल्यावर एक गोष्ट फार अंगवळणी पडू लागते - ती म्हणजे आपण एकटे पडू लागलोय असं वाटलं की कितीही नापसंत लोकांसोबत जुळवून घ्यावं लागतं - म्हणजे एकटेपणापेक्षा ते बरं - असं! मग कधी त्या मित्रांच्या आग्रहाखातर म्हणा किंवा आपल्यालाच सवय होऊन जाते म्हणून म्हणा - आपण खूप पैसे उडवू लागतो - म्हणजे वाढदिवसाच्या सेलिब्रेशन पासून ते नोकरीच्या सेलिब्रेशनपर्यंत. आज काल जसं लहान मुलांच्या ग्रुप्समध्ये बर्थडे गिफ्ट आणि रिटर्न गिफ्ट अशी एक प्रथा (?) निर्माण होऊ घातलीये, तसंच काहीसं आपल्याही बाबतीत होतं. म्हणजे २ ऑप्शन्स असतात. पहिला म्हणजे आपल्या मनाविरुद्ध (बऱ्याचवेळेस)- "त्याने नाही का त्याच्या बर्थडेला मोठ्ठी पार्टी दिली? मग मला द्यायला नको का?" असं कारण देवून आपण हे आपल्या अंगवळणी पाडून घ्यायचं; आणि दुसरा ऑप्शन म्हणजे या सगळ्यापासून चार हात दूर राहायचं. मी दुसऱ्या मार्गाचा अवलंब कित्येक वर्षं केला; मध्ये काही वर्षं पहिल्या मार्गाकडेदेखील वळले पण लवकरच दुसरा मार्गचं योग्य वाटू लागला आहे पुन्हा एकदा. याचं कारण माझं मी केलेलं विश्लेषण. अगदीच ढोबळमानानं सांगायचं झालं तर फक्त मेसच्या जेवणाचा कंटाळा म्हणून मी कित्येक वेळा बाहेरच खाते. पण मग त्यातही बऱ्याच वेळेस भुकेपेक्षा जिभेचे चोचले पुरवणचं अधिक होऊन बसतं! म्हणजे असं लक्षात यायला लागलं कि मेस मध्ये नको म्हणून बाहेर एखाद्या ठिकाणी पोळी-भाजी मिळत असूनदेखील मी पिझ्झा ऑर्डर करू लागले. यात खर्चदेखील वाढला. काही महिन्यांपूर्वी जेव्हा मला मी १.५ महिन्यात जवळ जवळ २००० रुपये फक्त खाण्या-पिण्यावर खर्च केले असं लक्षात आलं तेव्हा फार अपराधी वाटू लागलं. आणि तेव्हा लक्षात आलं कि मी कळत-नकळत पहिल्या मार्गाचा अवलंब केला होता - सवयीनं! म्हणून मग पैसे बचाव या नावाखाली पुन्हा एकदा एक balanced आयुष्य सुरु करायचं ठरवलं.

मला खात्री आहे की प्रत्येक असा माणूस जो मित्रांसोबत किंवा घरापासून दूर राहतो, तो थोड्या-फार फरकाने असाच करत असणार (जे नाहीत, त्यांचा खरच कौतुक!) म्हणजे खाण्यावर नसेल कदाचित पण पिक्चर म्हणा / कपडे म्हणा / भटकणं म्हणा.. कोणतीतरी गोष्ट नक्कीच प्रमाणाबाहेर करत असणार. कधी कोणाच्या आग्रहाखातर किंवा कधी आपोआप सवय होऊन गेली म्हणून. अर्थात पैसे कसे आणि किती खर्च करायचे हा ज्याचा-त्याचा प्रश्न आहे; पण given that you belong to a middle class family, कुठेतरी मनात हे कायम टोचत राहतं की ज्यांनी आपल्याला या लायक बनवलं त्यांना अजूनही त्याच परिस्थितीत ठेवून आपण मजा मारतोय. यात अजून एक गोष्ट देखील असते. बर्याचदा असं होतं की आपली आधीची पिढी तेवढी flexible नसते - उदाहरणार्थ, समजा तुम्ही ठरवलं की आपण आपल्यासाठी कपडे घेण्यावर एवढे पैसे खर्च करतो, आई साठी एक मस्त भारीतली साडी घेऊ- पण साडी दिली की तिची दुसरी रियाक्शन अशी असते की - केव्हढी महाग आहे - काय साड्या कमी आहेत होय मला? (अर्थातच पहिली रियाक्शन - वाः छान आहे, आवडली - अशीच असते :)) किंवा तुम्ही तुमच्या मित्रांना महागड्या हॉटेलात बर्थडे ट्रीट दिली म्हणून तुम्ही आई-बाबांना म्हणालात की चला आज तुमच्या लग्नाच्या वाढदिवसानिमित्त घरी काही करण्यापेक्षा आपण पिझ्झा मागवू - तर ते बऱ्याचदा नाहीच म्हणतील. त्यांची आपल्याकडून यातली कुठलीच अपेक्षा नसते. आणि मग कधी कधी त्यांच्या या rigidness ला कंटाळून म्हणा किंवा काहीही, आपण आपल्याच आयुष्यात हे सगळे करत राहतो. पण मग आपलेपणाची मजा गमावून बसतो. सगळ्यांसमोर नातीचं कौतुक करणारी आजी miss करतो; आणि छान हसत खेळत, एकमेकांना मदत करत केलेल्या स्वयंपाकाची गोडी देखील miss करतो.

उगीच नाही, पिझ्झ्याचा समाचार घेतल्यावरदेखील "चिंच-गुळाची आमटी पाहिजे.." किंवा "मला मटार उसळ खायचिए.. आत्ता लगेच" असे स्टेटस मेसेजेस chat वर टाकत आपण! किंवा, westside / fab india मधून घेतलेले expensive कपडे सोडून traditional day ला घरून आईचीच साडी घेवून येत! उगीच नाही, कोणी गणपतीसाठी घरी गेलं की मोदकांची फर्माईश करत, आणि उगीच नाही "ही पुरणपोळी.. मराठी लोकांमध्ये करतात होळीला" असं म्हणून आपल्या समस्त अमराठी मित्र-मैत्रिणींना ती आग्रहाने खायला घालत! कधी कधी मला वाटतं, आपण अजिबात बदललो नाहीये.. आपले विचार अजूनदेखील आपल्या मध्यमवर्गीय कुटुंबाभोवातीच फिरत आहेत. :) आणि असं वाटलं की अचानक एक समाधान अनुभवायला मिळत! आपण अजिबात एकटे नसल्याचं!

क्रांती

2010-04-21T21:43:00.000-07:00

(हे पोस्ट या व या पोस्टशी निगडीत आहे.)

ह्या पोस्ट्स आणि त्यावरचे रिप्लाय वाचून एक गोष्ट ध्यानात आली की जगात वाईट प्रवृत्तीसोबतच चांगली प्रव्रुत्तीदेखील मुबलक आहे. :)

एक विचार या दोन्ही पोस्ट्स मध्ये मांडला गेला तो म्हणजे यावर उपाय काय? कधी कधी मला असं वाटतं की जसा आपण गुलामीच्या विरोधात स्वातंत्र्यलढा दिला तशीच क्रांती याविरुद्धदेखील करणं गरजेचं आहे. जे धाडस रुचिका च्या मैत्रिणीने आज इतके वर्ष दाखवलं आहे, तेच प्रत्येक चांगल्या वृत्तीच्या माणसाने दाखवणं आवश्यक आहे. अर्थात, "आपण बरं, आपलं काम बरं" अशा विचारांमधून बाहेर आल्यावरच हे शक्य आहे. आणि यातून बाहेर येण्याची गरज आज तुम्हाला, मला, सर्वांनाच आहे. जसं पारतंत्र्यातदेखील सुखाने राहणारे लोक होतेच पण स्वातंत्र्याचा ज्या पद्धतीने प्रचार केला गेला आणि एक प्रकारची चीड इंग्रजांविरुद्ध भारतीयांच्या मनात पेरली गेली, तशीच चीड या गुन्हेगारांच्या विरुद्ध प्रत्येक चांगल्या माणसाच्या मनात निर्माण होणं गरजेचं आहे. स्वातंत्र्यलढ्यात जसे अनेकांनी आपले प्राण वेचले, आपले व आपल्या कुटुंबाचे हाल सोसले, केवळ स्वत:च्या भल्याचा विचार न करता, देशाच्या पुढच्या पिढीला गुलामीत राहावं लागू नये यासाठी हाल-अपेष्ट भोगल्या, त्याच प्रकारच बलिदान आत्ताही दिलं जाणं आवश्यक आहे. मग ते कोणत्याही स्वरूपात असो - एखाद्या अत्याचारीत मुलीला आपलं मानून, तिच्या भविष्याची जबाबदारी स्वीकारून लोकांचा रोष ओढवून घेणं असो किंवा गुन्हेगाराला शिक्षा होण्याकरता कुठल्याही प्रकारचा सत्याग्रह करण्याची तयारी ठेवणं असो. मला माहित आहे, हे सोपं नाही आणि बऱ्याच वेळेस यात यश मिळणं ही कठीण. पण कुठे तरी सुरुवात केलीच पाहिजे - जर कायद्याचा धाक गुन्हेगारांना वाटत नसेल तर एक तर तो वाटायला लागेल यासाठी प्रयत्न करणं किंवा नाहीतर त्यात बळी पडलेल्यांना आपलं मानणं, त्यांच्या पाठी खंबीर उभं राहणं - यातला काहीतरी एक केलं पाहिजे. शेवटी प्रत्येक वाईट गोष्ट सामान्य माणसालाच त्रासदायक ठरते - प्रत्यक्ष किंवा अप्रत्यक्षपणे - त्यामुळे "आपण बरं, आपलं काम बरं" असं कुठवर म्हणणार?

वेळ पडलीच तर अशा क्रांतीत उडी घेण्याचं बळ देव सर्वांना देवो!

इकतारा..आणि ये हौसला! :)

2010-04-20T23:05:00.000-07:00

मी न गाणं शिकलेय, न सिंथ.. तरी आपली हौस किती! :)
(सांभाळून घ्या!)

"ये हौसला..." या गाण्यात मात्र चूका झाल्यात खूप.. :(

चलाम 'च'ची चषाभा चतये चहीना!

2010-04-19T02:27:00.000-07:00

काही गोष्टी आपल्याला लहानपणीच शिकवल्या जातात. उदाहरणार्थ काही बडबडगीतं, काही कविता, चिऊ-काऊच्या गोष्टी - आणि हो! 'च' ची भाषा! पण मला ती कधीच बोलता आली नाही. टायटलात लिहिलंय खरं, पण तेदेखील चूक आहे कि बरोबर माहित नाही! आणि नुसतं बोलता येत नसेल तरी एक वेळ ठीक! पण मला समजायचीदेखील नाही! माझं स्पष्ट मत आहे की 'च' ची भाषा एक अत्यंत अवघड भाषा आहे. मला त्या 'च' भाषेतलं वाक्य असं "rum_time" किंवा "on_the_fly" बनवताही यायचं नाही आणि "parse" तर त्याहून करता यायचं नाही! म्हणजे कोणी काही बोललं तर मला पुन्हा एकदा ते मनातल्या मनात बोलून बघावं लागायचं. कधी कधी ते डोळ्यासमोर हवेतल्या हवेत लिहून बघावं लागायचं. तरीदेखील मला नेहमी कळायचंच असं नाही! आणि त्यामुळे माझा या 'च' नामक भाषेवर फार राग आहे!

तसंच या 'च'च्या भाषेने मोठेपणीदेखील कित्येकदा मला त्रास दिलेला आहे. जसं की, माझी भाची (ती लहान असताना) काही गोष्टींसाठी फार हट्ट आणि रडारड करायची (सगळेच करतात म्हणा!) म्हणून तिला कळू नये अशा हेतूने घरातलं कोणीतरी मला काहीतरी "कोड लेंग्वेज" मध्ये सांगायचं आणि त्यांना ही 'च'चीच भाषा फार आवडायची! नंतर नंतर तर माझ्या भाचीलासुद्धा कळायचं की हे मोठे लोक काय लपवताहेत पण मला अजिबात नाही.. :( मला तर वाटतं की, तिच्यासारखंच माझ्या लहानपणीदेखील हे सगळे 'च'च्या भाषेत बोलत असणार मला कळू नये म्हणून, आणि त्यामुळे मी ती भाषा अजूनदेखील कधीच शिकले नाही! :D

चणूनम्ह चलाम 'च'ची चषाभा चजिबातअ चवडतआ चहीना. चश्शहु..! आपलं ते.. हुश्श! :D

मोनिषा-दुष्यंत, हंसा-प्रफुल आणि one and only - my cute geek!

2010-04-17T03:37:00.000-07:00

अर्थात आम्ही आणि आमचे नाटकी हीरो (त्यातल्या २ हिरवीणी आहेत ती गोष्ट वेगळी)!

तसं तर मी काही टी. व्ही. ला नाक लावून बसणाऱ्यातली नाही. म्हणजे शाळेत असताना दिवसभर शाळा (मग आता शाळेत असताना अजून काय असणार?), अभ्यास इत्यादी इत्यादी आणि फक्त रात्री ७ च्या "टेSS ण णा, टे णा, ण णा" (म्हणजे आपल्या बातम्या हो!) आणि मग रात्री जेवताना "हम लोग", "बुनियाद", "सर्कस" अशा त्या काळात न कळणाऱ्या सिरिअल्स किंवा अगदी नंतरनंतरच्या "तेहेकीकात", "ब्योमकेश बक्षी", "सुरभी" (अशा कळणाऱ्या सिरिअल्स), अगदीच डोक्यावरून पाणी म्हणजे "मेरी आवाज सुनो!" - एव्हढाच (?) काय तो माझा टी. व्ही.शी संबंध! नाही म्हणायला नंतर नंतर आजीकडे (सगळे बघायचे म्हणून बरं! :D) दुपारचं "शांती" (हे बाकी आवडायचं मला), "इतिहास" (अरे हो! हे ही आवडायचं की! :P) मग कधी कधी ते "स्वाभिमान" (हि एक अत्यंत विनोदी सीरिअल होती - म्हणजे मला तरी फार हसू यायचं!), आणि फार फार तर रविवारी "चंद्रकांता" (प्रचंड हसवलेलं तिने मला), शुक्रवारी / शनिवारी रात्रीचे दूरदर्शन वरचे पिक्चर एव्हढंच! हो, त्या काळी टी. व्ही. आणि केबल या २ वेगळ्या गोष्टी मानल्या जायच्या! तर हे झालं टी. व्ही. चं! तर केबल वर देखील असंच जरा आपलं "सा रे ग म" (सोनू निगम वालं), "सी. आय. डी.", "खाना खजाना" किंवा मराठीमध्ये "प्रपंच", "झोका", "थरार", "४०५, आनंदवन" अशा काही मस्त सिरिअल्स - एव्हढंच मला माहिती! म्हटलं ना? मी काही टी. व्ही. ला नाक लावून बसणाऱ्यातली नाही! :D

पुढे केव्हा तरी अचानक त्या केबल चे चेनल्स अमर्यादित झाले आणि मग सिरिअल्स ची संख्यादेखील. म्हणजे "स्टार" किंवा "झी" नेच "प्लस", "न्यूज", "स्पोर्ट्स", "मुवीज", "माझा", "मराठी", "गोल्ड", "वर्ल्ड", "वन" अशी पालुपदं लावून घेतली आणि त्यासोबत विविध प्रकारच्या सिरिअल्स ची उधळण सुरु केली! त्यात मला रेसिपी आणि गाणी या दोहोंशिवाय बाकीच्या विषयावरच्या सिरिअल्स काही आवडायच्या नाहीत! नाही म्हणायला विनोदी मात्र बघायचे. आणि तेव्हाच केव्हातरी साराभाईने वेड लावलं. पण त्याचं खर वेड लागलं ते आय. आय. टी. मध्ये आल्यावर! इकडे आल्यापासून साराभाईची जी काही पारायणं केलीएत की विचारायची सोय नाही! त्यातली माझी अत्यंत लाडकी मोनिषा! आणि मग त्यानंतर दुष्यंत! मोनिषाचा सगळ्यात आवडणारा गुण (?) म्हणजे पैसे वाचवण्याच्या भन्नाट तऱ्हा! मग ते बार्गेनिंग असो किंवा सेलच्या मागे पळणं असो! नाही म्हणायला तिचा तो गुण माझ्यातही आलाय थोडासा! म्हणजे एकदा काय झालं.. मी टेबल क्लोथ आणायला डी.मार्टात गेलेले. तिकडे हे महागडे टेबल क्लोथ! त्यात सगळे पांढरे स्वच्छ! म्हटलं - सांगितलाय कोणी हा उद्योग!? आधीच महागाचे आणा आणि वर ते (इथे होस्टेल वर) वारंवार धुवायला लागणार! म्हणून मग मी एक उशीचं छानसं कव्हर आणलं.. मस्तपैकी त्याच्या २ बाजूंची शिवण उसवली आणि छानपैकी टेबलावर अंथरलं! उगीच नाही अशा आयडीया सुचत! सगळा मोनिषा चा परिणाम! असो! दुसरा नमुना म्हणजे दुष्यंत! त्याची कीर्ती काय वर्णावी! त्याच्या बुद्धीमत्तेच आणि कॉमन सेन्स चं कौतुक करावं तेव्हढ थोडंच आहे! म्हणजे गाडीला एक्सिडेंट झाला की हा बरोब्बर - गाडी कशी आहे - हेच विचारणार. माणसांपेक्षा मशीनवर च अती-प्रेम. वर निर्लज्जपणा तर इतका की..! आता हाच सीन बघा..!

असो! :D

तर ही झाली एक घनचक्कर फेमिली! दुसरी तेव्हढीच किंबहुना थोडी अधिकच घनचक्कर म्हणजे मोहन निवास (की जगदंबा निवास? :D) मध्ये राहणारी पारेख फेमिली! हंसा पारेख म्हणजे एक अतिशय हुशार व्यक्तिमत्व! "haalo! how are? खाना खाके जाना हां!" असं म्हणून आल्या-गेल्याची (खरतर, घरी आलेल्यांचीच नव्हे तर कोणीही कुठेही अगदी रस्त्यात जरी भेटलं तरी!) "मेहेमाननवाजी" करणं हे एक हंसाच करू जाणे! इंग्लिश शब्द! मग तो कुठलाही (कितीही अवघड असो) प्रफुल पारेख त्यात एक्सपर्ट! जसं की "surgery" = सर पे जरी वाली साडी ली तो हो गयी surgery! "खिचडी" च्या एका एपिसोडमध्ये असं एक वाक्य आहे - "प्रफुल जैसा सोचना आसान नही है! बेवकूफ कि तरह सोचने के लिये बहोत अकल लगानी पडती है!" - हे मला पूर्णपणे पटलेलं आहे! हंसा चा वीक पोइंट म्हणजे गजरा, साड्या, दागिने आणि प्रफुल चा वीक पोइंट म्हणजे हंसा! दोघं प्रचंड धमाल उडवून देतात! :) त्यातले काही टिपिकल डायलोग्स तर मी देखील चुकून वापरायचे कधीकधी.. जसं की "नही (बाबूजी), ऐसा जरुरी नही है!" किंवा "प्रफुल! व्हाट इज!" (अर्थात, प्रफुल हा शब्द सोडून!) किंवा "बस हां बस! बस हो गया तेरा!" किंवा "बडे लोग! बडे लोग!" किंवा मग "अरे ऐसा खाना बनायेंगे की लगे हि नाही की खाना है.. :D" किंवा "हां हां बिनधास्त घर जा! किस्सीको पता नही चलेगा! :D" आता आय. आय. टी. मध्ये नुकतंच "खिचडी"चं पारायण केलं तेव्हापासून हे डायलोग्स पुन्हा एकदा जिभेवर घोळू लागलेत! :)

and here comes my HERO! :D the one and only Sheldon Cooper!!! (clap clap!! :D) I simply love this cute geek! :D ही सीरिअल बघताना मला नेहमी वाटतं की जर शेल्डन खरोखर अस्तित्वात असता तर मी लगेच त्याला मागणी घातली असती! नो मजा! खरच! :D हाच तो cute geek! एक नंबरचा आगाऊ, प्रचंड माज, पण अशक्य बुद्धिमान! त्याच्या देहबोलीमधुनच निम्म्याहून अधिक गोष्टी कळून जातात - म्हणजे आता हा "बझिंगा" म्हणणार किंवा आता हा नौटंकी सुरु करणार - किंवा आता पेनीला छळणार! :D
त्याची वेडी-वाकडी तोंडं, भयानक हास्य (?), त्याला शोभणारी ताडासारखी उंची, त्याचा चपळपणा - सगळंच simply awesome! :)
हा माझा सर्वात आवडता एपिसोड आहे बहुतेक!

Noticed that? - "please don't say, a white one!" माज कसा रोमारोमात भरलाय! :D फ्रेंडशिप करण्याचा algorithm लिहिणारा शेल्डन माझ्या सगळ्यात जास्त जवळचा आहे! कारण मीसुद्धा बऱ्याचदा तसं करते! :) खरच शेल्डन प्रत्यक्षात हवा होता! :)

असो!

या आणि अशा अजून काही नाटकी हिरोंनी आजवर मला खूप हसवलंय! मी TBBT , साराभाई, खिचडी आणि असल्या बाकीच्या सगळ्या चक्रम सिरिअल्स अशाच बघत राहो! :D

प्रार्थना

2010-04-15T22:03:00.000-07:00

आज सकाळी नेहमीप्रमाणे उठल्यावर "कराग्रे वसते लक्ष्मी" म्हणण्याकरता हात जोडले; आणि एकदम वाटलं की या हातात आणि नमाज पडत असलेल्या माणसाच्या हातात फरक काय? यापैकी कोणता माणूस "अल्लाह हो अकबर..." म्हणतोय आणि कोणता "कराग्रे वसते लक्ष्मी, करमध्ये सरस्वती.." म्हणतोय? नाही ना सांगता येत?
(चित्रं येथून व येथून घेतली आहेत.)

Learning to accept

2010-04-11T22:58:00.000-07:00

While reading the newspaper this morning, I came across one special article which was based on the recent rape and molestation cases happened in Mumbai as well as Pune; and I remembered the bravest woman I have seen till date and that's Dr. Sunitha Krishnan. Few days back, I came across this video of the talk she delivered. I could not only fill the pain and sufferings she must have gone through but could also sense the way she has transformed them into her strength. The strength that not only backed her up but also supported many other victims. Since then, I have been thinking about all this. Lots of questions and thoughts like -

In almost all the cases, the girl is an innocent victim. In very few cases it so happens that the girl blindly trusts some stranger or so and gets trapped in such things.
Assuming the first case above, if it's not her fault, why does she have to suffer? We are used to the situation when the accused can live freely even after such deeds, if so, then the question is still more logical - why does then only she have to suffer?
If the accused has all that backup from whoever they are, why cannot the girl get the same, or more support from her family and friends?
Why can such an incident not be considered as a mishap or accident, can be taken actions on and then move on?
Why can no one accept the victim?

Few months back, I read a short story written by Marathi writer, Ratnakar Matkari. It was about a girl who stays in Mumbai (far from her native place) and is doing a job which demands her to work late sometimes. The writer was curious as to whether she is scared of staying alone and working late nights. She puts the answer as follows (not the exact wording of course!). "If a man works till late and travels back to home, and suppose he gets robbed by thieves or if he gets beaten up by someone, what will he do? Go to the Doctor, get himself checked, take rest for a couple of days and start working again. What difference does that make if it's a woman instead? If someone attacks me, I will do the same." -- I actually read the story twice or thrice because I was not able to assimilate then the way she had put this. Is this so simple to say - what if that happens to me? I will get myself checked up and carry on with my life! Is it that simple? May be, in the story, yes! (I don't remember whether that was a fictional character but I somehow tend to believe that it was not a real one!) Sometimes I feel, it's the consequences that make life tougher than the actual incident itself. Like, I always feel, death is THE unavoidable thing, then why do people worry so much about it? And then I realize, it's not the death but the life after losing our near and dear ones. It might be in terms of lost love or lost monetary support or lost emotional support-but it's the consequences that make one feel worried. If not, why would one be scared of the most and the only unavoidable thing in human life? Similarly, I also feel that more than the physical suffering that a girl gets through such or similar incidents, she is more afraid of the consequences - afraid of not getting accepted by her family, afraid of getting isolated from her friends and so on.

What will be our reaction if we heard/read about following cases?

A businessman getting betrayed by his partner and losing all the money he had
A graduated, jobless person getting betrayed by a fake agency which promises him to give job but vanishes taking all his money
A lady getting robbed by a fake salesman who takes away all her jewellery
A fake institution collecting money from people and then not giving returns
A girl getting molested by her boyfriend(?)
A man who travels late night in the train and gets beaten up and robbed
A woman who works late night getting attacked when she is returning home

I am sure, most of us would say everything is okay except 5 and 7. Why is that so?

When a girl trusts her boyfriend or a colleague, that's her crime and when a businessman trusts his partner, it's just a small mistake?! When a women gets molested, it's her fault that she is working late night; but if a man gets robbed or beaten, 'what can be done now? It's destiny! Just be careful next time!' - why not these simple, caring words for a woman? Why does she have to hear - 'who told u to work till this time? you could have picked up another job. whatever happens in the future, you yourself will be responsible for that.' Why this difference? Because, all that a woman is judged on is her virginity - no matter how she is by nature, how intelligent / hard working / kind / caring / responsible / irresponsible / genuine she is. It all comes to her virginity. She is not accepted once she goes through anything which is against the norms of society.

And as I suppose, it's this negligence or rejection is what is most scary, even more than the actual incident. To her (ex-)boyfriend, it mostly does not matter how much she loved him in past, once she gets molested by someone. Her friends will mostly forget the moments they enjoyed with her, they will mostly forget that she exists. Her relatives will mostly cut down all interactions with her family. It happens, currently it does. They don't accept her because she has been through something which is against the norms set by society. But, there are few others too who are responsible for this. If we cannot reject them, who gives us right to reject her?

I just hope and pray that if we cannot prevent such incidents from happening, we will at least learn to accept the victims. They could be our sisters, wives, daughters, nieces.. anyone..! All we should do is not to prevent our daughters and wives from choosing some specific career or job or way of living but give them support, backup and a caring word that no matter what happens, they will remain part of the family. At least till the time, when the woman is considered just a woman and not a human being.

गांगुलीमय मी!

2010-04-05T22:01:00.000-07:00

"गांगुली" या शब्दाने माझ्या आयुष्याची काही वर्षं व्यापलेली आहेत. म्हणजे, अचूक सांगायचं तर (मी) आठवीत असल्यापासून ते गांगुलीने क्रिकेट ला राम राम ठोकला तोपर्यंतची सगळी! खरं तर क्रिकेट ची मेच आणि "आमची माती आमची माणसं" एकाच आवडीने पाहणारी मी! एकदा केव्हातरी गांगुलीला पाहिलं आणि माझी विकेटच उडाली. नेमकं कोणती मेच होती ते काही आठवत नाही.. हे महाशय पेटले होते आणि अगदीच काही शंभरी वगैरे नाही पण धावफलक बर्यापैकी हलता ठेवला होता. त्या मेच मध्ये हारलो कि जिंकलो हे सुद्धा मला आठवत नाही. पण एक नक्की कि त्यानंतर मी जी काही क्रिकेटवेडी.. आह! नाही.. गांगुलीमय झालेय.. ते अगदी आजतागायत आहे.

मला गांगुलीबद्दल सगळ्यात जास्त काय आवडतं? हे सांगणं महाकठीण काम आहे. अगदी त्याच्या ठोकलेल्या सिक्सर पासून ते टेन्शनमध्ये असतानाचं त्याचं नखं कुरतडणं. किंवा मैदानावर प्रचंड माज दाखवण्यापासून ते "well played boys" म्हणत सगळ्यांची पाठ थोपटणं. सगळंच! स्वयंपाकघरात पाउल न टाकणारी मी, गांगुली ने शंभरी गाठली की शिरा करायचे! आणि तो आउट होऊ नये यासाठी त्याच्याही पेक्षा जास्त अंधश्रद्धाळू बनायचे.. म्हणजे.. एकदा आम्ही केरम खेळत असताना दर वेळेस माझी सोंगटी गेली की तो चौकार / षटकार मारत होता. काय प्रचंड एकाग्रतेने खेळलेले मी त्या दिवशी केरम! फक्त त्याची शंभरी व्हावी म्हणून. दहावीच्या परीक्षेची तर वेगळीच मजा! संस्कृत चा आवडता पेपर होता. २ दिवस सुट्टी होती आणि त्यातल्या दुसर्या दिवशी मेच. २ दिवस सुट्टी आहे - असं म्हणून पहिल्या दिवशी काहीच केलं नाही आणि रात्री आठवलं की मेच आहे उद्या! झालं.. निम्मा अभ्यास रात्री बसून केला. दुसर्यादिवशी प्रवचनाला बसल्याप्रमाणे टी.व्ही. समोर! नेहमीच्या जागेवर! का? कारण, मी तिथे बसले की तो चांगला खेळतो (आवरा! पण खरच केलंय मी असं :)) एवढंच काय! कधी कधी (खरतर बर्याच वेळेस) तो छानपैकी झेल देवून बाद व्हायचा.. आणि मग असं ओळीने २-३ मेच मध्ये झालं की डोळ्याच्या कडा ओलावायच्या खरं :( एकदा तर मेच संपल्यावर मी रात्री बराच वेळ रडत देखील होते. नाही - लहान वगैरे नव्हते मी तेव्हा! पण काय करणार! व्हायचं खरं असं :-|

गांगुली आणि माझं एक निराळाच नातं आहे! त्याला काय म्हणावं काय माहित? काही अविश्वसनीय अशा गोष्टी घडल्यात खर्या. त्यातली एक महत्वाची म्हणजे, २६ मे १९९९ ची. २४ मे ला वाढदिवसानिमित्त मैत्रिणी घरी आलेल्या, आणि मग २६ तारखेला कुठेतरी ट्रीपला जाण्याचा विषय निघाला. सगळे उत्साहाने तयार झाले कारण दहावीची सुटी चालू होती! जवळ जवळ ठरलं सगळं आणि मी रात्री मैत्रिणीला फोन करून येणार नाही असं सांगितलं. कारण? अर्थातच २६ ला मेच होती. आपण-श्रीलंका. विश्वचषकामधली. का कुणास ठावूक, ती मेच बुडवू नये असं मला अचानक वाटून गेलं. त्यामुळे मैत्रीणींना प्रचंड माज दाखवत मी गेलेच नाही फिरायला. आणि काय सुरेख गेली ती संध्याकाळ! १८३ धावा! एकदिवसीय मेच मधल्या सर्वोत्तम त्या दिवशी गांगुली ने केल्या. शिराच काय पंचपक्वान्नांच जेवण ही बनवायला मी तयार होते त्या दिवशी :D

कुठलीशी मेच होती अशीच.. कांगारुंसोबत. शारजाहला असावी बहुतेक (आठवत नाही) कारण ती आपल्याकडे मध्यरात्री २.३० ला सुरु होणार होती. झोपताना बाबांना सांगून ठेवलेले कि मला २.३० ला उठवा, जे त्यांनी केलं नाही. :( आणि तेव्हा मला स्वप्न पडलं की कुठलीशी मेच सुरु आहे आणि त्यात गांगुली ने २ विकेट्स घेतल्यात! त्या आनंदातच मला जाग आली आणि चमकलं की - आरे! मेच! साधारण ३.३०-४ वाजले असावेत. ताडकन उठले आणि टी.व्ही. लावला. कांगारू होते २१-२ वर आणि त्यातली १ विकेट गांगुली ने घेतलेली! अजून देखील यावर विश्वास बसत नाही की खरच असं घडलं होतं!

काही आवडू लागलं की त्याच एका गोष्टीबद्दल वाचलं जातं.. तेव्हढाच विचार केला जातो.. माझंही तसंच झालं! गांगुली बद्दल मिळेल ती आणि मिळेल तिथून माहिती मिळवायचे मी. त्याच्या त्याच त्याच इंनिन्ग्स, तेच तेच इंटरव्हू, त्याच त्याच बातम्या - अक्षरश: पारायण करायचे. दहावीच्या सुट्टीत त्याचं स्केच काढायचं ठरवलं. त्या आधीचे स्केचिंग चे सगळे प्रयत्न अयशस्वी होवून देखील! म्हणजे आधी काढलेल्या ८-१० स्केचेस पैकी काजोल आणि वाजपेयी सोडून कोणीच त्या खाली लिहिलेल्या नावाप्रमाण दिसत नसायचं. पण हे चित्र फार म्हणजे फारच हिट झालं. माझ्यामते ते काही अति उच्च वगैरे नाही आहे पण लोकांना खूपच आवडलं (किंवा ते तसं म्हणाले तरी!) असो! तर असं हे माझं गांगुली-प्रेम उतू जात होतं. शाळेत असल्यापासून मी त्याची बरीचशी चित्र (पेपर / मासिकात येणारी), तसंच त्याच्यावर येणारे लेख, असं बरंच काय काय गोळा करून ठेवलेलं.. त्याची एक छानशी वही पण बनवलेली. पण नंतर नंतर आधी कौतुकास्पद वाटणारी हि गोष्ट घरच्यांना वेडेपणा वाटू लागली आणि मग एक दिवस मी स्वतःच चिडून जाऊन ती वही फाडून टाकली.. एव्हढंच नव्हे तर माझ्या अभ्यासाच्या टेबलाला लावलेलं त्याचं पोस्टर (ज्यावरून हे स्केच काढलं) ते हि फाडून टाकलं :-| (पुन्हा एकदा - असो!)

हे गांगुली-प्रेम इतकं होतं की मेच असली की माझी आजी देखील अगदी आठवणीनं विचारायची - काय ग, तुझ्या गांगुली ने किती रन्स केल्या? :) त्याने तिकडे क्रिकेटला राम राम ठोकला आणि मी ही मेच बघण्याला. पण परवा एकदा कुठलीशी मेच टी. व्ही. वर चालू होती, तेव्हा अचानक गांगुली चा आवाज कानावर पडला आणि मी बसल्या जागी उभी राहून नाचायलाच लागले. तेव्हा आजी म्हणाली देखील - आहे का अजून पण तो वेडेपणा! मिनिटभरापूर्वी मी त्या टी. व्ही कडे ढून्कुनदेखील पाहत नव्हते आणि आत्ता त्याच्यासमोर जाऊन उभी राहिलेले! काय करणार, इतक्या वर्षांनी त्याचं असं दर्शन झालं ना! :)

माझ्या गांगुली-प्रेमाचा लोकांना काय अपार कौतुक! का? सोप्पं आहे - त्याचा वाढदिवसाला म्हणजे ८ जुलै ला मी सगळ्यांना चोकोलेट्स वाटते ना! मग का नाही करणार ते कौतुक :D २ वर्षांपूर्वी तर "HBD" (अर्थात Happy Birthday, Dada!) या स्टेटस मागचं रहस्य ओळखल्याबद्दल हर्षदाने माझ्याकडून BJC मध्ये ट्रीट देखील उकळली आहे! दिली आपली मी! :P प्रेम आंधळं असतं म्हणतात ते हेच! :D

Few questions are better left unanswered..

2010-03-21T02:35:00.000-07:00

"She has always been like that.." - he thought - "She was never interested in money, nor in fame. She always wanted to follow her heart and do random things." Still, he was surprised to see her married to Siddharth. She always told him that she doesn't want to get married, although she never told him the reasons! And, today suddenly after around 1.5--2 years, here they are.. meeting in the hospital. Few minutes back, she introduced him to her husband, Siddarth - who was suffering from cancer; and then they went in to meet the Doctor. "What made her take that decision?" - He thought to himself.

While he was thinking about this, both of them came out of the Doctor's cabin. She smiled at him and asked if he could accompany Siddharth for some time as she had to meet another specialist and she might have to wait in the queue as she had not taken the appointment. He agreed and she left. Siddharth was a tall and fair person with green eyes; he remembered, she always disliked fair and green eyed people! Then how come..? - he was once again puzzled. "So, you were with Aru in her college?" Siddharth's question interrupted his thinking. "Umm.. yes. She was my junior." - He could somehow reply. He thought - what a dumb person I am! I could have started the conversation. "Oh, Arundhati never used to start the conversation on her own" - he again started thinking - He could remember the first meeting with Arundhati, back in college days.. around 8-9 years back. There was an annual event which students used to organize. Arundhati was there with some of her batch-mates. And, everyone else being senior to them, they were asked for introduction and their background. He could remember the way she introduced herself. It was just - I am Arundhati; and she started staring at the person next to her. He was surprised that she did not utter a single word about where she came from and stuff like that. Later, when both of them were assigned a task of making a poster for the event - they both worked together for around two days - without uttering a single word other than related to the poster. He had thought to himself - what a weird girl she is! But, that's how she was!

"So what do you do these days, Rajeev?"
".. I am working with a private firm. I stay in Bangalore with my wife and a kid."
"That's good. well, I am a musician." (laughs) "as in, I play Tabla and also teach kids."
Oh, musician! Arundhati always wanted to marry an artist if at all!
"Okay, that's great! Do you also play in concerts?"
"Yeah, I used to.. not recently. Have been handicapped with this.. medicines.. appointments.. Actually, can't even get enough time for riyaaj and conduct classes."
"Oh I see!"
"While you are here, why don't you come over to our place for lunch or dinner?"
"Oh, that's nice of you!"
OMG! This person is way different than how Arundhati is! She never used to call people to her home - in fact she always insisted that they, all friends meet at some restaurant or somewhere outside and not at anyone's house.
"I am sure, Aru would also love to see her guests.."
"Yes, sure! Actually even Arundhati and I have not been in touch since long.. we are meeting today after almost 2 years. I don't even know what does she do these days.. well.."
"Yes, I know. After you broke up, she completed her advanced course in Painting. Now she has joined a primary school as a teacher. She is also pursuing music."
Broke up? OMG! He knows all that! "Oh.. okay.."
She was back. She thanked him for waiting so long. Siddharth told her about inviting him to their place for the meal. "Yes, of course! I was about to ask you the same thing. So, is this weekend fine - say Saturday for dinner?"
Arundhati is changed so much! She is inviting me to her home!?

----------------------------------------------------------------------------------------------
"So, Rajeev, hope you liked the food" - Sidharth said offering him the desert. "Yes, of course it was delicious!" "You must be wondering how come Aru prepared such a delicious food, isn't it? She was such a bad cook those days..!" (laughs)
Well, I am wondering about many such things - he thought to himself.
"Aru, why don't you get deserts for both of us and join us here in the balcony?"
"Coming..! 2 minutes"
Okay, enough of curiosity, I must ask now - He thought.
"So, when did you both get married?"
"Quite recently, 4 months back."
Four months? His cancer is in critical stage, meaning Arundhati knew all this well, still! He was puzzled again.
"Oh, I see"
"Rajeev, how is Smita? Have not been in touch with her also since long.." Arundhati said, sitting next to Siddharth and offering him the bowl with desert.
"She is fine. Busy these days, recently joined her office again after her maternity leave."
"Would have loved to meet her, if she were here in Pune on vacation, like you"
"Yes, but because of recent leave, it was tough for her to get any vacation again. Actually, dad was not well recently so I decided to visit asap and came over alone.."
"Hmm.. hope he is fine now"

The phone rang. "Must be Ashok, I will take it" - Siddharth left.
"How did you like the desert? Would you like to have some more?" Arundhati asked looking at the empty bowl in Rajeev's hand. "It was good. But, I am full! no thanks!"
Then, she kept talking about how nice their locality is, how nearby her school is from their place, how she enjoys teaching her favorite subject - painting - at the school and how it feels good to her that she could finally start learning music as well., and so on.
"Arundhati, .." He interrupted. "I am puzzled.."
She nodded and smiled.
"But then, why? I mean, what made you decide that?"
"Siddharth loves me. Isn't that enough?"
"Oh is it? It was not enough - at least when I loved you! Isn't it?"
"Why dig all that again? It's done.. it's over.. it's past"
"Fine..!"
"What is important is we all are happy! Isn't it?" (smiles)
"Yes, why not! I can see you happy with Siddarth who is in critical stage of his life, suffering from cancer.."
"Relax Rajeev. Sometimes you might not see happiness clearly but it's there. It's relative, isn't it? What makes me happy, might not be enough for you. Why judge? I am telling you I am happy; and of course I know you are happy too!"
".."
"Think on the brighter side. You aimed to be safe financially and socially; for high status and fame; and you have that. I aimed at learning painting and music and I am doing the same, in fact happier that I am able to spread the knowledge that I have, by teaching."

Siddharth was back. "What took you so long?" Arundhati asked.
"No, actually Ashok was asking if you could teach his daughter painting - know Radha? She comes here for Tabla classes."
"Yes, of course I do! So, what did you say?"
"Well, it's up to you and I told him the same that he better talks to you directly as you are free to decide whichever way.. but I was concerned.. with all these appointments with Doctor and frequent visits to hospital, would you be able to devote enough time for her?"
See! Arundhati is trapped because of Siddharth. And she says she is happy! This is the limit of weirdness. - He thought to himself - Otherwise, Arundhati would have loved to teach another kid painting.
"That's true. I do not want her to feel sad for having to stop learning it in few months after developing interest in painting. may be I should reject.."
"Seems wise.." Siddharth said resting in a chair.
Few months? "Do you have any plans of relocating or so? I mean, you just said, she might have to stop learning it in few months.. so..?" Rajeev questioned.
Arundhati was staring at a dim star far away in the sky when Rajeev looked at her for the answer. She was speechless and did not move a bit. He then turned to Siddharth seeking for explanation. "We both are undergoing the treatment, my friend.."
All questions were now answered for Rajeev. He himself could now answer the most hurting question in his life - why did she turn down his marriage proposal without telling the reasons?

Graffiti on Facebook

2010-03-06T23:51:00.000-08:00

A love letter which was not "submitted"! ;)

2010-02-16T05:23:00.000-08:00

Well.. "submitting a love letter"? :D yeah! We had a "love letter writing competition" as a part of Literary event. I know, I am very bad at this, but still I somehow jotted this down.. It's not a "letter" traditionally.. well.. it's just a time pass!
(Note: This is something a guy might write to a girl)

सोच रहे है, की आज बता ही दे..
कुछ अजीब से बन चुके है हमारे हालात|
वैसे तो हर रोज ही मिलते है आपसे,
फिर भी लगता हैं, की कब होगी मुलाक़ात!

सोच रहे है, की आज बता ही दे..
की, आपको सोचे बिना, ढलता नहीं एक भी दिन|
खयालोंमे बसे आपके अल्फाज, आपकी मुस्कुराहट,
और आपकी नजर, हर रात चुरा लेते है नींद|

सोच रहे है, की आज बता ही दे..
फिर सोचते हैं, आप बुरा न मान ले कही|
लेकिन, आज कल याद नहीं आती आपकी,
आएगी कैसे? पहेले आपको भूले तो सही|

सोच रहे है, की आज बता ही दे..
की, अब ये बात हमसे छुपायी नहीं जाए!
दिल की धड़कन इतनी तेज है, की क्या कहें!
मगर क्या पता, आपने इनकार किया, तो रुक ही जाए!

सोच रहे है, की.....
चल बे.. ये थोडा ज्यादा ही senti हो गया..
क्या फ़ालतू में time waste..
जल्दी बता, हां या ना? जो भी है.. तेरी मर्जी..
पर अपुन तो है ऐसेइच.. बादमे complaint नहीं चलेगी..

If anyone has really read it and come till this point, hats off! ;) :D and sorry for boring so much! :D
(Image taken from here.)

चकवा :P

2010-01-23T01:35:00.000-08:00

मी शाळेत असतानाची गोष्ट. नववीतली. मी तेव्हा सकाळी बाबांसोबत आजीकडे यायचे आणि मग तिथेच थांबून दुपारी शाळेत चालत जायचे. रेणुका स्वरूप मध्ये आजीच्या घरून म्हणजे सदाशिव पेठेतून जाण्यासाठी एक टिळक रोड सोडून बाकी काही माहित असण्याची गरज नसल्यामुळे मला बाकीचे रास्ते माहित असायचा प्रश्नच नव्हता ! नाही म्हणायला तुळशीबागेतले सगळे रास्ते आणि गल्लीबोळ माहित होते म्हणा. पण कोणी मैत्रीण कोथरूडहून येते म्हणजे नक्की कुठून येते वगैरे प्रश्नांशी माझा काही संबंधंच नसायचा. एव्हढंच काय, माझी अगदी खास मैत्रीण शानिपारापाशी राहते हे मला माहित असलं तरी मला शाळेतून तिच्या घरी एकटीला जायला रस्ता कधीच सापडायचा नाही. रस्त्यांच्या बाबतीत माझं घोर अज्ञान आहे हेच खरं! म्हणजे तो चकवा असतो ना.. की एखाद्या वळणावर उगीचच आपल्याला भासवतो की आता वळायचं आहे, तसं मला प्रत्येक वळणावरच वाटतं. त्याचं एक महत्वाचं कारण म्हणजे, मी खूप वर्ष आई किंवा बाबांबरोबर ठिकठिकाणी गेलीये. थोडक्यात एकटीनं नाही. त्यामुळं, रस्ते लक्षात न ठेवण्याचीच सवय लगेच लागली. अकरावीत जेव्हा बस ने स.प. ला जायला लागले तेव्हा कुठं मला रस्त्यांचं "भान" आलं. मग गाडी वापरू लागल्यावर तर ते ज्ञान जरा अधिकच वाढलं. असो.

तर नववीत असताना NCC साठी आम्ही सगळे सेनापती बापट रोड च्या सिम्बायोसिस च्या ग्राउंड वर जायचो. तिकडे बसने जा - ये करायचो. पण सगळे एकत्र असायचे, शाळेत भेटून मग तिकडून शनिपार च्या बसस्टोप वर आणि तिकडून बस - असंच परतताना. त्यामुळे मी रस्ते लक्षात ठेवलेच नाहीत कधी. एकदा कुठल्याशा परीक्षेसाठी कि काहीतरी म्हणून मला तिकडून लवकर निघावं लागलं. मी आत्मविश्वासाने (!) रिक्षापेक्षा बसनेच यायचं ठरवलं. बस मिळून शनिपार गाठलं देखील. आणि निघाले शाळेकडे. नेहमीप्रमाणे चकवा लागला :) प्रत्येक वळणावर वाटायचं, आरे इकडे वळलं की शाळेचा रोड येतो का? कि नाही, इकडे वळलं की माझ्या मैत्रिणीचं घर येतं वाटतं..असं करत करत चुकून एका ठिकाणी वळलेच मी ! पोहोचायला उशीर होईल असं वाटायला लागलेलं. वाटलं सरळ रिक्षा करावी. पण मग मला वाटलं, शाळा जवळच असेल कुठेतरी तर कशाला उगीच पैसे घालवा! :D एका बाईंना शेवटी विचारलं - अहो इथून रेणुका स्वरूप ला कसं जायचं? त्यांनी हसतच सांगितलं. काय करणार! हसणं सहन करावं लागलं.. त्या तरी काय करणार! मी शाळेच्या गणवेशातच माझी शाळा कुठंय असं लोकांना विचारत होते!

असंच एकदा सातवीत असतानाची गोष्ट - आत्याने मला कसलीतरी स्पेशल नानकटाई किंवा काहीतरी आणायला "रिगल" बेकरीमध्ये पाठवलं होतं. "रिगल" ची स्पेशालिटी होती ती. चिमणबागेतून टिळक रोडला लागलं की डावीकडे एक आणि उजवीकडे एक अशा २ बेकरी होत्या. डावीकडं "सई बेकरी", उजवीकडं "रिगल बेकरी". मी निघताना लगेच पिशवी आणि पैसे घेवून पळत सुटले. चिमणबागेतून टिळक रोडला लागले आणि चकवा लागला. डावीकडचीच "रिगल" असं मनानं पक्कं सांगितलं आणि मी डावीकडं वळाले. तिकडं गेल्यावर दिसली "सई". म्हटलं, चालतंय - बेकरी ती बेकरी! पण तिकडे ती स्पेशल नानकटाई नव्हतीच! :( झालं! म्हटलं आता दुप्पट चालावं लागणार. एवढं कमी कि काय म्हणून माझा आत्तेभाऊ बसस्टोप वर भेटला. त्याला म्हटलं नानकटाई आणायला पाठवलंय मला. मग झाले त्याचे प्रश्न सुरु - इकडे कुठे आलीएस मग? "रिगल" तर तिकडे आहे ना! वगैरे वगैरे. मी मग कबूल करून टाकलं त्याच्याकडे की - हो, मी "सई" लाच "रिगल" समजले. गोंधळ झाला. झालं! त्याला आयतं कारणं मिळालं हसायला. वर उशीर झाला म्हणून घरी "गर्दी" होती बेकरीत असं सांगावं लागलं ते वेगळंच!

बोल दो अगर तुम्हे ML से प्यार होने लगे..

2010-01-09T07:26:00.000-08:00

जब किसीके तरफ दिल झुकने लगे..
बात आकर जुबाँ तक रुकने लगे..
आंखोआंखोमें इकरार होने लगे..
बोल दो अगर तुम्हे प्यार होने लगे..

चाहने जब लगे दिल किसीकी खुशी..
दिल्लगी ये नहीं ये है दिलकी लगी..
आँधियोंको दबाने से क्या फ़ायदा..
प्यार दिलमे छुपानेसे क्या फायदा..
जान से प्यारा जब दिलदार होने लगे..

उसकी खुशबू अगर अपनी सांसोमे हो..
उसका सपना अगर अपनी आंखोमे हो..
जब न दिलके बेहेलनेकी सूरत लगे..
जब कोई जिन्दगी की जरुरत लगे..
और जीना भी दुशवार होने लगे..

---------------------------------
जब audits की तरफ दिल झुकने लगे..
maths आकर जुबाँ तक रुकने लगे..
abstract level पे इकरार होने लगे..
बोल दो अगर ML से प्यार होने लगे..

सोचने जब लगे दिल बस्स formulation
easy नहीं है, ये लेकिन कर लो approximation
constraints को, हटाने से क्या फायदा?
primal-dual convert करनेसे क्या फायदा?
num constraints जब exponential होने लगे..
बोल दो अगर ML से प्यार होने लगे..

बस्स जरासी probability आती जो हो..
algorithms भी design कर ही लेते हो..
जब न दिलके बेहेलनेकी सूरत लगे..
जब ML जिंदगीकी जरुरत लगे..
कुछ और करना भी दुशवार होने लगे..
बोल दो अगर ML से प्यार होने लगे..
प्यार तो होना ही था.. :D

------------------------------------------------------------------------------------------------
These days I seriously feel what is written in the bold face - what if I stop working in this area? :( What will happen to me if I don't read any research paper in this area or don't see any SVM formulation or don't look at any approximations for NP-Hard problems or don't see how the features are designed or don't see how Active learning is performed?? :( :(
------------------------------------------------------------------------------------------------

Binary life

2010-01-08T22:00:00.000-08:00

I always feel, I live a binary life. Well, what do I mean by that? Let's not see what the definition is, but let's see some example of a binary process. (remember, 3 idiots? Rancho gave all examples of "a machine", when asked for a definition! :D) Anyways.. So for example, here in IIT, some courses have binary grading. That means, for a question one either gets full credit or no credit. There is no partial credit. Thus, it's zero-one decision i.e. a binary decision. Thus, I tend to define any process in which almost all decisions made are binary as a binary process. And, I feel, I live a binary life!

While in school, when we and / or our parents used to worry about even 1 or half mark in the exam (sorry, for the generalization here by the use of word "we", "our", I believe many of the potential readers never worried about marks) , our general strategy used to be - if you can't solve some a problem, at least solve it partially and solve in as much detail as you can - so that you will get marks for the steps! I too followed it many a times. Now, when I face binary grading in IIT, I feel - this is the way it should be. You can either solve it (completely) or can't solve it. You either do it or don't do it. There is no "partial" solving as such. And this makes me realize that not just exams but, the life is binary, at least for me. I live a binary life!

Since I became aware of my own emotions and feelings i.e. since when I started realizing that I like / love / dislike / hate / can tolerate / can't tolerate certain thing or a person, I realized that all my emotions are binary. I either loved from bottom of my heart or hated. I either appreciated every small thing or I criticized even smaller things. I always felt that there was no potentiometer to regulate the resistance towards certain thing or a person. I could either have infinite resistance or zero resistance. My friends / colleagues / classmates advised me that this is not a right way of living life. You have to be little neutral towards things and people. You cannot always feel extreme emotions. But, I never felt that I can do that. Thus, I feel I live a binary life.

My binary life includes for example following.

I either eat cake/pastry/lays or I just stop eating it forever. I cannot reduce the frequency at which I eat any of these.
I learn classical vocal and keep singing for the whole day or I just stop learning it. I cannot keep the singing activity limited to learning session and do other (important) stuff in remaining time.
I learn violin and keep practicing it everyday spending my work/study time or I just stop learning it. I cannot (again) keep the practice time limited to the learning session.
I either talk to X person as if X is my friend since years or I stop talking to X altogether. I cannot reduce the time I spend in talking with X and get my work done.
I either do chatting the whole day or I delete all contacts from my chat list and stop chatting altogether. I cannot be invisible on chat and reduce the time I spend in chatting.
I either login to Facebook / Orkut every morning and keep checking updates the entire day or I just delete my Facebook / Orkut account (which I have done 3 and 5 times respectively). I cannot make and follow a rule for myself that I will not login to Facebook / Orkut before I finish the other useful tasks I have planned for the day.
I do or don't. I cannot "can".

As I said, I faced this binary grading in IIT for the first time. Similarly, when I looked at my binary way of living life, I realized that I always followed this way of living life but since when I left my home and relocated to other places like in Bangalore for job, in Mumbai for my PG, the fraction of binary decisions in my life has increased (exponentially, I feel like adding). I am seriously looking for the reasons behind this.

Some hints I get from the way the life has become now. When I was in Pune, leading a routine life I was almost sure that everyday I will meet same people; I will discuss similar things. I knew that a particular person will react to a certain thing in an expected way. I was so sure of almost everything that I used to like surprises. But, when I left Pune and relocated to various places, my life was full of surprises! Now, I don't expect to meet a particular person say everyday. I can't even think of expecting that a particular person will behave the same way as s/he did in past. It's because, everything is temporary. People tend to compromise the way that suits to them the best without thinking about their surroundings. Relations are brittle.

I remember, on the last day in my school one of my teachers told this to us- Now, when you are in school, you all are so safe. You feel your friends are so close to you. They will be there for you whenever you need them. But, that's not true. It will eventually differ. You will feel that no one is there for you and you are on your own. And that's when you actually start your "life". Then it's your test, at every point in your life, as to how you tackle such unexpectedness. It's a challenge for you then to not become used to it but at the same time know how to handle it.
... when I think of this, I feel "binary life" is my way of handling this.

If I start feeling that following some way, it's going to change my life too much than what I can handle, I simply negate the decision. Simple enough!

वाटायचं मला..

2010-01-06T00:54:00.000-08:00

मनीच्या गोष्टी समजाव्यात अशी मैत्री..
वाटायचं मला की, मनीच्या गोष्टी समजाव्यात..
न सांगता, अशी आहे आपली मैत्री...

डोळ्यातले भाव टिपून, मनातली अबोल घुसमट तुला समजावी..
तू धावत यावंस.. आणि अश्रुंना परतावून लावावंस..
न सांगता, अशी आहे आपली मैत्री..
वाटायचं मला..

भिरभिरणारी नजर.. थरथरणारे हात..
तू यावंस आणि त्यांना बळ द्यावंस ..
न सांगता, अशी आहे आपली मैत्री..
वाटायचं मला..

खुललेला चेहरा.. गुणगुणणारं मन..
काहीच वेगळं न घडूनही, जाणवणारं वेगळेपण..
तू ते बरोब्बर हेरावंस..
न सांगता, अशी आहे आपली मैत्री..
वाटायचं मला..

अशा वेड्यागत वागण्यात मजा खरी..
फक्त न सांगता.. एकदातरी..
तू म्हणावंस, वेडी कुठली!
अशी आहे आपली मैत्री..
वाटायचं मला..

-----------------------------------
(एका खऱ्याखुऱ्या मैत्रीबद्दल..)

द्विधा

2010-01-02T05:03:00.000-08:00

(काल्पनिक)

"मग आता तुझं शिक्षण संपल्यावर काय करणार तू?"

"काय म्हणजे काय? करेन जॉब नाहीतर पुढे शिकेन अजून.."

"काय पण म्हणजे?"

"बघू गं.. हे होऊ देत आधी.. तोवर ठरवेन मी.."

------------------------------------------------------------------------------------------------

"जॉब ना.. मला काही फरक पडत नाही फारसा.. पुण्यात मिळालं काय किंवा बाहेर जावं लागलं काय.. माझी तयारी आहे.. जोवर भारत सोडवा लागत नाहीये"

"हम्म.. मला माहितीये.. तुला पुण्याबाहेरचा का चालणारे ते.."

"अस्सं?"

"हम्म.. म्हणजे मग आत्याची भुणभुण नाही तुझ्यामागे लग्न कर लग्न कर.."

"हा! well.. that is like an additional thing.. a perk to me.. पण ते काही कारण नाहीये.. मला जिथे कुठे माझ्या करिअर साठी चांगली संधी मिळेल तिथे जायची माझी तयारी आहे.."

"हम्म.. समजतंय.."

""

------------------------------------------------------------------------------------------------

"हे बघ.. सगळं वेळच्या वेळी झालेलं बरं असतं.. शिक्षण.. नोकरी.. लग्न.. मुलं-बाळं.. त्यांची शिक्षणं.. लग्न....."

"अगं बास.. कळलं.."

"कळलं नाही तुला.. कळतच तर नाहीये.. आता जे करायला हवं ते करत नाहीएस.. मनाप्रमाणे शिकू दिलं ना.. आता आमचंही ऐक जरा.."

"अगं पण.."

"पण बिण काही नाही.. आपण नाव तरी नोंदवू या.. मुलं बघू या तरी.. तुला पसंद नसेल तर आम्ही काही बळजबरी करणार आहोत का?"

"हा! ते शक्य नाही.. पण मी म्हणतेय.. कशाला हा अट्टाहास? मिळालं कोणी.. आवडलं कोणी.. करावसं वाटलं लग्न तर करावं.. उगीच काय!"

"पुन्हा तेच.. सांगितलं ना.. वेळच्या वेळी झालं की बरं असतं.. समजून घ्यायचंच नाही म्हटल्यावर काय!"

"बासच!"

""

------------------------------------------------------------------------------------------------

"अगं आत्या, आत्ता ही नाही नाही म्हणतेय.. बघ उद्या तुमच्यासमोर एखाद्याला आणून उभं करेल म्हणेल.. घ्या.. हा तुमचा होणारा जावई.."

"exactly! मी हेच सांगतेय तिला कि कोणी आवडला तर नक्की करेन.. पटलं पाहिजे न पण!"

""

------------------------------------------------------------------------------------------------

"तुझे बाबा आता रिटायर होतील.. काही वर्षांनी.. मग तू काय करणारेस?"

"म्हणजे?"

"अगं, म्हणजे मग काय पुढे?"

"एक मिनिट.. ते रिटायर झाले की ते काय करणारेत असं त्यांना विचारायचं का तुला? तू चुकून मला विचारतेयेस का?"

"अगं.. तुझंही शिक्षण होईल आता.. मग पुढं...."

"सांगितलं कि तुला.. जॉब किंवा पुढे शिकेन.. depends on what kind of opportunities I get.."

"तुझ्यासाठी मुलं बघायला लागायचं असं आम्ही ठरवलंय.."

""

"तुझ्याशी बोलतेय मी.."

"हो. ऐकलं.. ठरवलेय! मग ठीके! बघा"

"अरे वाह! चक्क तयार झालीस.."

"hello.. मी म्हटलं तुम्ही ठरवलंय तर बघा.."

"म्हणजे? लग्न काय आम्हाला करायचंय? आम्ही नाव नोंदवणार.. मुलगा तू पसंद केलास कीच पुढचं.."

"बरं.."

"अशी कशी ग तू.. तुझ्या शाळेतल्या सगळ्या मैत्रिणींची लग्न झाली.. एवढंच काय.. तुझ्या सगळ्या लहान मोठ्या बहिणींची सुद्धा झालीएत.. लोकं आम्हाला विचारतात.."

"लोकांना नाहीत उद्योग.."

"हो तुलाच तेवढे उद्योग आहेत.. बाकी सगळे निरुद्योगीच आहेत.. तुलाच काय ते तेव्हढ कळतं.. बाकीच्यांना अक्कलच नाही ना.."

"आवरा!"

"............." (काही ना काही बोलणं चालू आहे..)

""

"............."

""

......

------------------------------------------------------------------------------------------------

"तुझी अशी इच्छा आहे का की या वयातही तुझ्या बाबांनी तुझ्या भविष्याची काळजी करत बसावं?"

"काळजी? कसली?"

""

"अगं.. कसली?"

""

"ओह.. लग्न and all? तेवढंच ध्येय आहे का आयुष्यात? की त्याचा विचार करत आत्ता समोर असलेली संधी दुर्लक्षित करायची?"

"अगं.. लग्न झालं की तुला काय कोंडून ठेवणारे का? कर ना नंतर.."

"शक्य नाही कोंडून ठेवणं.. पण प्रश्न हा आहे की का त्याच्या मागे लागलीएस हात धुवून.."

"आपण शेवटी मुलीकडचे आहोत.. उशीर झाला तर मग अपेक्षा कमी कराव्या लागतील.. हवा तसा मुलगा मिळणार नाही.."

"अपेक्षा.. नाहीच्चेत पण माझ्या काहीच.. बस वागायला बोलायला नीट असला.. समोरच्याला रिस्पेक्ट देणारा असला.. आणि चारचौघात तमाशा न करणारा असला की बास.. आणि जो समोरच्याच्या मतांचा आदर करतो, त्याला रिस्पेक्ट देतो त्याच्यात इतरही बर्याच क्वालीटीज आपोआप च येतात.."

"बर.. आणि कोणत्या व्यवसायातला पाहिजे? तुझ्यासारखं शिक्षण कि बाकी काही?"

"doesn't matter.."

"आणि एकत्र कुटुंब की ..."

"आई.. काय नाव नोंदणीचा फॉर्म भरतेयेस का!?"

"नाही.. विचारून ठेवते.. ते तुझ्या काकांच्या शेजारी राहतात न.. त्यांचा बहिणीच्या जावेचा मुलगा लग्नाचा आहे.. तर तो आहे सी.ए. म्हणजे तुझं आणि त्याचं शिक्षण वेगळं.. तर..."

"आणि हे तुला कुठून कळलं?"

"अगं.. परवा गेलेले न काकांकडे.. तेव्हा ते आलेले.. मग असाच विषय निघाला की आता तुझे शिक्षण होत आलाय.. मग मुलं बघताय का.."

"तू काय सांगितलं त्यांना?"

"मी काही नाही.. म्हटलं.. तिच्या बाबांशी बोला.. तेच काय ते सांगतील.."

"वाह! मग ठीके..."

""

"पण मग हि extra ची माहिती कुठून मिळाली म्हणे?"

"अशीच विचारून ठेवली..."

:-o "बर!"

------------------------------------------------------------------------------------------------

(तिच्या डायरी मधलं एक पान..)
कधी कधी वाटतं, म्हणताहेत एवढं तर करून टाकावं लग्न. adjustment / compromise तर आयुष्यात नेहमीच करावं लागतं. मग काय बिघडलं? पण एवढं मागे का लागायचं? एकदा हेच म्हणतात, नशिबात असेल तेच आणि तेव्हाच मिळतं. हो न? मग मिळेल न नशिबात असेल तेव्हा. आणि मुलीची बाजू, मुलीची बाजू काय? एवढं helpless का वाटतं यांना? आणि रिस्क कुठं नसते? कुठलीही गोष्ट आयुष्यात अनपेक्षितपणे घडू शकते. जोवर आपण कुणाच्या अध्ये-मध्ये नाही, कोणाचं नुकसान करत नाही, तोवर का कोणाला घाबरायचं? जर आयुष्य सुखात चालू असेल तर कशासाठी हाताचं सोडून पळत्याच्या मागे लागायचं? हां, आता अचानकपणे कोणी आलंच आयुष्यात तर त्याबाबतीत विचार नक्की करेन मी पण जे चाललाय ते चालू द्या ना सुखाने.
कधी कधी वाटतं, एवढं केलं आई-बाबांनी आपल्यासाठी, मी त्यांची एक साधी गोष्ट ऐकू शकत नाही? पण मला वाटतं, मी पुढे शिकून, स्वतःच्या पायावर उभी राहीन आणि काहीतरी fundu करेन ना, जेव्हा आख्खं जग माझं कौतुक करेल, तेव्हा त्यांना किती अभिमान वाटेल माझा. पण त्यांना हे का कळत नाही की या सगळ्यासाठी मला त्यांची गरज आहे. त्यांच्या सपोर्ट ची. अशा वेळेस मला "सरीवर सर" मधली मधुरा वेलणकर आठवते. तिलाही हेच हवं असतं घरच्यांचा सपोर्ट. खरंच आपल्या माणसांचा सपोर्ट असेल तर कोणीही काहीही करू शकतं. जो सपोर्ट माझा नवरा मला लग्नानंतर देईलच असा हे म्हणताहेत, तोच हे का देत नाहीत? मान्य- वय, आजारपण, मृत्यू - अटळ असणारा. ते गेल्यानंतर माझं काय होईल, कसं होईल? म्हणून नवरा? नवरा खूप वर्ष जगेल याची काय guarantee? थोडक्यात "कसं होईल, काय होईल" हा प्रश्न कायमच राहणारे. ती रिस्क तर असेलच. मग त्यापेक्षा स्वत: जर मी सक्षम बनू पाहतेय तर त्याला का नाही सपोर्ट? त्यांनी माझ्यावर विश्वास दाखवला की मी काय वाट्टेल ते achieve करू शकते. खरंच.

मुलांची शिक्षणं.. मुलींची लग्न..

2009-12-19T23:30:00.000-08:00

आज तिने एक बातमी वाचली.. रेमंड कंपनीबद्दल... ती कंपनी आता बंद होणार वगैरे. त्यात असा लिहिलं होतं - "लोकांपुढे आता काय करायचं हा एक मोठ्ठा प्रश्न उभा राहिला आहे. त्यांच्या कुटुंबाचं कसं होणार.. मुलांची शिक्षणं व्हायची, मुलींची लग्न व्हायची".. इतक्या वेळेपर्यंत कंपनीबद्दल आणि त्या लोकांबद्दल काळजी करणारी ती, या वाक्याला एकदम थबकली. तिला टी.व्ही. वर पाहिलेली एक जाहिरात आठवली. कशाची ते काही नीट आठवेना - कदाचित लाईफ इन्शुरंस किंवा तशीच कोणतीतरी.. ज्यात नीना कुलकर्णी आहे ती.. आणि त्यातलं एक वाक्य हि एकदम तिच्या मनात उमटलं.. "मुलांची शिक्षणं, मुलींची लग्न.. या सगळ्यात मला याचीच तर मदत झाली.." या अर्थाचं.. त्यानंतर मात्र बातमीमध्ये लक्ष लागेना.

ती विचार करू लागली.. तिच्या घरी लहानपणापासून मुलगी म्हणून कोणतीच वेगळी वागणूक जास्त प्रमाणात दिली गेली नव्हती. बाबा तर तिच्यावर खुश असायचे, तिच्या प्रत्येक कामाबद्दल, मिळवलेल्या यशाबद्दल त्यांना अभिमान वाटायचा. क्वचितप्रसंगी सर्वांसमोर म्हणायचेदेखील.. "आमचा मुलगाच आहे हा.. आमची मान ताठ ठेवणार.. नाव मोठ्ठं करणार" शाळा-कॉलेजमध्ये असेपर्यंत आईसुद्धा तिच्या अभ्यासावर नीट लक्ष ठेवून असायची. हे सगळं तिला आठवलं. ती स्वत:ला म्हणाली.. "माझे आई बाबा वेगळे आहेत. ते असा विचार करणार नाहीत." पण तेवढ्यात तिला जाणवलं, गेल्या काही वर्षात हा आनंद, अभिमान कमी झाला नसला तरी पूर्वीइतका उत्साह मात्र दिसून येत नाही. आणि मग ती भानावर आली. "मुलींची लग्न" शेवटी मुलांची ती शिक्षणं आणि मुलींची ती लग्न.. हेच का ते आयुष्याचं ध्येय?

मनाची एवढी क्षणमात्र चलबिचल झाली खरी पण तरीही "Be the change you want to see in the world" असं म्हणून ती स्वत:शीच एकटीच हसली आणि तिनं पेपरचं पान उलटलं.

(Picture taken from wiki.)

दुर्दम्य

2009-12-13T00:05:00.000-08:00

सध्या करत असलेल्या अनेक गोष्टींपैकी एक म्हणजे "दुर्दम्य" च वाचन. पुस्तक हातात घेण्यापूर्वी टिळक म्हटलं कि का कुणास ठावूक पण मला गणित आठवायचं. पुस्तक मात्र अगदीच वेगळी ओळख करून देतं टिळकांची. ती म्हणजे एका मुत्सद्दी राजकारण्याची. या पुस्तकाच्या दोन विशेष आवडलेल्या गोष्टी अशा की साधारणपणे चरित्र म्हणण्याजोग पुस्तक त्या व्यक्तीबद्दल खूपच चांगलं बोलणारं असतं पण या पुस्तकातून टिळकांच्या negative shades देखील दिसून येतात. आणि दुसरी गोष्ट अशी की, केवळ त्या व्यक्तीबद्दल साहित्य वाचून, त्यावरून संवाद कल्पून एखाद्या गोष्टीप्रमाणं एखाद्याचं चरित्र लिहिणं हि एक आव्हानात्मक गोष्ट आहे हे पुस्तक वाचताना पानोपानी जाणवतं. या पुस्तकातून त्या काळाच्या पुण्याची एक सुरेख सफर घडून येते आणि असा इतिहास असलेल्या पुण्याची आहे मी याचा अजूनच अभिमान वाटायला लागतो.

"दुर्दम्य" मधील मला आवडलेल्या बऱ्याच भागांपैकी एक:

Be the change..!

2009-10-15T02:02:00.000-07:00

When I was in school, my mom and I used to go for shopping at Tulashibag, Pune. There is one restaurant named "Akshay" in Tulashibag (actually, there are two, "Akshay" and "Agatya"). I always used to force my mom that we will go and eat something. She used to answer in a typical way - "apan doghinnich kai jaayache?" (meaning: just two of us?) Then, I used to ask - "ho, mag kai jhaale?" (i.e. Yeah, so?). Then she would say - "baba asale ki jaau" (i.e.we will go and eat when my dad is with us). I never understood this answer then. As a kid I felt, we have money to buy items there and we can go and eat. Then, why can't we go? This incidence happened lot of times those days.
Later, when in S.P. College, I never took tiffin box with me. I in general don't like to carry many things and the college bag with books and usual stuff was more than I wish I would have carried. One of my friends always offered me a share from her tiffin and I hardly accepted that offer. The consequence was she also stopped bringing tiffin and we started to eat out at "Vrunda's snacks center" near Tilak Road. We never got too much pocket money then - it was enough for me to get bus ticket to and from my college and few extra bucks. Then, we started saving money. We used to walk some distance, for example I would walk from S.P. College to Swargate and then took the bus, thus saving @ Rs. 2 or so. And then spend this money eating at "Vrinda's" and many other places near SP. We were not doing anything wrong and of course our families knew about this. My father felt good to see that we were adjusting in whatever pocket money he gave and still enjoying by saving some money. My mom expressed surprise and her reaction was - why don't you take tiffin box and eat it. I will give enough for you and your friend. I never understood what makes the difference? I was anyways not asking for extra money from home. And I was happy the way we lived then! Later on I realized that her concern was not about spending money but about we eating outside - again "Just two of us"!!
Later I understood what her concern exactly was. She felt: girls / women should not eat outside when not accompanied by boys / men. When I heard this for the first time, I burst out laughing. I didn't find any link between "eating" (outside, to be specific) and "being with someone". By the way, I have heard many of my friends saying that they cannot eat alone, as in they always need someone accompanying them when they are having food. But, my mom's concern was not this. And thus I couldn't relate at all.
After many years, I went to Bangalore for job. For first few days, we were alloted to that branch of the company which was far away from the place we stayed. I like to start work as early as I can and finish it at the earliest so I used to go to the office by 9.30 am and get back as early as I could. That time, we used cook dinner for ourselves at our home but breakfast and lunch, we used to have in the office cafeteria. This far-away branch had provision only for lunch. By the way, I also have a habit of having heavy breakfast and then for the whole day, I can stay without eating anything :D So, I always used to either make something for myself early morning, at home or to just go to some "xyz sagar" restaurant-sweet mart-juice center (btw, in Bangalore, at almost every km, you will find a restaurant which has a name that contains "sagar" in it. We had "Krishna Sagar" located at Marathahalli Bridge near our home. And these restaurants also serve sweets, juice and what not!) So I used to eat there - my favorite onion uttapa and some juice.. at least thrice a week. When I told this to my mom, she still had her typical reaction! And I reacted saying - I cannot make breakfast at home everyday.. so leave it!
Then this incidence happened sometime last year in IIT. I went to BJC (H5 juice center) to have mosambi juice (btw, alone). And after some time I realized people were staring at me. They would come there, stare for a while and then put their order and get things and leave. I then recollected that for first few days at "Krishna sagar", the waiters there were also staring at me. I was not able to understand the reason. I ignored and decided to forget this incidence. After few months, I went to D-Mart for shopping and as always, I went and came back walking. Thus, I was tired, moreover I had missed evening snacks in the hostel. I went to Gulmohor restaurant and ordered cold coffee and sandwich. Guess what? There too, I was welcomed by that same "staring look" by almost everyone. This time I could not ignore. While they were preparing sandwich and coffee for me, a sudden thought flashed in my mind - "Just two of us?" Oh! so this was the reason for their staring. I was there all alone and that was not expected? My mom also always reacted in such a way as if it was not expected! "Yes, may be" - I said to myself. I ate, then left and called at home - usual once a day call - mom asked me - what I was doing - and I told her - just came back from D-Mart, had sandwich at Gulmohor and now heading towards hostel. She asked - "with whom?" I said - "Why are you asking this? you know right, I usually go for shopping alone. I don't call anyone." (and that also meant I went to Gulmohor alone) Then she was again surprised. (This is really strange. She knows that I do only what I want to do. and still she gets surprised at every such incidence!) But, for the first time, I felt irritated that day; by this weird rule or convention or whatever they call it. I remembered a scene from a hollywood movie (I think, it is from the movie "50 first dates"). The girl there was sitting in a restaurant and having her breakfast. I felt, oh - so there they don't have any such weirdo rules!
Sometime back, I read a quote saying - Be the change you want to see in the world. I liked it a lot and I was wondering if I will be able to do that ever. Today, one hour ago, I went to Badalu's canteen to have food, and unfortunately no idlis, wadas and samosas were left. So, I decided to go to Gulmohor cafe. I went there, ordered and sat on a table with a firm mind. Everyone was staring as always. But, I had found answer for myself, to the question I had - whether I will be the change I want to see in the world. Yes, I was that change. I was sitting in a restaurant alone, no male accompanying me for food. I could stare at them the same way they did as if I was asking - what a weird thing you are doing by staring at me!! I had ordered Pav Bhaji and enjoyed it at the fullest!

A wish come true.. :)

2009-10-07T21:41:00.000-07:00

When you like a celebrity, you tend to read / hear / watch more about them, be it their interview in some magazine or on some TV channel or be it in some books or internet or any information source like wikipedia etc. All that creates an impression of that person on your mind. You tend to think in some specific way about the nature of that person. If they speak rudely / politely in some interview (after editing and all), you tend to believe them to be the same in their real life. If you know about how they have spent their childhood like which place, what kind of atmosphere etc., you tend to make some conclusions about their behavior or their stand in some particular situation.

Well, but is that all correct what you expect and conclude? Btw, just a bit off-track.. but this is the heterogeneous data that you have been purposefully collecting / have indirectly accumulated with you, on which you try to find patterns - well, data mining in everybody's life! :)
okay, back on track.. so are all these patterns found correct? I don't think; they will mostly be wrong. The reason is simple. They are "celebrities" - it's said that, celebrities never tell truth. They will speak anything and everything that helps them get sympathy / appreciation from common people so that it will somehow help them grow in their respective fields. Hmm.. I believe in this, and still I always had a hope to find at least one person who is celebrity but still is true at heart, someone who is true to himself/herself, someone who will behave as an ordinary person when in crowd and not like a celebrity, someone whose presence will make you feel being closer to them and not widen the distance between you - an ordinary one and them - the celebrity. I was just hoping to come across someone like that, and guess what! I got that beautiful experience yesterday at spicmacay!

I am assuming those who have read till this paragraph are willing to proceed further and if yes, they know about Aarati Ankalikar-Tikekar, Hindustani classical vocalist belonging to Gwalior gharana. If you don't, google on her name. Here is one source. When it comes to music, since I was child, I was more attracted towards marathi old songs - bhaavgeet, bhaktigeet, naatygeet, movie songs and old hindi songs - mostly bollywood music. As no one from my family or even from the largest possible set of relatives ever learned 'm' of music, classical music was way too far for me. The only bridge which connected me to classical was via Bhimsen Joshi's casettes which my uncle used to bring as he liked them and via natyasangeet - which I feel is sometimes classcial music based. (I might be wrong, I still am very weak in those technicalities of Hindustani music.) In such setting, forget about listening to people like - Kishori Amonkar and other gems of classical vocal.
I don't exactly remember when, but I once watched a short T.V. performance by Aarati Ankalikar-Tikekar. That was my first ever face-to-face meet with classical vocal, I guess. The 2 things I liked then - her voice quality and that she is beautiful. - See, how dumb I was then to understand classical music!! I didn't understand how well she sung and what was her approach to presenting that particular raaga, but all I could get is - she is very enthusiastic while she is singing. (I hope, I can understand little more now.) But, to be frank - her fresh face is the first ever impression that I got about her. And, coming back to this again, I purposefully started seeking information about her. I made for myself some image of how she is, what she feels about her art, what is her approach towards classical music, how is she as a person, and many such things. As I never started classical training for myself seriously and could hear her as a part of SareGaMaPa (marathi), when her non/semi-classical songs were rendered by the participants and once when she herself was present as a judge and had performed. I always had a wish to watch her performance live.

And then I saw this poster at the hostel about "Spicmacay" performance. I went there yesterday. It was for the first time that the performer (like Aarati Ankalikar-Tikekar) was walking through the audience and heading towards the stage to perform. She was as fresh and enthusiastic as she was in the first T.V. performance which I had seen. She started apologizing for being late though it was not too much delay. And, this made me feel closer to her - a feeling like - yes, this is how I had expected her to be! One prediction was correct! :)

Then she spoke about what she feels about "Hindustani Classical Vocal". These days, when people feel worried about the future of classical music, which seems to be kind-of lost in the crowd of other types of music, she was very determined on her views. She quoted one of the saying of her Guru - "Classical music is not for manoranjan, but it is for Aatmranjan". I liked it a lot. She even said that classical is really not for the mass but it is meant for the "class" audience and those who are dedicated to it, who have understood the true sense of classical music, they will be happy even when just 10 people come to take that experience as against the mass going towards other kind of music. But, while speaking all this, her face was filled with calm and quite expressions as though she knows the ultimate truth and there was no reason to fear / worry / explain / make her point. And, one more prediction was correct!

Well, her performance was so nice that someone like me who really is too weak in classical music, can't even find perfect words for it. She explained a 9.5 maatraa taal in such a nice way!! It was a new thing to me, and initially I was confused when I was trying to make the beats with my hand. But, after she explained it, wow!! :)

Yesterday evening thus blessed me with 2 wonderful experiences. One of course, my wish of watching her perform was fulfilled and the other, I could find someone who is a celebrity and true with themselves with almost all my patterns and conclusion turning to be true!

(Note: Photo taken from here.)

i cannot climb.. so?!

2009-09-21T02:53:00.000-07:00

see, i cannot climb.. i just cannot climb. i can climb up the stairs but i cannot climb up the mountain.. well, i don't know why.. and the worst thing i have ever heard is - because i am fat.. and u know what, since childhood I cannot climb.. the reason being the respiratory problem.. well, don't want to go into details.. but, it has nothing to do with fatness - fatness has just acted as a catalyst to increase the severity of the problem.. but it has to do with respiration system..

but, who cares!

and, btw i also heard that - well that friend of yours - some xyz person, could climb and a smiley after that! Meaning, though that friend of mine is fat, s/he could climb (and thus I should also give a try!) rubbish... first, does that friend have respiratory problem? Is the fatness only common thing between us?
on what basis, you concluded that?! and second, why do you assume that I never tried that before? do u think, I am making a statement like "I cannot climb" just like that? just for fun?

btw, that reminds me the way my baba (dad) reacts.. consider a simple situation.. aai (my mom) prepares some (relatively) less common curry / sabji which she prepares say not more than twice a year, so basically since I was child, I have tasted that at least 10 -20 times.. right? okay, so, she prepares that one day and I say - no, i don't like it.. I will make something else for myself and eat it. and , you know what does my baba says on this? - khaawun tar bagh. meaning - just try it..! i hate that reply.. he has seen me eating and not liking that subji most of the times and now when I am capable of cooking, I am just finding an alternative for myself - what's the issue!?! I mean - its so simple, in fact, tasting that sabji and then hoping that i will like it - will actually save me from the effort of cooking for myself, right? Still, I am ready to go for the alternative, that obviously means - I REALLY DON'T LIKE THAT! Is this too tough to interpret!? uff...

anyways.. coming back to "cannot climb"..
.... yeah, and then I am not allowed to get angry or hurt whatsoever.. neither is my friend because even s/he was pulled into this, by the mention of s/he being fat.. still not allowed / expected..

i don't understand why do people have to behave like this.. may be that is how it works.. I might never understand this.. assume! assume! whether you know about that person sufficiently or not - just assume and conclude! yeah, and say at the end - i was just kidding!

btw, i was just trying to recollect an incident when I behaved exactly similar.. but, then i feel, i never did that. yeah, I too assume and conclude but the fact is - I end up hurting myself! hehe..

Interfaces

2009-09-17T03:31:00.000-07:00

Yeah, the same good old Java interfaces..
Was just thinking about a friend of mine, with whom I had some issues recently. Most of the times, there are many who have issues with me, rather I should say, I have issues with them. This friend of mine was just one of them.. nothing special to notice in this case. But, somehow it made me think about Java interfaces. See, it's simple, I will explain (DON'T imagine Dushyant from Sarabhai speaking here :P)..

What does an interface say? It just says - "okay, these are my capabilities, this is what I output when I get such such input.. I cannot do anything more than this. If you are fine with it, use me!" Don't human relations follow identical (notice identical, not just similar) semantics? May be not always, but I guess in this particular case, we both followed exact semantics. And, then we finally concluded that - okay, our mutual inputs outputs don't match, so leave it! It's exactly like a Jigsaw puzzle or any such puzzle where one tries to put pieces together to form big pictures. If a piece does not fit, we say it's not matching and remove it and try to put it at some other place. Similarly, there are lots of people around us, you pick someone you really like at first meeting or so, like you know, normally a kid would pick say the biggest piece or say red-colored piece because at first glance, that's something the kid gets attracted to.. adults too behave similar (yeah, not identical).. they will themselves create an impression about someone. Then this will create some closure of expectations.. it's like - okay, this person *seems* to be like this, so it is *expected* that s/he will behave this way in this particular situation. And such expectations give rise to more and more other.. and thus a closure of expectations! Anyways, this big balloon of expectations soon blows out and the relation shatters. But, this never happens with Java interfaces, you know! That's because, there is NO closure of expectations built by *assuming* things that might not exist at all! It's actually very much simple. As in, consider an example:

Say, there is a class with 5 member variables and 3 of them are declared public and 2 as private. Once we know this, we will never never expect the remaining 2 to be public even though they are related in whatever way. But, this, we don't do with people. We always try to generalize, if person X is behaving like this, s/he will react to a particular incident in this abc way - why? Why can't s/he act in some other way? What's the guarantee that our prediction is correct? There is no such guarantee! Still, one always does that! Expect, expect and get annoyed! Whom to blame then? Of course, the one who generated that closure of expectations! That means, the one who suffered.. quite true!

Now, a different way of looking at this.. What if the documentation of that particular Java class / interface specifies something which is inconsistent with the way it is actually implemented? Then, well yes, there will be a different set of expectation, though not a closure but clear cut expectations! sure! still, still the same things *will* happen. As there was inconsistency, obviously expectations won't match. The Q remains is - whom to blame for this?
This happens when a person pretends. S/he pretends to be someone else / to be like something else and this is like (may be, purposefully) writing wrong details in the documentation! So, you know whom to blame now! The cheater, the pretender and not the one who suffered..

दोनोळी - २

2009-09-07T22:42:00.000-07:00

तो असा का? - या प्रश्नाविना, दिवस काही संपत नाही..
स्वत:च्या मनाचा मात्र काही केल्या थांग लागत नाही..
-------------------------
भांभावलेला चेहरा.. डोळ्यात साचली आहे भीती.. जग सारे अनोळखी..
हसलो, बागडलो, ज्यांच्यासमवेत, हेच का ते सोबती?

चारोळी - १

2009-09-06T11:01:00.000-07:00

मला वाटतं, घेउनी गिरकी, उंच उडावं..
राहून गेलं जे जे काही, ते सगळं करावं..
असं केलं काय, तसं केलं काय - बोलणारे आहेतच..
मग त्या दडपणाखाली मी का रहावं?
---------------------------------------------

दोनोळी - १

2009-08-28T04:18:00.000-07:00

"तुझ्या आयुष्याचा विचार कर"- तो सांगत राहायचा..
पण माझं आयुष्य म्हणजे तोच, हे का बरं विसरायचा?

"आपलं", "आपलं" म्हणत, मन गुंतत जातं...
परकं होऊन गेल्यावर, मग विचार करत राहतं...

असतीलही आठवणीत, लाखो पावसाळे...
पण, शेवटी उरतात ते फक्त उन्हाळे...

dumbC - एक चिंतन !

2009-08-13T01:09:00.000-07:00

हा खेळ म्हणजे माझा वीक पोइंट! हा खेळ नियमीतपणे खेळलाच पाहिजे असा जणू काही नियम असल्यासारखा मी अधून मधून खेळत असते... अर्थात, एकटी नव्हे... सगळे कलाकार गोळा करून... लहानपणापासून हा खेळ मी वेगवेगळ्या लोकांसोबत खेळत आले आहे... पण सगळ्यात जास्त एन्जॉय केलेला खेळ म्हणजे आई. आई. टी. मधला... तर सुरुवातीला माझ्या ह्या टीम मधल्या कलाकारांची ओळख...

१ - अमिता - आम्ही खेळतो तेव्हा या खेळाचा एक नियम असतो, तो म्हणजे मी आणि अमिता एकाच टीम मध्ये असणं जरुरिचं आहे... ;) मग आम्ही कोणालाही हरवू शकतो...! या खेळात दुसर्याच्या आवडीनिवडी माहीत असणं, फार महत्वाचं असतं... म्हणुनच मी सांगते ते अमिता ला लगेच समजतं आणि तसच तिचं मला.. जसं की तिला फेडरर आवडतो किंवा हेरी पोटर ची सगळी पुस्तकं तिची आवडती आहेत अशा व्यक्ति-सापेक्ष गोष्टींचा प्रचंड फायदा होतो... कधी कधी मात्र काहीच कळत नाही मग गरज पड़ते ती सायली ची...

२ - सायली - हा खेळ खेळताना सगळ्यात जास्त वेळ आणि जास्त शब्द जर कोणी बोलत असेल तर ती सायली... एक्टिंग करणारा समोर जाउन खोकला किंवा शिंकला तरी ही मुलगी त्यावरून नाव काय असेल याची बडबड सुरु करणार... आणि कधी कधी तर ती इतकं बडबडते की "बाई, आता गप्प बस... तू फारच विषयांतर करत आहेस" असं एक्टिंग करून सांगायची वेळ येते... पण सायली ची गुणवत्ता इतकी प्रचंड आहे की तिला हिंदी सिनेमातलं ओ की ठो कळत नसून देखिल ती बरोब्बर ओळखते... त्यामुळे सायली हुकुमाचा एक्का आहे! ;)

३ - रोझ - या मुलीचं वैशिष्ठ्य म्हणजे तिच्या डोक्यात एक इन्फायनाईट मेमरी असणारा इंडेक्स आहे... ज्यामुळे इंग्रजी आणि मलयाळम या २ भाषा आणि सुपर फास्ट स्पीड ने शिकलेली मराठी याची अशी काही सांगड ही घालते की त्यासमोर भल्या भल्यांची वाट लागते... तिच्याकडे एकाच गोष्टीचा वेगवेगळ्याप्रकारे आविष्कार करण्याची कला आहे... त्यामुळे तीसुद्धा कोणताही सिनेमा इन-एक्ट करू शकते आणि उर्दू शब्द नसणारा कोणताही सिनेमा ओळखु शकते!

४ - नम्रता - ही मुलगी मात्र नेहमी "खयालोंमे खोयी" असते... समोर प्रचंड ओब्विअस असा अभिनय केला तरी ही मुलगी वाकड्यात शिरते... ;) आणि लई वेळ लावते ओळखायला... पण तिचे काही काही गेसेस आणि कोमेम्ट्स अतिशय डेंजर असतात... बापरे!

५ - सुजेषा - ही नेहमी समोरच्याला वाटतं त्याच्या बरोब्बर उलटं करते... जसं की आता मला आणि अमिताला वाटलं की चला आपण हा सिनेमा देऊ ज्याचं नाव सुजेषा नक्की ओळखु शकणार नाही की अशा वेळेस ही मुलगी नक्की म्हणजे नक्की नाव ओळखणार... :( मग आमचं एव्हढं भारी प्लानिंग गंडणार... :( :(

६ - मी स्वत:- मी कोणतीही गोष्ट इन-एक्ट करू शकते... इंग्रजी सिनेमांची नावं कितीही भयानक असू देत... त्यांचा अर्थ मला कळो वा न कळो... त्यांचा शुद्ध मराठीतला उच्चार मला कळला की झालं काम... हिंदी, मराठी आणि इंग्रजी आशा तीनही भाषांच्या समृद्ध अशा शब्दसंग्रहाचा मी अतियोग्य रितीने वापर करून घेते... आणि सिनेमाचं नाव ओळखता येतं म्हणजे काय! नक्कीच येतं!

काही कलाकारांची नावं लिहायची राहिली खरी पण कसंय ना, त्यांच्यातले गुण एवढे भारी आहेत की मला त्याचं वर्णनच करता येई ना.. मग आहे ना आमची टीम लई भारी!! मग अनलिमिटेड मजा येतेच येते! म्हणुनच वेळ मिळो अथवा न मिळो... जागरण करायला लागलं तरी चालेल... पण आम्ही खेळणार म्हणजे खेळणारच!!!!

dumbC या खेळाचे काही फायदे -
१ - प्रचंड मानसिक व बौद्धिक व्यायाम होतो
२ - दुसर्याच्या मनात काय चालु आहे हे ओळखायची प्रेक्टिस होते
३ - चिकाटी वाढते
४ - एकाच गोष्टिकडे वेगवेगळ्या दृष्टिकोनातून पहायची सवय होते
५ - जनरल नोलेज लई म्हणजे लई च वाढतं... फ़क्त सिनेमांची नावच नव्हे तर एक्टिंग बघतानासुद्धा इतक्या नव-नवीन गोष्टी माहीत होतात की काय सांगू!

:D

स्वाइन फ्लू का? बर...

2009-08-12T21:45:00.000-07:00

सध्या सगळीकड़े जोरदार चर्चा सुरु आहे ती स्वाइन फ्लू ची... मी अजुनही या बाबतीत लई थंड आहे... म्हणजे "बर... स्वाइन फ्लू का... बर मग मी काय करणं अपेक्षित आहे?" - असं.... "काळजी घ्या" असं लोकांचं हजार वेळा सांगून झालं... आजकाल लोकांचं वर वर का होईना ऐकायचं असं ठरवल्यामुळे "बर" म्हटलय खरं मी पण काळजी घ्या म्हणजे काय करा? हे काही मला माहीत नाही... असो...

पण या तथाकथित भीतिमुळे माझ्या डोक्यात लगेच कीडे वळवळायला लागले... समजुन चालु की उद्या मलासुद्धा स्वाइन फ्लू की काय तो (किंवा कोणताही तत्सम, जीवघेणा वगैरे आजार) झाला... तर मी काय करेन? आशा कोणत्या गोष्टी आहेत ज्या मला "टाटा, बाय बाय" म्हणण्याआधी करायच्या आहेत? कसंय ना... मरण काही अवधी देत नाही असा विचार करायला... की बाबा रे... घे तुला मी १० दिवस देतो... कर तुला काय हवय ते... आणि मग चल माझ्यासोबत... :D म्हणुन म्हटलं... या निमित्ताने तरी का होईना... एकदा विचार तरी करून बघू...

तर हे सगळं मी माझ्या एका मित्राला सांगत होते... त्याने मला वेड्यात काढलं! म्हणे..."sometimes you are too much!" मग मी विचार केला, खरच का मी वेड्यासारखा विचार करतेय? मरण - जी अटळ गोष्ट आहे... जन्म आणि मरण या दोनच निश्चित घटना माणसाच्या आयुष्यात असताना, असं कसं कोणीच कधी त्याबद्दल बोलू देत नाही? माझा मते मरण काही तितकसं भयानक वगैरे नसावं... त्यानंतर इतरांचं आयुष्य मात्र भयानक होवू शकतं, पण ते सुद्धा काही काळासाठीच... म्हणजे बर्याचदा आपण एखाद्या गोष्टीच्या परिणामांनाच जास्त घाबरून असतो... त्या गोष्टिपेक्षा... असो...

तर मुद्दा असा की मग मी विचार करायला लागले... काय काय बरं करावं? तर केवढं काय काय सुचलं... सगळ्यात पहिलं सुचलं ते म्हणजे माझं MTP! :P जसं काही मी नाही तर त्याला वालीच नाही... हे..हे... मग बरंच काही काही सुचत राहिलं... काही मुद्दामहून विसरलेली माणसं आठवली... ज्यांना एकदा तरी पुन्हा भेटावं असं वाटलं... मग वाटलं... अरे, काल त्या मित्राशी उगीच भांडले... त्याच्याशीसुद्धा एकदा बोलून घेवु... असं लई काय काय सुचायला लागलं...
थोडक्यात काय तर आधी किम्मत न केलेल्या गोष्टी आता फारच अमूल्य वाटू लागल्या... पण कसंय ना... माणसाचा इगो त्याच्या सोबतच जातो कदाचित... त्यामुळे या सगळ्या गोष्टींपैकी अगदी थोड्याच मी तात्पुरत्या शोर्ट-लिस्ट केल्या आणि सरळ कामाला लागले... एक मात्र खरं, की त्यामुळे मला कामाचं अजुन एक मोटिव्हेशन मिळालं... हे ही नसे थोडके...

To campare or not to compare?!

2009-07-27T22:47:00.000-07:00

The other day, I was telling a friend of mine about someone with whom I used to work in a team; that this person X used to spend comparatively less time in working and was still able to produce a lot more, say 3-4 times more than I could in the same time. This friend of mine said - Why are you comparing?

Then I started thinking - Why should one not compare? Suppose that one does not compare one with someone else, what will be the benefit? May be, comparison sometimes creates depression, at extreme, frustration, loss of self-confidence - which might not be the case if one stops comparing. So, that's good! All these extreme conditions are gone! So, basically one has to follow one's own pace and keep on working - that's it!? But, then this implies that whatever one has, one should be satisfied with it. For example, in real life, if one has say an income of 0, accept it and stay with it. Because, if one compares this income, with someone else's income, he might feel sad, depressed and blah blah.. So, better accept it! What applies to human beings, does apply to non-living things too! So, there won't be any need to compare how good a binary search than a linear search, or how good an SVM classifier than a Naive Bayes classifier! Because, applying similar logic as written above - one has to accept one's capabilities! That is, this is what Naive Bayes can do! Don't expect more form it! Well, this seems perfectly fine for non-living things!

But, there are some differences between what a non-living thing can do and what a human being can! One of them is - non-living things don't get depression after they are compared with something else! And, the other one, on similar lines, is - they don't get motivation also after being compared! So, why not get motivated which we human beings can, after getting compared?

I believe one must make comparisons. One must always keep track of who is capable of doing what, also keeping track of what are one's own capabilities. So, I was not at all in agreement with this friend of mine, who said - why are you comparing? Of course, one must! - What one must not do, definitely is overlooking one's own capabilities while making any such comparison.

Well, this also applies to non-living things! Naive Bayes of course is as good as SVM in some cases - which is nothing but it's own capability... But, unfortunately, it can't get motivated and improve itself which a human being can definitely do!

विडंबन - १

2009-07-20T02:44:00.000-07:00

रात्रीस खेळ चाले, या गूढ चांदण्यांचा
संपेल ना कधीही, हा खेळ सावल्यांचा ||ध्रु||

हा चंद्र ना स्वयंभू, रवी तेज वाहतो हा
ग्रहणात सावल्यांचा अभिशाप भोगतो हा
प्रीतीस होई साक्षी, हा दूत चांदण्यांचा ||१||

या साजीऱ्या क्षणाला, का आसवे दिठीत
मिटतील सर्व शंका, उबदार या मिठीत
गवसेल सूर आपुल्या, या धुंद जीवनाचा ||३||

(येथून उचललं आहे - पहिलं आणि तिसरं कडवं)

"हा खेळ सावल्यांचा" या चित्रपटातलं हे गीत... मी जेव्हा पहिल्यांदा हा चित्रपट पाहिला / गाणं ऐकलं, तेव्हा माझ्या बाबांनी मला त्याचं विडंबन कसं करता येइल याची एक मस्त आयडिया ची कल्पना दिली होती - ते नेहमी शेवटची ओळ म्हणताना - "हा खेळ चावण्याचा..." असं म्हणायचे...

आज खूप वर्षांनी मला याचं थोडंफार विडंबन सुचल्यासारखं वाटतंय... ते असं...

पावसाळ्यात खेळ चाले, या डास-प्राणियांचा
संपेल ना कधीही, हा त्रास चावण्याचा ||ध्रु||

हा डास ना गरीब, मलेरिया वाहतो हा
पावसात माणसांच्या, शिव्या शाप भोगतो हा
आजारास होई कारण, हा डास एव्हढास्सा ||१||

या मस्त पावसाळी, का त्रस्त चेहरा हा
odomos लावुनिया, जा झोप शांत आता
येइल निवांत झोप, आता मच्छरदाणीत||३||

आशा आहे की हे इतकंही वाईट नसावं की तुम्ही मला चावायला उठाल... :P

नसती उठाठेव!!

2009-07-19T21:46:00.000-07:00

माझा एक ice-cream खातानाचा फोटो पाहून आदित्य ला असं वाटलं की मी "कावरे ice-cream (पुणे!) यांची brand ambassador वाटतेय... ते मनावर घेवुन मी कावरे-साठी एक जाहिरातच बनवून टाकली... ती अशी...

(Disclaimer: This has nothing to do with Kavare ice-cream parlour, Pune or for that matter, situated anywhere else. This is a pure पुणेरी पाटी designed by me only for fun!)

नए नए से दर्द की तलाश में...

2009-07-18T11:21:00.000-07:00

माझं खूप वेळा असं झालंय... की एखादा वाईट अनुभव येतो, मी प्रचंड दु:खी होते... चिडचिड करते... आणि काही दिवसांनी माझ्या लक्षात येतं की मी पुन्हा त्याच मार्गावर चालले आहे... पुन्हा तसाच अनुभव येणार आहे... आणि कधी कधी तर असं वाटतं की मी त्या अनुभवाची वाटच बघत होते... माझा एक मित्र मला म्हणायचा- "स्वत:चं दु:ख कुरवाळत बसू नकोस..." पण बहुतेक मला तेच करायला आवडायचं... आता हळुहळु त्याचं म्हणणं पटायला लागलंय...

कित्येक लोकांबाबत मी पाहिलंय की त्यांना ते करत आहेत त्या गोष्टीचा परिणाम काय होणार आहे हे व्यवस्थित माहीत असतं... कारण तो अनुभव त्यांनी घेतलेला असतो एकदा... पण तरीही ते तोच मुर्खपणा करायला जातात खरं !! (हे मी सुद्धा केलेलं आहे...) की त्यांना तरीही त्यातून वेगळं काही मिळेल अशी आशा असते ?? (मला तरी होती, :D) कोणास ठाउक...! "उम्मीद पे दुनिया टिकी है" - म्हणतात, तसंच काहीतरी असावं...

नेमकं हेच स्वानंद किरकिरेंनी "खोया खोया चांद"च्या शीर्षक गीतात फार सुरेख मांडलं आहे...

ये खुश नही जो मिला,बस मांगता ही है चला...
जानता है, हर लगी का दर्द ही है इक सिला...
क्यूँ नए नए से दर्द की फिराक में, तलाश में उदास है दिल...
क्यूँ अपने आप से खफा खफा, जरा जरासा नाराज है दिल...

प्रेझेण्टेबल

2009-07-16T21:03:00.000-07:00

सकाळीच हा लेख वाचला...
http://beta.esakal.com/2009/07/15150534/entertainment-aditi-sarangdhar.html

त्यात शेवटी असं लिहिलेलं आहे...

बेसिक मेकअप कसा करावा याची प्रत्येक मुलीला माहिती असणं आज काळाची गरज बनली आहे. प्रेझेण्टेबल दिसणं खूप आवश्‍यक असतं.

आणि मग हा लेख वाचला...
http://beta.esakal.com/2009/07/16165027/features-on-self-help-group.html

फोटो मधल्या त्या साध्या, सावळ्या, "मेकअप" ची माहिती नसलेल्या पण चेहर्यावर समाधान आणि हसू असणार्या बायका!!

अवांतर - १

2009-07-10T21:04:00.000-07:00

कधी कधी माझं कसं होतं ना... की सुरुवातीला समोरचा माणूस मला अगदी भारावून टाकतो... म्हणजे त्याच्या काही गुणांवर मी प्रचंड भाळून जाते... आणि मग काही दिवसांनंतर मला त्याचे अवगुण दिसू लागतात... म्हणतात ना - दुरून डोंगर साजरे... :) आणि ते ही इतकं की आधी ज्याच्या प्रचंड प्रेमात असायचे मी तोच माणूस माझ्या "डोक्यात जातो"! ("डोक्यात जातो" - हा माझा प्रचंड आवडता वाकप्रचार आहे, दिवसातून २-३ वेळा उच्चारल्याशिवाय माझा दिवस संपत नाही...) खरं तर हे सगळं प्रत्येकाच्याच बाबतीत थोड्या फार फरकाने होत असणार... पण माज ना म्हणून सुरुवातीला "कधी कधी माझं कसं होतं ना" म्हटलं... दुसरं काय!!

हां, तर असं होतं खरं... मग मी खूप विचार करते की एकदा अशी फजिती झाली तर पुढच्या वेळेस काय बरं करावं म्हणजे नाही फसणार मी? मग मी ठरवते - कोणाच्याही चांगल्या गुणांकड़े दुर्लक्ष करायचं... मग असाही एखादा अनुभव येतो की मी एखाद्या सोन्यासारख्या माणसाचा अपमान केला किंवा त्याला कमी लेखलं... एवढ्याचसाठी की मी त्याचे गुण दुर्लक्षित केले... आणि मग मी ठरवते... पुन्हा एकदा की असं नाही करायचं...

आणि हे चक्र सुरूच राहतं...

चिऊ!

2009-07-08T22:21:00.000-07:00

आज सकाळचीच गोष्ट.. मेस मध्ये न्याहारीला गेले. उपमा पाहून तोंड वाकडं केलं. डिश भरून घेवून आले. खिड़कीजवळच्या टेबल वर जाऊन बसले. अचानक चिवचिव ऐकू आली. समोर पाहिलं तर खिडकीत चक्क चिमण्या!! तशी मेस मध्ये बऱ्याच वेळेस एखादी चिमणी दिसते पण आज चक्क ४ चिमण्या!! त्यातली एक खिडकीच्या दारावर येवून बसली, तिचा उपमा आवडीचा असावा, कारण खिडकीत उपम्याचं एक ढेकूळ सांडलं होतं, (आता ते तिथे कसं सांडलं, ते माहीत नाही किंवा कोणीतरी मुद्दाम तिथे ठेवलं असेल, चिमण्यांसाठी :) ) तर ती तिथे खाली आली आणि मस्त उपमा खाऊ लागली, १०-१५ सेकंदं खायची, चोचीने हळूच एवढासा रव्याचा दाणा खात असेल! आणि मग वर बघून चिवचिव करायची! काही वेळाने तिकडे दुसरी चिऊ आली, आणि काय मजा! ही पहिली चिमणी चक्क थोडीशी बाजुला झाली! मग त्या दुसऱ्या चिऊला मस्त ऐसपैस जागा मिळाली उपमा खात बसायला!
असं १ मिनिटभर चालु होतं, थोड़ा उपमा खायचा आणि जरा वेळ वर बघून चिवचिव करायची! मग त्यातली पहिली चिमणी उडून वर खिडकीच्या दारावर गेली, तिकडे अजुन २ चिमण्या बसल्या होत्या, ती तिकडे जाउन पण चिवचिव करून आली, आणि काय मज्जा! २ क्षणातच त्या २ चिमण्या खाली आल्या आणि उपमा खाऊ लागल्या! आणि आधीच्या चिमणी लगेच बाजुला सरकली! मग थोड्या वेळाने ती उडून गेली!
मग मला त्या चिवचिवाचा अर्थ कळला, आधी वर पाहून चिवचिव करणारी चिमणी कदाचित तिच्या मैत्रिणिंना बोलावत असेल उपमा खायला... त्या बधिर आहेत, त्यांना कळत नहिए, असं लक्षात आल्यावर मग ती स्वत:च उडून वर जाउन बसली, तिकडे पण चिवचिव करून त्यांना - जा खाली उपमा आहे असा सांगितलं असणार नक्कीच! त्याशिवाय का त्या दोघी लगेच खाली आल्या! आणि मग ती दुसरी चिमणी उरलेला उपमा त्यांच्यासाठी ठेवून उडून गेली!
असा अंदाज लावत लावत माझा उपमा कधीच संपून गेला! आयुष्यात पहिल्यांदा मी न्याहारिचा उपमा एन्जॉय केला असेल!

oh my dearest scooty pep plus!

2009-06-09T09:50:00.000-07:00

One day, I went to Grahak Peth, Tilak Road, Pune. I parked my scooty pep plus (:P) in front of Grahak Peth, in the parking area ofcourse! Then I purchased a few things and there I met a friend. She invited me to her home to stay overnight. I tried telling her that I will come some other day, not now, and stuff like that. But she kept on insisting. Then I went with her. She stayed near Grahak Peth itself. Next day, when I was about to go back to my place, I went to Grahak Peth parking area to get my scooty pep plus. It was not there! In fact there were no other vehicles parked there!! I was tensed. I didn't know whom to call / contact and get my scooty pep plus back! Then I called my dad and he said, go to the nearest police station and register a complaint. I went to Perugate Police Station. There the inspector / hawaldar / whatever told me - They had taken my scoopty pep plus!!!! I started arguing - why did you do that? I had parked it properly in the parking area. I have license. I showed it to them. They said, you parked it yesterday, so P1 was applicable, today it's P2.
..... Then I woke up.. Thank GOD, it was just a dream.. my scooty pep plus is safely standing in my society's parking area! :)

मजेशीर मन आणि मी!

2009-06-02T08:51:00.000-07:00

परवा पुण्याहून बसने येत होते. माझं २.४५ च्या गाडीचं बुकिंग होतं, ती बस ३.१५ झाले तरी स्वारगेट ला आलेली नव्हती. त्याचसुमारास ३ वाजता निघणारी बस आली. मी कंडक्टर सोबत बोलुन माझं तिकीट या बस ला अड्जस्ट होइल का अस बघत होते. त्या काकांनीसुद्धा लगेच मान्य केलं आणि मी सुटकेचा नि:श्वास टाकला. काही वेळाने बस कोथरुडला आली आणि तिकडे एक आजीबाई २ पिशव्या घेवून तिकीट नसल्यामुळे प्रत्येक बस मध्ये जागा आहे का ते बघत होत्या. माझं एक मन म्हणालं, मी राहिले असते उभी आणि त्यांना जागा दिली असती तर त्यांना थांबावं लागलं नसतं स्टॉपवर. मग तर असही मनात येवून गेले की मी जर या बस ने आलेच नसते तर त्यांना जागा मिळाली असती. त्याचवेळेस माझं दुसरं मन मला सांगू लागलं - तुझी बस वेळेत आली नाही ही तुझी चुक नाही. ते होणं तुझ्या नशिबात होतं. पण आता जी बस मिळाली आहे तुला ती ही तुझ्या नशिबात होती म्हणुनच नाहीतर या बस मध्ये जागाच नसती तर? किंवा त्या कंडक्टरनं तुझं ऐकलं नसतं तर? त्यामुळे तू स्व:ताला अपराधी वाटुन घेवू नकोस. त्या आजींना ही त्यांच्या नशिबात असेल तेव्हा बस मिळेल..

आणि मजा म्हणजे दुसऱ्या मनाने सांगितलेलं मला अगदी लगेच पटलं..!!

sometimes.. taking risk is important!

2009-02-08T05:51:00.000-08:00

"Boys are very much "bindhast".. they take risks.. "

"They never plan things as such.. they are always like - will see to it when time comes..! :) "

"But that's why they know much more than we girls do..!!"

We used to have such discussions in PICT.. a couple of days back, following incident happened..

we were discussing about what we should do for our course project.. we - meaning myself and one of my friends who is a boy.. we had shortlisted a few topics and we were about to finalize one amongst them. I said that we should do something which most of the people have done in past.. so that if we stuck up at some point.. we will get help / advice.. and thus the project won't get screwed up! :) He wanted to go with another project which was full of uncertain things.. there were so many things to explore before we could have given a proposal for the project.. but the thing that I felt most was - irrespective of those uncertainties, he was very firm on taking that call..

I thought to myself.. may be this is the reason why boys know much better than we girls.. they explore things.. they take risks.. they won't follow traditional path and won't end up doing something very common.. they show that guts..

well.. thinking of going for the same project that he is insisting.. ! Sometimes.. taking risk is important.. may be it will prove to be beneficial in long run..! :)

वाचावे असे काही..

2009-01-24T20:48:00.000-08:00

http://www.misalpav.com/node/5693

http://www.misalpav.com/node/5687

--
गिरिजा

It happens...!

2008-10-29T20:20:00.000-07:00

It's Bhaaubeej today! We had Diwali holidays till Padwa, i.e. no holiday for Bhaaubeej. We had an 8:30 am lecture today i.e. every Thursday. We (few of the stupid fellows of our class) came back from home yesterday itself in order to attend today's class. We went and it was declared that there won't be any class today!

Let's go exactly a week back - last Thursday. Sir announced that we will have a quiz on next Saturday, i.e. Nov 1st. Few of our classmates said that they will be extending their stay at home after Diwali and will come back only on Monday, i.e. Nov 3rd. Sir was angry hearing this. He expressed his anger saying - How can you go for such a long vacation? I will be taking lectures and you also plan to miss them during your long holiday - and things like that.

Let's go one more day back. While I was telling my parents that I will have to come back on Padwa, there being lecture on Thursday, they advised me to ask Sir if he will be conducting lecture for sure. I was afraid of asking this and next day when Sir was angry with the long holidays that people are taking, I decided better not to ask anything about the lecture. We (I repeat, few stupid fellows of our class) thus decided to come back on Padwa and attend the lecture being conducted on next day.

There were few logical reasons behind this:

1. I obviously get bored when I stay home for a long period. I need some work / something to study. I can's sit idle at home doing timepass for more than 3-4 days. And till Padwa, I already had 5 days long vacation, which was enough for me.

2. We don't understand much in the subject so it's better that we don't bunk the lecture just to stay at home. If we attend it, we will understand the things.

** Reason 2 is applicable to all those (stupid fellows of our class) who came for the lecture. **
** Whereas reason 1 is applicable only to me! (I guess) **

.. and the result is -- we- few stupid fellows of our class- proved ourselves to be stupid.

I have few questions:

1. Was being such a stupid necessary?

2. Why couldn't we (stupid people) think little wiser (??) and could decide to bunk the class (afterall it was an 8:30 am class!)

3. People say - you get used to things like - bunking lectures, late submissions, non-positive marks in exams, screwed up vivas etc. - when you complete your first semester in IIT. Then why couldn't we get used to all this?

Following are my answers:

1. Yes, this is the way I am.

2. I don't think that is something "wiser" to think about.

3. When people can't change the things / situations, they "get used to" them. I will not.

गूगल!!

2008-10-19T06:27:00.000-07:00

मला गूगल मध्ये नोकरी मिळाली आहे! मी बंगलोरला आले आहे, इकडे उमाला भेटले. तिला म्हटलं, मला गूगल कुठे आहे हे माहीत नाहीए.. तर ती मला म्हणाली, अग, गूगल ना, याहू च्या अगदीच जवळ आहे. तू माझ्यासोबत चल, मी तुला सोडते गूगल मध्ये.. मग आम्ही निघालो.. जाताना H11 च्या गप्पा मारत चालत आहोत.. जाताना मला आजुबाजुची दुकानं ओळखीची वाटत आहेत, मी उमा ला म्हटलं, अग इथे आधी कधीतरी येवून गेल्यासारखं वाटतय गं, तर उमा मला म्हणते, अग तू बंगलोर ला होतीस ना काही दिवस, आली असशील कधी तरी या भागात.. मी म्हटलं, हं.. शक्यता आहे.. ज़रा चालल्यावर उमा मला म्हणते, आता ह्या बिल्डिंगच्या दुसऱ्या बाजुच्या दरवाज्यातून तू बाहेर पडलीस ना, की गूगल ची बिल्डिंग समोरच दिसेल तुला.. मी म्हटलं, ठीक आहे मग, भेटू संध्याकाळी.. मग मी त्या बिल्डिंगमध्ये शिरले, पाहते तर काय! ती तर I.I.T. ची main building होती! म्हटलं, ही इथे कुठे आली!!??!! विचार करता करता दुसऱ्या दरावाज्यापाशी पोहोचले, समोर गूगल ची बिल्डिंग! मग आत गेले, नविन काम मिळालं॥ सगळ्यांशी ओळख झाली, मग माझ्या cubicle मध्ये गेले.. TL सोबत ओळख झाली नाही फ़क्त.. तेवढयात माझा teammate म्हणाला, there comes the TL! मी पाहते तर समोर अतुल कुलकर्णी उभा!! हा? TL? !! wowww!! :) त्याच्याशी ओळख झाली, मग कामाला सुरुवात....!

सकाळी उठल्यावर लक्षात आलं, की तो परिसर माझ्या पुण्याच्या घराजवळचा होता.. म्हणुन ओळखीचा वाटत होता!

(हे वाचणार्यांना गूगल मध्ये नोकरी लागल्याची पार्टी देणार नक्की!! पण स्वप्नात च! :P)